Cirstea i Stoiana w Hongkongu: hart ducha kontra świeży rozpęd

Turniej w Hongkongu zamyka sezon na twardych kortach otwartych, a w drugiej rundzie najwyżej rozstawiona Sorana Cirstea, 15. rakieta świata, zmierzy się z Mary Stoianą, notowaną na 114. miejscu. Ranking mówi jedno, ostatnie tygodnie podpowiadają coś bardziej złożonego. Cirstea przychodzi po meczu, który kosztował ją bardzo dużo sił. Stoiana przychodzi po zwycięstwie, które przyszło jej względnie spokojnie.

Pojawia się też wątek, który unosi się nad tym tygodniem jak wieczorna mgła nad zatoką. Hongkong ma być dla Cirstei ostatnim przystankiem sezonu, a niewykluczone, że i kariery. Sama zawodniczka zostawia jednak tę kwestię otwartą. Uczciwiej więc nie dopisywać do jej tenisa pożegnalnego scenariusza, którego jeszcze nikt nie potwierdził.

Cirstea: wola walki wróciła, płynność jeszcze nie

Ostatnie tygodnie Cirstei układają się w ten sam wzór. W Wuhanie zdominowała Guo Hanyu, miała piłki meczowe i mimo to przegrała, gdy rywalka odrobiła wyraźną stratę w drugim secie. To nie był mecz, w którym zabrakło jej tenisa. Zabrakło umiejętności domknięcia przewagi, gdy przeciwniczka zaczęła stawiać opór.

W Ningbo Sara Bejlek wybroniła się z piłek setowych, wygrała tie-break pierwszej partii i potem już kontrolowała mecz. W Tokio Maya Joint od początku naciskała na drugi serwis Cirstei. Ta odrobiła sporą stratę w drugim secie i doprowadziła do tie-breaka, ale odwrócenia losów meczu nie dokończyła.

Hongkońskie otwarcie z Marią Timofiejewą było tej historii skrótem. Cirstea zaczęła od przesuwania rywalki od linii do linii, ale ambitne wybory nie zawsze trafiały w kort. Wyraźna przewaga w pierwszym secie się rozpłynęła i w tie-breaku musiała bronić piłki setowej. W drugim secie Timofiejewa przejęła inicjatywę, a Cirstea wyglądała na zmęczoną i coraz częściej się myliła.

W decydującym secie Timofiejewa znów szybko wyszła na prowadzenie i wtedy Cirstea odnalazła coś, czego nie da się wytrenować w tydzień. Ustabilizowała podanie i w końcówce wywalczyła przełamanie, które dało jej awans. Warto pamiętać, że Timofiejewa przyjechała z niedawnym sukcesem turniejowym, więc to nie był opór znikąd.

Po meczu Cirstea przyznała, że rywalka przez ważne fragmenty grała lepiej, a ona musiała szukać rezerw i walczyć dalej. Wiedziała też, że w ostatnim gemie musi przejąć kontrolę. Taki opis jej obecnej dyspozycji mówi więcej niż sam wynik. Odporność jest, płynność wciąż pod znakiem zapytania.

Do tego dochodzi rachunek fizyczny. Nowych urazów nie zgłoszono, ogólne przygotowanie Cirstea ocenia uspokajająco. Zaraz po meczu postawiła jednak na rower, rozciąganie, masaż i lodowatą kąpiel, mówiąc wprost: „Teraz najważniejsza jest regeneracja”. To kwestia obciążenia, nie kontuzji, ale realna.

Stoiana: jesień zawodniczki, która lubi iść do siatki

Postęp Mary Stoiany ma konkretną treść tenisową. To zdecydowana agresja, chęć przesuwania się do przodu i czucie piłki, które daje jej coś więcej niż wymiany z głębi kortu. Sama określa się jako zawodniczka uniwersalna, lubiąca urozmaicenie i kończenie akcji przy siatce, z backhandem slajsem jako ulubionym uderzeniem.

W São Paulo, we wrześniu, wybroniła z Claire Liu serię piłek setowych i odniosła pierwsze zwycięstwo w WTA. Z Dominiką Salkovą przetrwała wyrównany pierwszy set dzięki delikatnej ręce, a potem przejęła kontrolę. To były pierwsze dowody, że jej gra działa pod presją w głównej drabince.

W Osace przeszła kwalifikacje, pewnie pokonała Oleksandrę Olijnykową i odrobiła stratę przegranego drugiego seta z Moyuką Uchijimą, chętnie atakując siatkę. Potem zatrzymała ją Kateřina Siniaková, i to zdecydowanie. Kontekst jest jednak ważny: Czeszka wygrała cały turniej, a jej gra płynęła wtedy wyjątkowo lekko.

W Hongkongu Stoiana wcześnie odskoczyła Venus Williams, przetrwała wyrównany środek drugiego seta i odjechała w końcówce. Zagrała mimo trybun wyraźnie sprzyjających rywalce. „Dziś działało to, że musiałam pozostać agresywna” – mówiła, tłumacząc, że Williams przejmowała inicjatywę, gdy ona sama stawała się pasywna. Nerwy z początku z czasem zamieniły się w ekscytację.

Trzeba to zwycięstwo odpowiednio zważyć. Williams miała kłopoty z regularnością i wyborem zagrań, nie przyjechała też z dobrą formą w singlu. Stoiana zrobiła swoje profesjonalnie, w tym kilka efektownych półwolejów. Ten mecz nie mówi jednak, jak jej atak zniesie stały, czysty nacisk z głębi kortu.

Fizycznie jest w lepszym położeniu: urazów nie zgłoszono, jej otwarcie było krótsze i rozegrane wcześniej w tygodniu niż mecz Cirstei. W tle jest też historia dojrzewania. Stoiana opowiadała, jak trudno było przejść z życia w uniwersyteckiej drużynie do podróży z małym sztabem i ciągłych zmian hoteli. Dziś pracuje z Franem Vittarem, Cirstea z Adrianem Cruciatem.

Kto pierwszy narzuci rytm wymianom

W tym zderzeniu wszystko kręci się wokół tempa. Cirstea chce kontrolować wymiany siłą uderzeń, ustawieniem i agresywnymi zmianami kierunku. Stoiana ma narzędzia, by tę melodię zakłócić: slajs, zmianę rytmu i wyjście do siatki. Pytanie kluczowe brzmi, czy zdąży zmienić kształt wymiany, zanim Cirstea złapie wygodny rytm.

Ta broń ma jednak drugą stronę. Atak za piłką bez głębi i przyspieszenia to zaproszenie do minięcia dla zawodniczki, która lubi bić z pełnego zamachu. Bezpośrednich doświadczeń z tego starcia nie da się przywołać, więc wszystko, co tu piszę o zderzeniu stylów, to wnioski z ich gry przeciwko innym.

Wiele rozstrzygnie się w pierwszych uderzeniach. Joint w Tokio pokazała, że atak na drugi serwis Cirstei potrafi zepchnąć ją do defensywy od pierwszej piłki. Stoiana z kolei sama mówi, że jej tenis gaśnie, gdy staje się reaktywna, więc jej podanie i kolejne zagranie muszą tę ofensywną intencję utrzymać.

Druga oś to zmęczenie Cirstei. Jeśli trzy sety z Timofiejewą zostawiły ślad w nogach, zobaczymy to w poruszaniu się i w wyborze zagrań, szczególnie gdy Stoiana będzie ją ściągać do siatki slajsem. Jeśli regeneracja zadziałała, różnica doświadczenia może szybko dojść do głosu. Przyznaję, że tu niepewność jest największa.

Wreszcie głowa. Cirstea ostatnio zbyt często pozwalała, by wygodne prowadzenia się komplikowały, ale w Hongkongu pokazała też, że potrafi wrócić, gdy mecz zdaje się uciekać. Stoiana tej jesieni wychodziła z opresji z Liu i Uchijimą, co świadczy o elastyczności, a nie o gwarantowanej przewadze w decydujących setach.

Trybuny nie należą z góry do nikogo. Cirstea czuła wsparcie publiczności w końcówce otwarcia, Stoiana udowodniła, że potrafi grać, gdy stadion kibicuje rywalce. Najciekawiej będzie w tym momencie, gdy korzystny fragment gry przestanie przynosić łatwe punkty. Wtedy okaże się, czy wygra doświadczenie Cirstei, czy rozpęd Stoiany.