Cierpliwość kontra pierwsza piłka: Han Shi i Leylah Fernandez w Wuhanie

W drugiej rundzie turnieju w Wuhanie, na otwartych kortach twardych, spotkają się dwie tenisistki, które niosą ze sobą dobre wieści z ostatnich tygodni. Han Shi przebiła się przez eliminacje, a potem pokonała Alexandrę Ealę. Leylah Annie Fernandez przyjechała z tytułem z Singapuru i z twardym zwycięstwem nad Jekatieriną Aleksandrową na otwarcie. Intryga jest prosta tylko na papierze: cierpliwość Shi zmierzy się z agresją Fernandez, a w tle wisi pytanie, której z nich wcześniej zabraknie sił.

Han Shi i lekcja czekania na właściwą piłkę

Najciekawsze u Han Shi w tym tygodniu nie jest samo zwycięstwo, tylko sposób, w jaki o nim opowiada. Mówi o większej cierpliwości, o tym, żeby nie spieszyć się, gdy pojawia się okazja, i o pilnowaniu własnych gemów serwisowych. Tak mówi zawodniczka, która rozumie, co poprawiła, a nie tylko cieszy się z wyniku.

Pewność siebie Shi zaczęła się w Pekinie, 1 października, w meczu z Zheng Qinwen. Wyrównany pierwszy set, potem odrobione straty i decydujący set. Shi sama przyznała jednak, że za dużo energii zostawiła na początku, a pod koniec zmęczona returnowała za krótko.

Eliminacje w Wuhanie były dla niej solidnym treningiem pod presją. Z Peyton Stearns odrobiła stratę pierwszego seta, a potem ograła Kamillę Rachimową, którą WTA opisywała jako zawodniczkę w formie. Liczy się tu ciąg wymagających rywalek i umiejętność dostosowania się z meczu na mecz.

Z Alexandrą Ealą przegrała pierwszego seta po tym, jak wypuściła z rąk gem serwisowy, który wyglądał na bezpieczny. W połowie drugiej partii to Eala wciąż miała wiatr w żaglach, ale Shi złapała rytm i przeniosła go do decydującego seta. Prowadzenia broniła coraz pewniejszym podaniem, a mecz zamknęła spokojnie. Sama podsumowała to krótko: „Starałam się być cierpliwa i grać swój najlepszy tenis”.

Shi gra u siebie i nie ukrywa, że to lubi. Dziękowała kibicom, którzy zostali na trybunach do późna, i przyznała, że trudne losowania początkowo ją onieśmielały. Czy rosnąca uwaga zacznie jej ciążyć, tego jeszcze nie wiadomo. Urazów w relacjach z Wuhanu nie zgłoszono. Po eliminacjach i długim, emocjonalnym meczu z Ealą zmęczenie jest jednak realnym znakiem zapytania, zwłaszcza po tym, co sama mówiła o Pekinie.

Fernandez wstaje szybko, ale serwis wciąż ją zawodzi

Leylah Fernandez przeżywa udaną jesień, choć nie przebiega ona bez zgrzytów. Już na US Open, 4 września, przegrała z Jessicą Pegulą po meczu, w którym na początku narzucała głębokie, przyspieszone zagrania i śmiało szła do siatki. Pegula musiała odzyskać skuteczność serwisu, żeby wrócić do gry, a potem przyznała: „Nigdy nie czuję się komfortowo, grając z nią, nawet kiedy wygrywam”.

Singapur pokazał, jak wysoko Fernandez potrafi sięgnąć. Z Mirrą Andriejewą przejęła kontrolę po obronie trudnego gemu serwisowego. Gdy rywalka odrobiła sporą stratę w drugim secie, Fernandez nie rozsypała się, tylko na koniec znów przejęła inicjatywę.

Półfinał z Mają Chwalińską był znacznie mniej gładki. Zmiany tempa i rotacji rozbiły Fernandez na starcie. Przyznała, że była zaskoczona i „trochę zbyt sfrustrowana”, a do tego próbowała wymuszać winnery zamiast budować punkty. Wyszła z tego, gdy zaczęła atakować z głową i częściej chodzić do siatki.

W finale Talia Gibson długo neutralizowała jej przewagi i miała piłkę setową w pierwszej partii. Fernandez ją obroniła, a potem zdominowała rywalkę, także na serwisie. Tak przyszedł szósty tytuł w karierze. Po meczu mówiła rozsądnie: „To daje mi dużo pewności siebie, ale wiem, że już następnego dnia muszę zaczynać od zera”. Warto pamiętać, że Singapur nie był planem, tylko zastępstwem za wyjazd do Brazylii, który pokrzyżowały kłopoty z wizą.

Pekin szybko przypomniał, że zera nie da się przeskoczyć. Z Rachimową Fernandez nie mogła znaleźć rytmu serwisu. Odrobiła straty po słabym pierwszym secie, roztrwoniła przewagę w drugim, a w decydującym nie wykorzystała szans i oddała inicjatywę. Tennis Canada pisało o presji na jej gemy serwisowe przez cały mecz, a nie o jednym gorszym fragmencie.

W Wuhanie z Aleksandrową znów musiała się podnosić, bo mecz uciekł jej w środkowym secie. Wytrzymała serię break pointów i wykorzystała wahania serwisowe rywalki, ale jej własne podanie znów było pod ostrzałem. Urazów nie zgłoszono. 13 października zagrała jeszcze debla, więc dzień przerwy nie był całkiem wolny. Od niedawna współpracuje z trenerem Erikiem Hechtmanem.

Wszystko rozstrzygnie głębokość piłki

Shi sama mówi, że lepiej czuje się w wymianach i w obronie niż w ciągłym biciu z całej siły. Fernandez najlepiej gra wtedy, gdy wcześnie bierze piłkę, zmienia kierunki i wchodzi w kort. Kluczem jest głębokość zagrań Shi. Jeśli utrzyma piłkę daleko, Fernandez będzie musiała budować punkty. Jeśli zostawi krótszą piłkę, Kanadyjka od razu przyspieszy.

Tu spotykają się dwa nawyki. Fernandez potrafi się niecierpliwić, gdy rywalka długo przeciąga wymiany, czego dowodem był początek meczu z Chwalińską. Shi nie gra jednak tak jak Chwalińska, więc wyciąganie z tego prostego wniosku byłoby przesadą. Fernandez ma też wypróbowany sposób na trudne wymiany z głębi kortu: zamiast bić mocniej, idzie do przodu.

Wiele powie pojedynek serwisu z returnem. Shi zamknęła mecz z Ealą pewnym podaniem, ale teraz po drugiej stronie stanie returnująca zawodniczka, która lubi atakować od pierwszej piłki. Fernandez z kolei przeplata gemy serwisowe pełne kontroli z gemami, w których broni się przed kolejnymi break pointami. Kto szybciej zdobędzie przewagę od pierwszego uderzenia, ten będzie dyktował warunki.

Shi twierdzi, że na dużym stadionie piłka wydaje się jej wolniejsza i daje więcej czasu w wymianach. To jej odczucie, a nie pomiar szybkości kortu. Warto też pamiętać, że Fernandez wygrała Singapur pod dachem, a Wuhan to korty otwarte.

Zostaje kondycja, i tu nie mam pewności. Shi ma za sobą eliminacje i długi mecz z Ealą, a w Pekinie sama widziała, jak gaśnie jej return. Fernandez dołożyła debla do wyczerpującego meczu z Aleksandrową. Jeśli spotkanie się przeciągnie, rozstrzygną je nie tylko uderzenia, ale też to, która z nich lepiej rozłoży siły, tak jak cierpliwość i oszczędny ruch rozstrzygnęły jej najlepsze mecze tej jesieni.