Prizmić kontra Dżumhur w Brukseli: zagadka pleców i ekspres z Olbii

Korty kryte podczas turnieju ATP European Open w Brukseli od razu serwują nam zestaw pytań, na które odpowiedzi znają chyba tylko fizjoterapeuci i linie lotnicze. Zamykający pierwszą setkę rankingu Dino Prizmić (97. ATP) staje naprzeciw Damira Dżumhura (103. ATP). Główna intryga przypomina klasyczny dylemat: co jest groźniejsze – przerwa przez uraz czy zmęczenie po finałowym maratonie w innym kraju?

Dino Prizmić: świetny wrzesień, bolące plecy i cel na Melbourne

Jesień w wykonaniu Dino Prizmicia wyglądała bardzo obiecująco, dopóki do gry nie weszły problemy z dolnym odcinkiem pleców. W Pucharze Davisa potrafił całkowicie zdominować Daniela Altmaiera na oczach niemieckiej publiki, by dzień później zderzyć się ze ścianą, gdy Alexander Zverev przejął inicjatywę od pierwszej piłki. Wniosek jest prosty: Prizmić błyszczy, gdy sam dyktuje warunki, ale traci grunt, gdy rywal spycha go do defensywy.

W Saint-Tropez Prizmić pokazał za to nerwy ze stali, choć sam utrudniał sobie życie. Z Davidem Jordą Sanchisem roztrwonił przewagę w drugim secie i musiał ratować się w tie-breaku, a z Daniiłem Glinką wyciskał wygraną po ciągłych wahaniach formy, zanim zatrzymał go Titouan Droguet. Późniejsze wycofanie z turnieju w Villenie z powodu pleców stawia pod znakiem zapytania jego obecną świeżość, choć motywacji do walki o bezpośredni awans do głównej drabinki Australian Open mu nie brakuje.

Damir Dżumhur: odbudowa w Olbii i logistyczny sprint do Belgii

Damir Dżumhur przyjeżdża do Belgii prosto z challengera w Olbii, gdzie z meczu na mecz przypominał sobie, jak gra się w dobry tenis po urazie mięśni skośnych brzucha z okresu US Open. Zaczęło się od męczarni z Azizem Dougazem i dramatycznego powrotu z Dimitarem Kuzmanowem, gdzie Dżumhur został zdmuchnięty z kortu w pierwszym secie, by kompletnie zdominować decydującą partię. Kto skreśla go po fatalnym otwarciu, ten szybko płaci za swój błąd.

Od ćwierćfinału z Tomem Gentzschem oglądaliśmy już zupełnie innego zawodnika – pewnego siebie i kontrolującego przebieg gry. W półfinale ze świetnie dysponowanym Maksem Kaśnikowskim Dżumhur zdominował pierwszego seta, a w drugim cierpliwie wyczekał na kluczowe przełamanie w końcówce. Sam przyznał, że wreszcie czuje się dobrze, a finałowy rywal Jacob Fearnley chwalił jego grę, choć wynik niedzielnego finału z Fearnleyem oraz trudy błyskawicznej podróży do Brukseli pozostają wielką niewiadomą.

Szachy na linii końcowej i wielki test fizycznej swobody

Na twardym korcie pod dachem w Brukseli zapowiada się starcie o to, kto narzuci swój rytm w wymianach z głębi kortu. Prizmić uwielbia prowadzić grę, ale Dżumhur w Olbii udowodnił, że jest mistrzem w wybijaniu rywali ze strefy komfortu i cierpliwym czekaniu na błędy. Jeśli Prizmić da się wciągnąć w szarpane tempo i ciągłe zmiany rytmu, jego ofensywne atuty szybko stracą na wartości.

Żadnemu z graczy nie można odmówić charakteru w ciasnych końcówkach, bo obaj w ostatnich tygodniach regularnie wychodzili z głębokich kryzysów w trakcie spotkań. Zamiast szukać sztucznych przewag w bilansie bezpośrednich starć czy pojedynku serwisu z returnem, warto patrzeć na mowę ciała od pierwszej piłki. Swoboda ruchu serwisowego Prizmicia po kontuzji pleców oraz świeżość nóg Dżumhura po włoskim tygodniu rozstrzygną ten mecz szybciej niż jakakolwiek tablica taktyczna.