W Almaty Basilashvili wygrał sześć meczów z rzędu, pięć bez straty seta; cztery z tych zwycięstw zamknął w najwyżej 19 gemach. W każdym meczu głównej drabinki posyłał co najmniej dziesięć asów, a w gemach returnowych wygrywał ponad 40 proc. punktów. Dlatego wybieram poniżej 22,5 gema.

Jedyny trzysetowy mecz w tej serii rozegrał z Tsitsipasem, rywalem wyraźnie mocniejszym niż Rodionov. Austriak ma atuty: leworęczny serwis, wsparcie trybun i zamiar, by nie pozwolić Basilashvilemu narzucić gry. Ale w Lyonie po wygranym tie-breaku pierwszego seta przegrał decydującą partię z Herbertem 0:6, a jego bilans w Wiedniu to jedno zwycięstwo i siedem porażek.

Kurs 1,984 jest wart uwagi, bo rynek wycenia tę linię niemal po równo, z lekkim wskazaniem na więcej gemów. Davis Cup dał Rodionovowi cenne zwycięstwa, lecz na kortach otwartych i na mączce — to inny sprawdzian niż kryty hard. Spodziewam się, że Basilashvili będzie odbierał podanie i zamknie mecz w dwóch setach.

Over odrzucam: wymagałby trzech setów albo kilku bardzo ciasnych partii. Główne zagrożenie to tie-break, choć nawet wynik 7:6, 6:3 oznacza 22 gemy i pozostaje poniżej linii.

Każdy z pięciu ostatnich meczów Norriego przekroczył linię 22,5 gema, choć przegrał wszystkie. To ważniejszy sygnał niż sama seria porażek: nawet bez odzyskanej pewności potrafił wydłużać spotkania, a kort kryty sprzyja utrzymaniom podań i tie-breakom.

Cerundolo przyjeżdża po mocnym tygodniu w Brukseli, ale w półfinale z Griekspoorem nie zamknął meczu: podawał na mecz, po czym rozegrał bardzo nerwowy gem serwisowy. Norrie może utrudnić mu przejęcie inicjatywy, jeśli serwis i bekhend wybiją rywala z wygodnej pozycji do ataku.

Przy kursie 1,946 za powyżej 22,5 gema rynek nie doszacowuje, moim zdaniem, szansy na ciasny set lub decydującą partię. Norrie nie musi kontrolować spotkania — wystarczy, że utrzyma opór widoczny w ostatnich meczach.

Ryzyko jest czytelne: jeśli jego pewność siebie rzeczywiście mocno ucierpiała, Cerundolo może wygrać gładko, na przykład 6:3, 6:3. Dotychczasowe wyniki Norriego w tej serii nie wskazywały jednak na tak szybkie załamanie.

Mannarino zdążył rozegrać dwa mecze kwalifikacyjne na tych kortach i ma w tym roku bilans 10–5 na krytym korcie twardym. Buse nie zagrał w tym sezonie ani jednego singla pod dachem, a dwa ostatnie pierwsze sety przegrał 0:6 i 1:6. Stąd poniżej 22,5 gema.

Płaska, leworęczna piłka Mannarino może utrudnić Buse’owi złapanie timingu, ustawienia przy returze i rytmu podania. Jeśli Francuz szybko wykorzysta przewagę rytmu i wygra seta 6:2 lub 6:3, nawet wyrównana druga partia nie musi wypchnąć wyniku ponad linię.

Ostatnie mecze Mannarino przyniosły kolejno 13, 23, 18, 10, 22, 20 i 12 gemów; dwa ostatnie występy Buse’a — 9 i 20. Linia 22,5 zakłada niemal równy mecz, a przy kursie 1,905 różnica w przygotowaniu do hali daje argument za krótszym spotkaniem.

Największe ryzyko to zacięty mecz na trzy sety z tie-breakami: Buse musiałby od razu opanować początek, a Mannarino nie zdołać przejąć kontroli. Zwycięzca meczu i handicap nie były dostępne wśród rynków do analizy.

Na twardych kortach bezpośrednie mecze Paula i Rubleva częściej układały się w długą grę: trzy z czterech miały co najmniej 23 gemy, a średnia zbliżała się do 25. Do tego cztery z ostatnich siedmiu spotkań Rubleva przebiły tę linię; nawet porażki z Mannarino i de Minaurem trwały po 28 gemów. Paul z kolei rozegrał w Lyonie dwa trzysetowe mecze.

Ruchliwość, zmiany kierunku i wypady do siatki Paula mogą wybić Rubleva z rytmu, nie musząc prowadzić do jednostronnego meczu. W hali nie będzie wiatru, który pomógł de Minaurowi w Pekinie, ale Paul walczy o miejsce w ATP Finals i sam zdecydował się grać w tym tygodniu, a Rublev chce dobrze zamknąć sezon, pracując nad opanowaniem z Safinem.

Powyżej 23,5 gema po kursie 1,97 ma więc oparcie w długości ostatnich spotkań i w tym zestawieniu stylów. Rynek lekko skłania się ku krótkiemu meczowi; typ poniżej po 1,74 odrzucam, bo ta cena nie rekompensuje takiego założenia.

Najpoważniejsze zastrzeżenie to zmęczenie Paula po trzech wymagających meczach w Lyonie w ciągu czterech dni. Jest też ryzyko, że chwiejność Rubleva przerodzi się w szybki rozsyp, jak przy jego porażce w dwóch setach z Sakamoto w Szanghaju.

Linia 21,5 gemów zakłada, że mecz może pójść na trzy sety albo dwa bardzo ciasne. Ja widzę więcej argumentów za kontrolą Rafaela Jodara: w Cincinnati wygrał z Alejandro Tabilo 6:2, 6:1, a w Szanghaju pokonał Daniila Medvedeva 6:3, 6:4 i dotarł do finału.

Na twardych kortach Jodar wygrał w tym sezonie 72% meczów, Tabilo — 52%. Chilijczyk miał dobre fragmenty przeciw Tommy’emu Paulowi, lecz nie domknął spotkań z Pablo Carreño Bustą ani Denisem Shapovalovem. Dlatego wybieram poniżej 21,5, a nie scenariusz dwóch równych setów lub decydującej partii.

Kurs 2,057 daje tu niewielki, ale realny zapas: wyniki 6:3, 6:4, 6:4, 6:3 i 6:3, 6:3 mieszczą się pod linią. Jodar potrafił już przechodzić przez trudne mecze, a po Szanghaju miał przerwę na odpoczynek; skurcze w finale są sygnałem do odnotowania, nie dowodem na utrzymujący się problem.

Największe ryzyko to powrót najlepszej wersji Tabilo: w Tokio rozbił Paula 6:1, 6:2. Leworęczny serwis i kort kryty mogą pomóc mu przedłużyć sety, a wcześniejsze spotkanie w Waszyngtonie trwało trzy partie. Wtedy jednak Jodar był mniej ustabilizowany, a korty były otwarte.

W hali w Bazylei podanie zyskuje na znaczeniu, a Aleksandar Kovacevic ma świeży dowód, że potrafi z niego zrobić broń: jego kwalifikacyjny mecz z Giovannim Mpetshim Perricardem rozstrzygały tie-breaki. Ben Shelton również nie zamykał ostatnich spotkań bez długich setów — z Arthurem Geą dwukrotnie doszło do tie-breaka. Dlatego wybieram powyżej 23,5 gema.

Kovacevic serwował na tyle dobrze, że Stefanos Tsitsipas nazwał return przeciwko niemu frustrującym. Shelton z kolei wraca po przerwie związanej z problemem barku i sam mówił wcześniej o braku fizycznej gotowości; nie przesądza to o jego obecnym stanie, ale nie daje podstaw, by zakładać bezbłędny return. Kurs 2,069 jest wart uwagi, bo rynek może za mocno ważyć ranking Sheltona i jego najlepszy poziom, a za słabo — warunki sprzyjające utrzymywaniu podań.

Ryzyko jest konkretne: różnica rankingowa między czwartym Sheltonem a 84. Kovacevicem może przełożyć się na szybkie 6:3, 6:4. Kovacevic wygrał w 2026 roku tylko 42 proc. meczów na kortach twardych, więc serwisowe zacięcie nie musi wystarczyć, by utrzymać wynik blisko przez całe spotkanie.

W Wiedniu kluczowe może być to, czy Alcaraz zdoła regularnie przełamywać Chaczanowa. Rosjanin trafia pierwszym serwisem w 72–75% przypadków, dokłada po 8–14 asów i na krytym korcie może częściej utrzymywać podanie niż oddawać rywalowi szybkie gemy returnowe.

W jego pięciu ostatnich rozegranych meczach były trzy tie-breaki i dwa decydujące sety, a w 2024 roku dotarł w Wiedniu do finału. Alcaraz pozostaje faworytem, lecz po porażce z Bergsem wciąż szuka rytmu, a w tym sezonie rozegrał dotąd tylko jeden mecz na kortach krytych.

Dlatego wybieram powyżej 22,5 gema po kursie 2,088. Linia zakłada, że Alcaraz może wygrać dość gładko, ale serwis Chaczanowa zwiększa szansę na wyrównane sety i dłuższy wynik. Ryzyko jest jasne: jeśli Alcaraz szybko złapie rytm i zacznie regularnie przełamywać, sety w rodzaju 6:3, 6:3 zostawią typ poniżej linii.

De Minaur jest wyraźnym faworytem, ale Machac na kortach krytych może wydłużyć wymiany: w Almaty jego wczesne uderzenia i wyjścia do siatki zmusiły Khachanova do podniesienia tempa, a Mouteta w Wiedniu ograł 6:4, 6:4. Dlatego wybór pada na powyżej 21,5 gema — nie trzeba zakładać, że Machac będzie lepszy przez cały mecz.

Kort kryty wzmacnia atuty Czecha, a jego serwis regularnie przynosił asy. De Minaur nie grał od około dziesięciu dni po ćwierćfinale w Szanghaju; możliwe wolniejsze wejście może pomóc utrzymać bliskie sety, choć jego forma na kortach krytych w tym sezonie jest znakomita.

Kurs 1,886 jest wart uwagi, bo linia wydaje się nieco zaniżona: trzy sety zwykle wystarczą do jej przekroczenia, a w dwóch może ją pokryć choćby set zakończony wynikiem 7:5 lub tie-breakiem. Główne ryzyko to skuteczny return i poruszanie się De Minaura, które mogą przynieść serię przełamań i wynik 6:3, 6:3; jego pewność siebie po Pekinie i Szanghaju jest wysoka.

Linia 22,5 gema wydaje się nieco zawyżona: Musetti spędził ponad sześć godzin na korcie w ćwierćfinale i półfinale, a po ostatnim meczu mówił, że prawie nie spał. Po ćwierćfinale korzystał z fizjoterapii; przy takim obciążeniu trudniej będzie mu wracać do piłek i używać kątów, skrótów oraz zmian tempa, które pomagały mu w Lyonie.

Na krytym korcie serwis Fritza może ten problem uwydatnić. W półfinale z Tommym Paulem miał 15 asów i 70 proc. trafionego pierwszego podania, a Musetti sam podkreślał, jak trudno odbierać jego serwis. Zmęczony returnujący rzadziej przeciągnie gema do równowagi.

Dlatego wybieram poniżej 22,5 gema po kursie 1,97. Fritz wygrał w Lyonie trzy mecze bez straty seta, średnio przy około 14 gemach na spotkanie; wynik w rodzaju 6:3, 6:4 pasuje do tej ścieżki. Największe ryzyko to odporność Musettiego: odrabiał straty, a z Cobollim obronił piłki meczowe — w finale może znów walczyć do końca i podbić liczbę gemów.

Fils potrafi zbudować przewagę, ale nie zawsze umie ją spokojnie dowieźć. W Brukseli, podając na mecz z Michelsenem, znów wypuścił rywala do gry i potrzebował tie-breaka zakończonego wynikiem 14:12; wcześniej podobny problem miał z Vacherotem i Tsitsipasem. To kieruje mnie ku overowi 21,5 gema.

Struff ma argument, by nie pozwolić faworytowi odjechać: Bergs chwalił jego agresję i podanie w ważnych punktach. W Brukseli rozegrał dwa tie-breaki z Gironem, a z Bergsem wygrał drugiego seta 7:6. Wolny kort, który Fils określił jako „bardzo, bardzo wolny”, może ograniczyć łatwe punkty z podania i wydłużyć wymiany.

7 z 10 ostatnich dokończonych meczów Filsa przekroczyło tę granicę. Do ćwierćfinału w Brukseli przystępował po wolnym losie i wycofaniu Munara, więc jego rytm meczowy dopiero się układał. Przy takich przesłankach kurs 1,77 wygląda atrakcyjnie.

Największe ryzyko to różnica klas: Fils jest dziesiąty w rankingu, Struff pięćdziesiąty ósmy, a tegoroczny bilans Filsa na kortach twardych to 76 procent wygranych wobec 38 procent u rywala. Ich jedyne wcześniejsze spotkanie zakończyło się 6:3, 6:4 dla Francuza; było jednak dwa lata temu. Presja walki o ATP Finals i wcześniejsza frustracja Filsa po niewykorzystanych okazjach nie dają gwarancji, że tym razem będzie klinicznie skuteczny — ale przypominają, skąd bierze się ryzyko dłuższego meczu.