Aleksandrowa – Kostiuk w Ningbo: ostry atak kontra nadgarstek po przerwie

Druga runda turnieju w Ningbo zestawia Jekatierinę Aleksandrową, 33. rakietę świata, z rozstawioną z „trójką” Martą Kostiuk, dziesiątą w rankingu WTA. Mecz zaplanowano na 21 października. Dla Kostiuk to coś więcej niż kolejny krok w drabince, bo według wyliczeń WTA musi dojść do finału, żeby utrzymać szanse na WTA Finals. Jeśli odpadnie wcześniej, ostatnie miejsce przypadnie Karolinie Muchovej. Z turnieju wycofała się też Iga Świątek, więc zapowiedzi o półfinale Kostiuk ze Świątek można odłożyć na półkę.

Aleksandrowa, której zaczęły pasować piłki

Jesień w Azji wyraźnie służy Aleksandrowej. W Pekinie odwróciła mecz z Dianą Sznajder po przegranym pierwszym secie. Potem zagrała chyba najlepszy tenis tej części sezonu przeciwko Lindzie Noskovej: wcześnie przełamywała, potwierdzała przewagę i nie pozwoliła rywalce złapać oddechu. Sama podsumowała to krótko: „Dobry serwis, dobre uderzenia”.

Porażki z Mirrą Andriejewą też nie da się uczciwie nazwać słabym występem. Aleksandrowa odrobiła sporą stratę w drugim secie, nie dała Andriejewej podać na mecz i doprowadziła do kolejnego tie-breaka. Andriejewa przyznała później: „Grała dziś niewiarygodnie”. Najważniejszą końcówkę lepiej rozegrała jednak młodsza z Rosjanek, a sama Aleksandrowa przegrała z nią wtedy po raz pierwszy w karierze.

Potem przyszedł Wuhan i porażka z Leylah Fernandez, która przypomniała, że u Aleksandrowej świetne tygodnie nie zawsze przechodzą jeden w drugi. Najuczciwiej powiedzieć, że potrafi grać znakomicie w ataku, ale nie robi tego jeszcze regularnie z turnieju na turniej. W Ningbo pokonała w deszczowym otwarciu Guo, która dostała dziką kartę, i obyło się bez długiego decydującego seta. Ten mecz dał jej znajomość kortów i trochę spokoju, ale nie dowodzi, że wróciła forma z Pekinu.

Ciekawe jest to, skąd bierze się jej pewność siebie. W Pekinie mówiła, że cięższe piłki pasują do jej gry i pozwalają myśleć o tenisie, a nie o sprzęcie. Przyznała też, że wyliczanie stawki i punktów potrafi przytłoczyć, i wtedy zawodniczka „myśli na korcie, zamiast grać”. Jej spokój zależy więc od jasnego zadania na każdą piłkę.

Kostiuk i trudna sztuka domykania

Kostiuk wraca po kontuzji prawego nadgarstka. Przez uraz opuściła Pekin i finały Billie Jean King Cup. W Wuhanie dobrze zaczęła mecz z Marią Sakkari i prowadziła w pierwszym secie, ale nie utrzymała tego poziomu, gdy spotkanie się odwróciło. Widać za to, że rytmu meczowego jeszcze nie odbudowała.

Podobnie wyglądała Guadalajara, gdzie mecz z Ludmiłą Samsonową był jej pierwszym rozegranym spotkaniem. Kostiuk odrobiła wczesne przełamanie i wygrała pierwszego seta, oddała drugiego, a w decydującym prowadziła, ale nie zdołała tej przewagi utrzymać. Pod koniec była bliska zwycięstwa przy podaniu rywalki, lecz Samsonowa się wybroniła. Gospodarze odnotowali wyraźną frustrację Ukrainki. To nie dowód na stałą słabość w decydujących setach, ale sygnał, że z obiecujących pozycji nie zawsze potrafi wyciągnąć zwycięstwo.

Etykieta „krucha psychicznie” też do niej nie pasuje. Na US Open, grając z zabandażowanym nadgarstkiem, broniła piłek meczowych przeciwko Noskovej i sprzedała skórę bardzo drogo. Samsonowa nazwała ją wojowniczką i wyjątkową atletką, którą trzeba ogrywać cierpliwie, atakując bez pośpiechu.

W Ningbo Kostiuk miała wolny los w singlu, ale nie przyjechała całkiem bez gry. Z Fernandez gładko przechodzi kolejne rundy debla, więc serwuje, returnuje i podejmuje decyzje pod presją na tych samych kortach. Debel nie pokaże jednak, jak nadgarstek i nogi zniosą długie wymiany z linii końcowej.

Pierwszy atak i to, co po nim

Wspomnienie wrześniowego meczu należy do Kostiuk. Na US Open zbudowała wysoką przewagę w pierwszym secie, w drugim szybko odrobiła wczesną stratę i doprowadziła mecz do końca, zanim Aleksandrowa zdążyła wrócić do gry. Po meczu mówiła: „Bardzo się zmieniłam, i jako człowiek, i jako tenisistka”. Od tamtej pory był jednak uraz nadgarstka, więc wrześniowa pewność siebie nie oznacza jeszcze październikowej sprawności.

Plan Aleksandrowej wydaje się prosty: atak od pierwszej piłki, mocny serwis i presja już przy returnie, tak jak z Noskovą. Sama siła nie wystarczy. Liczy się głębokość i pozycja w korcie, bo atak, po którym musi biec za następną piłką na rozciągnięciu, traci większość wartości.

Kostiuk będzie chciała zmusić rywalkę do budowania punktu zamiast kończenia go jednym uderzeniem. Kluczowe może być to, co dzieje się po pierwszym returnie. Jeśli Kostiuk zneutralizuje pierwsze uderzenie i nie zostawi krótkiej piłki, Aleksandrowa może stracić kontrolę nad wymianami, tak jak we wrześniu.

Gra toczy się na kortach otwartych o nawierzchni twardej, a pierwszy mecz Aleksandrowej w Ningbo przemókł od deszczu. Aleksandrowa nie zgłasza urazów, ale gra dzień po meczu z Guo, a Kostiuk wchodzi do singla wypoczęta. Kibice raczej nie przechylą szali na żadną stronę. Jeśli po meczu powitanie przy siatce będzie chłodne, to raczej znany zwyczaj Kostiuk, a nie nowy konflikt.

Obie potrafią wracać z trudnych sytuacji i obie mają za sobą niewykorzystane przewagi, więc trudno wskazać faworytkę długiego meczu. Najwięcej powiedzą trzy rzeczy. Po pierwsze, czy Aleksandrowa pokaże pekińską jakość, a nie tylko pekińską agresję. Po drugie, czy Kostiuk utrzyma poziom po dobrym początku. Po trzecie, czy nadgarstek wytrzyma pełny mecz singlowy, przy stawce, którą Kostiuk zna aż za dobrze.