Valentin Vacherot - Taylor Fritz: typy AI i transmisja na żywo

Półfinał Swiss Indoors w Bazylei, twarda nawierzchnia na kortach krytych, sobota 31 października. Valentin Vacherot, 31. w rankingu ATP, zagra z rozstawionym z szóstką Taylorem Fritzem, który w rankingu zajmuje 13. miejsce. Tenisista, który przez cały tydzień wychodzi z kłopotów, spotka się z rywalem, który ćwierćfinał skończył wcześniej, niż się spodziewał.

Vacherot: każdy mecz z chwilą zwątpienia i każdy z ratunkiem

W Bazylei Vacherot nie dominuje, za to wciąż znajduje rozwiązania. W każdym z trzech meczów przychodził moment, w którym spotkanie zaczynało mu się wymykać. Za każdym razem potrafił je odzyskać, zanim rywal postawił kropkę nad i.

Już w pierwszej rundzie Navone wyraźnie odskoczył mu w drugim secie. Vacherot odrobił straty, zanim Argentyńczyk zdążył seta zamknąć, a potem przejął inicjatywę w tie-breaku. Lokalna relacja chwaliła jego determinację i spokój.

Z Jódarem było jeszcze trudniej. Vacherot wygrał tie-break otwierający mecz, potem w środkowym secie był wyraźnie gorszy, a w decydującym zaczął przegrywać. Serwis raz po raz chronił go przed presją returnową, a Jódar nie wykorzystał późnych okazji, by przejąć kontrolę.

W decydującym tie-breaku to Vacherot był pewniejszy. Według SRF czystszy, bardziej ofensywny tenis grał jednak Jódar, a Vacherot po prostu lepiej rozegrał najważniejsze fragmenty. „El País” zauważył, że groźny jest nie tylko serwisem, bo potrafi też przetrwać długie wymiany.

W ćwierćfinale z Rune scenariusz się powtórzył. Vacherot przełamał rywala w połowie pierwszego seta, Duńczyk odpowiedział wczesnym przełamaniem w drugim, a w decydującej partii znów w jej połowie przyszło przełamanie dla Vacherota, tym razem bez kolejnego zwrotu akcji. SRF wyróżnił jego serwis, choć trzeba pamiętać, że Rune po przerwie spowodowanej kontuzją wciąż szuka rytmu.

Po meczu Vacherot mówił jak ktoś, kto zbiera doświadczenia, a nie medale. Wczesne uderzenia Rune'a porównał do tenisa stołowego i ucieszył się z lekcji grania przeciw innemu stylowi. „To mój pierwszy rok w tourze i uczę się od tych wielkich graczy” – powiedział.

Jesień nie była dla niego prostą drogą w górę. W Tokio doszedł do półfinału, a ten tydzień łączył z poprawą gry od Nowego Jorku i z pracą fizyczną między turniejami. Po porażce z Lehecką narzekał jednak, że serwis i return, czyli jego dwa główne atuty, tego dnia nie zadziałały.

Szanghaj, gdzie bronił tytułu, okazał się bolesny. Z Tommym Paulem, jak przyznał, w ogóle nie wszedł w mecz i nazwał go jednym z najgorszych w sezonie, choć return działał tam względnie dobrze. Dodał też, że fizycznie nie czuł się najlepiej, i zastanawiał się, czy nie odbiły się na nim długie podróże.

W Lyonie najpierw narzucił warunki Luce Van Assche, a potem patrzył, jak Francuz odwraca losy spotkania. Ta porażka przypomina, że odzyskanie kontroli nie przychodzi mu automatycznie. Bazylea to na razie najmocniejszy dowód, że pewność siebie wraca.

Doniesienia z turnieju nie mówią o żadnym urazie. Problemem może być raczej nagromadzone zmęczenie, bo po wyczerpującym meczu z Jódarem Vacherot już następnego dnia rozegrał pełny, trzysetowy bój z Rune. Stawka też jest konkretna: przed Szanghajem mówił, że chce jeszcze w tym sezonie wygrać turniej i wywalczyć rozstawienie na Australian Open.

Fritz: świeże nogi i świeże wspomnienie Musettiego

Fritz przeszedł przez Bazyleję spokojnie, jak ktoś, kto wie, czego szuka. W pierwszym meczu, w dniu swoich 29. urodzin, pokonał Rinky'ego Hijikatę oszczędnie, opierając się na serwisie. Po wygranym pierwszym secie zachował spokój, gdy drugi toczył się gem za gem aż do tie-breaka.

Wcześniej zmienił mu się rywal, bo z turnieju wycofał się Tsitsipas. Odpadł więc rewanż z tenisistą, który w Szanghaju sprawił mu sporo kłopotów. Grek zaczął wtedy słabiej, rozkręcał się z każdym gemem, przejął inicjatywę pod koniec drugiego seta i utrzymał ją w decydującej partii.

Z Denisem Shapovalovem Fritz wygrał bez wyraźnych problemów. Po meczu mówił: „Dobrze czuję się z serwisem i returnem w tym sezonie, szczególnie na kortach krytych”. Dodał, że trzeba grać agresywnie i solidnie z głębi kortu, i był przekonany, że tę równowagę z Kanadyjczykiem znalazł.

Ćwierćfinał z Arthurem Filsem niewiele mówi o jego formie. Fritz najpierw dał się przełamać, natychmiast odpowiedział i przejął kontrolę, a Fils, wyraźnie ograniczony fizycznie i po interwencji medycznej, skreczował na początku drugiego seta. Najważniejszy wniosek przed półfinałem jest taki, że Fritz oszczędził siły.

Więcej o jego poziomie powiedział Lyon. Po półfinale z Paulem Fritz był szczerze zadowolony: „Moim zdaniem to był super wysoki poziom”. Opisywał wymiany, w których obaj grali świetnie, a i tak tracili punkt, bo nikt niczego nie oddawał za darmo.

Finał z Lorenzo Musettim obnażył jednak słabość. Włoch zmieniał rotację, tempo i wysokość piłki, zmuszał Fritza do uderzeń z niskich piłek, a potem wybijał go z rytmu innymi trajektoriami. Wczesne straty serwisu sprawiły, że Fritz gonił wynik do końca, a po meczu przyznał po prostu, że Musetti był tego dnia „za dobry”.

Fritz ma o co grać. W wyścigu do ATP Finals wciąż jest poza miejscami kwalifikacyjnymi i potrzebuje kolejnych dobrych wyników. Do tego Bazylea długo mu nie leżała, bo jego ostatnie występy tutaj kończyły się przed decydującą fazą turnieju.

Kto komu zabierze pierwszą piłkę i ile zostało w nogach

Na pierwszym planie będzie serwis jednego i return drugiego. Vacherot przez cały tydzień korzystał z podania, żeby trudne fragmenty nie przesądzały o wyniku, a Fritz mówi o pewności właśnie w grze returnowej. Liczy się nie to, czy return w ogóle wróci w kort, tylko czy odbierze serwującemu atak od pierwszej piłki.

Jeśli Fritz rozbroi serwis rywala, zacznie się gra z głębi kortu, a tam Vacherot pokazał w Bazylei, że potrafi długo trzymać piłkę w korcie. Trzeba jednak uczciwie dodać, że częściej się w tych wymianach bronił, niż je prowadził. Z Fritzem samo przetrwanie może nie wystarczyć.

Musetti pokazał niedawno, co wybija Amerykanina z rytmu: zmiany rotacji, wysokości i niskie piłki zamiast prostej wymiany na tempo. Nie wiadomo, czy Vacherot ma w repertuarze podobną różnorodność. Relacje z Bazylei mówią przede wszystkim o jego serwisie i odporności, a nie o grze kąśliwymi slajsami.

Panowie już się spotykali i relacje przypominają tamten mecz jako trudny, z kilkoma zmianami prowadzenia. Żaden z nich nie powiedział jednak przed półfinałem niczego, co sugerowałoby chęć rewanżu albo przewagę psychologiczną. Nie ma też wiarygodnych doniesień o zmianach w sztabach ani o tym, że publiczność wyraźnie poprze któregoś z nich.

Obaj radzą sobie z presją, ale każdy inaczej. Vacherot wygrywa końcówki po wcześniejszych kłopotach i spokojnie gra tie-breaki, choć w Bazylei zacięte decydujące sety to motyw całego turnieju, a nie tylko jego meczów. Fritz kontrolował mecz z Shapovalovem bez potrzeby ratunku, a z Paulem pokazał, że pod presją potrafi grać na wysokim poziomie.

Największą niewiadomą jest regeneracja. Vacherot wychodzi na kort po dwóch długich meczach dzień po dniu, a Fritz po skróconym ćwierćfinale, i ta różnica może dać o sobie znać dopiero w drugiej godzinie gry. Jeśli Vacherot zachowa serwis i nogi, ten mecz znów może dojść do końcówki, w której czuje się zaskakująco dobrze. Jeśli nie, cierpliwość Fritza może wystarczyć, by przechylić szalę.