Vacherot po najgorszym tygodniu, Van Assche po pierwszym promieniu słońca. Lyon sprawdzi obu

Turniej ATP w Lyonie wchodzi w drugą rundę. Na korcie krytym spotkają się dwaj tenisiści, którzy przyjeżdżają z bardzo różnym bagażem. Valentin Vacherot, 32. w rankingu ATP i rozstawiony z numerem 3, dopiero zaczyna turniej. Luca Van Assche, 48. na świecie, ma już za sobą jedno zwycięstwo w tutejszej hali.

Intryga jest prosta tylko na papierze. Vacherot musi pokazać, że kilka dni odpoczynku po Szanghaju wystarczyło, by odzyskać świeżość. Van Assche musi udowodnić, że wygrana na otwarcie nie była krótkim przejaśnieniem po długiej szarudze.

Vacherot: fundamenty z Tokio, rysa z Szanghaju

W Tokio Vacherot przypomniał, że potrafi walczyć, gdy mecz układa się źle. Ze Stefanosem Tsitsipasem przegrał pierwszego seta i obronił się w tie-breaku drugiego. Potem odwrócił losy spotkania.

Jeszcze więcej powiedział ćwierćfinał z Arthurem Filsem, który „L’Équipe” nazwał ogromną batalią. Fils prowadził z przełamaniem w każdym secie i miał okazje, by zamknąć pierwszą partię. Vacherot za każdym razem wracał do gry. To nie była opowieść o rywalu, który opadł z sił, tylko o odporności pod presją wyniku.

Półfinał z Jiřím Lehečką pokazał drugą stronę medalu. Czech czuł się pewnie przy własnym podaniu i nie dał Vacherotowi ani jednej prawdziwej szansy na przełamanie. Pod koniec drugiego seta odjechał wyraźniej.

Vacherot nie zrzucił tej porażki wyłącznie na klasę rywala. Za rozczarowanie uznał własny serwis i return, czyli uderzenia, które sam nazywa swoimi atutami. Mimo to wyjechał z Japonii zbudowany i mówił: „Położyłem bardzo dobre fundamenty”.

Na tych fundamentach szybko pojawiła się rysa. W Szanghaju Vacherot w ogóle nie wszedł w mecz z Tommym Paulem. Sam nazwał go „chyba jednym z najgorszych meczów sezonu” i przyznał uczciwie: „Dobrze mnie przegonił po korcie”.

W pierwszym secie był jeszcze fragment niezłego returnowania i oporu. Nie przerodził się jednak w trwały nacisk, a Paul z każdym gemem czuł się swobodniej. Ani zawodnik, ani oficjalna relacja turnieju nie przedstawiali tego jako dobrego występu bez nagrody.

Vacherot tłumaczył ten mecz słabym tenisem, zmęczeniem psychicznym i fizycznym zjazdem po długich podróżach, z niewielką ilością czasu w domu. Plan brzmiał rozsądnie: odpocząć, odbudować się fizycznie i wrócić w Lyonie. Czy ten plan już zadziałał, tego nie wie nikt przed jego pierwszym meczem tutaj.

Urazu nikt nie zgłaszał i nie warto dopisywać go do tej historii na siłę. Zmęczenie to jednak nie diagnoza, którą można wypisać z karty. Vacherot ma też konkretny powód, by dobrze skończyć sezon: zabezpieczenie rozstawienia w kolejnych turniejach wielkoszlemowych.

Van Assche: jaskółka, która jeszcze nie czyni wiosny

Zwycięstwo nad Clementem Taburem francuskie media przyjęły przede wszystkim jako powrót do wygrywania po długiej przerwie. Van Assche wyszarpał pierwszego seta w ciasnym tie-breaku. W drugim zbudował już wyraźniejszą przewagę.

Kontekst tej wygranej działa w obie strony. Tabur przeszedł kwalifikacje: najpierw po wymagającym meczu z Valentinem Royerem, potem po spokojniejszym występie. Znał więc już warunki w hali, ale niósł też większy ciężar rozegranych spotkań. To nie był czysty test z wypoczętym zawodnikiem z głównego cyklu.

Wcześniejsze tygodnie były mniej łaskawe. W Tokio, we francuskim pojedynku z Filsem, mecz długo był wyrównany. Przełom przyniósł jeden przeciągający się gem serwisowy Van Asschego w pierwszym secie.

Gdy Van Assche go oddał, Fils coraz śmielej dyktował warunki mocnymi uderzeniami. Na początku drugiego seta Van Assche szybko został z tyłu i nie zamienił szans returnowych w prawdziwy pościg. Chwalono jego poruszanie się i efektowne zagrania, ale grał poniżej poziomu rywala.

W Szanghaju zatrzymał go Bu Yunchaokete, którego pierwszy serwis był znakomity, a gra zdyscyplinowana. Van Assche sam serwował przyzwoicie, ale nie potrafił zaburzyć rytmu rywala. Wyrównany pierwszy set nie przerodził się w żadną zmianę układu sił.

Warto oddzielić sezon od ostatnich tygodni. Fils powiedział po Tokio, że Van Assche „ma najlepszy sezon w karierze”, i trudno to podważać. Azjatyckie turnieje pokazały jednak tenis mniej przekonujący niż ta ogólna opowieść.

Stawką jest dla Van Asschego ciągłość. TennisActu zwraca uwagę, że w ostatnich startach po pierwszym sukcesie brakowało mu dalszego ciągu. Urazów nie zgłaszano, mecz otwarcia przebiegł normalnie, a przed tym spotkaniem miał dzień wolny.

Gra też u siebie, we Francji. Głośne wsparcie trybun wydaje się prawdopodobne, ale nikt go dotąd nie opisał jako czynnika w tym konkretnym meczu. Pewne jest tylko to, że Van Assche zdążył już oswoić się z tutejszym kortem.

Kto zmusi rywala do niewygodnej pierwszej piłki

Kluczem wydaje się pojedynek na returnie. Vacherot sam wskazuje serwis i return jako swoje atuty, a oba w Tokio falowały. Van Assche w Szanghaju nie potrafił naruszyć podania Bu. Ważniejsze od tego, czyj serwis wygląda groźniej, będzie więc to, kto zmusi rywala do niewygodnej pierwszej piłki po podaniu i odbierze mu łatwą kontrolę nad wymianą.

Druga oś to ruch. Paul wygrał z Vacherotem między innymi dlatego, że kazał mu zmieniać kierunek i uderzać z niewygodnych pozycji. To naturalna droga także dla Van Asschego. Nic jednak nie dowodzi, że ma on dziś głębokość i kontrolę, by powtórzyć mecz Amerykanina.

Van Assche potrzebuje presji, która trwa dłużej niż pojedyncze piękne punkty. Z Filsem i z Bu wyglądał groźnie fragmentami, a potem pozwalał rywalowi przejąć ster. W tym meczu nie wystarczy wyglądać na zawodnika, który dotrzymuje kroku. Trzeba trzymać piłkę w korcie z odpowiednią głębokością, naciskać na returnie i bronić własnego podania gem po gemie.

Odporność Vacherota w trudnych momentach jest prawdziwa, co pokazały powroty z Filsem. Mecze z Lehečką i Paulem uczą jednak, by nie zamieniać jej w przekonanie, że zawsze rozkręca się w trakcie meczu. Czasem mecz się wydłuża, a lepiej nie robi się wcale.

Jest też kontrast przygotowań. Vacherot zaczyna turniej wypoczęty, ale bez meczu w nogach w Lyonie. Van Assche ma już za sobą adaptację do tutejszych warunków. Żaden z tych faktów osobno nie przesądza, kto jest lepiej przygotowany.

Otwarte pytania są dwa i nie warto udawać, że znamy odpowiedzi. Czy Vacherot odzyskał świeżość, bez której nie powtórzy tenisa z Tokio? Czy zwycięstwo Van Asschego to prawdziwa poprawa pod presją, czy tylko chwila ulgi po trudnym okresie? Pod dachem w Lyonie pogoda się nie zmienia, ale nastrój obu zawodników może zmienić się w ciągu jednego gema.