Lehecka kontra Vacherot w Bazylei: pamięć z Tokio przeciw tygodniowi ucieczek

Finał w Bazylei zestawia dwóch tenisistów, którzy w tym tygodniu częściej uciekali spod topora, niż bawili się na korcie. Jiri Lehecka, rozstawiony z numerem 8 i 21. w rankingu ATP, obronił w półfinale piłkę meczową. Valentin Vacherot, 31. na świecie, wyeliminował Taylora Fritza po serii meczów, w których kilka razy wisiał nad przepaścią. Spotkali się już 5 października w Tokio i tamten półfinał wygrał Lehecka. Pytanie brzmi, czy pamięć z Japonii przetrwa podróż do Szwajcarii.

Lehecka: wolny start, mocne zakończenie

Półfinał ze Struffem pokazał Leheckę z obu stron. Przez długi czas był wyraźnie słabszy: Struff mocno returnował, grał prosto i ciężko, a Lehecka nie potrafił zakotwiczyć się na linii końcowej ani zagrozić rywalowi przy jego podaniu.

Zwrot przyszedł pod koniec drugiego seta. Lehecka obronił piłkę meczową przy własnym podaniu, potem rozegrał dużo śmielszy gem returnowy i z tym rozpędem wszedł w decydującego seta. Przewagi już nie oddał, a Struff nie dostał kolejnej poważnej szansy. Fundamentem był jednak serwis, a nie wyższość w wymianach od pierwszej do ostatniej piłki.

Sam Lehecka nie udaje, że było inaczej. „Męczyłem się, ale w tamtym momencie to się odwróciło i zacząłem grać bardzo dobrze” – mówił czeskim mediom. Uczciwe słowa, które dobrze opisują jego tydzień: odporność przekonuje, gorzej z ostrością od pierwszych gemów.

Ćwierćfinał z Kymem był znacznie czystszy. Kym miał za sobą wyeliminowanie Sheltona i wsparcie trybun, a Lehecka przetrzymał jego początkowy napór i obronił się przy własnym podaniu. Od razu w kolejnym gemie returnowym sam przycisnął rywala. Potem grał równiej i z każdym gemem odjeżdżał, a Ubitennis chwalił jego solidność w kluczowych momentach.

Wcześniej było raczej spokojnie niż efektownie. Przeciw Wawrzynce, w pożegnalnej, naładowanej emocjami atmosferze, Lehecka zachował głowę i domknął ciasne fragmenty. Mecz z Altmaierem też długo był wyrównany, zanim Lehecka znalazł decydujące szanse pod koniec.

Szerszy kontekst ma swoje wzloty i dołki. W Tokio Lehecka pokazał najwyższy poziom: rozbił Vacherota, a w finale z Alcarazem prowadził grę w tie-breaku pierwszego seta, zanim rywal przejął kontrolę. Przegrał w dwóch setach, bo nie wygrał najważniejszych sekwencji. W Brukseli z kolei, przy pozornej kontroli, pozwolił Griekspoorowi przełamać się pod koniec drugiego seta i w decydującej partii nie wykorzystał szans returnowych.

Bazylea jest więc dla niego odwróceniem brukselskiej lekcji. Tym razem to on przetrwał krytyczny moment i odbił się od dna. Jego trener mentalny Vít Schlesinger mówił w październiku o pracy nad tym, by „funkcjonować, kiedy nie idzie”. Czy ten powrót to owoc tej pracy, tego nikt nie udowodni. Pasuje jednak do niej jak ulał.

Jest jeszcze stawka osobista. Lehecka wciąż czeka na pierwszy tytuł sezonu, a w tegorocznych finałach trafiał na Sinnera i Alcaraza. Trudno z tego wyciągać wniosek o finałowej niemocy. To raczej pech do rywali z innej półki niż pękanie w ważnych meczach.

Vacherot i sztuka wychodzenia z opresji

Vacherot przyjechał do Bazylei po chłodnej jesieni. W Szanghaju Tommy Paul biegał za każdą piłką, czytał jego schematy z forhendu i zmuszał go do zagrania jeszcze jednego uderzenia. Problemem nie był słabszy dzień serwisowy. Kiedy pierwszy atak Vacherota został zneutralizowany, brakowało mu pomysłu na kolejny.

W Lyonie było podobnie, tylko w odwrotnej kolejności. Vacherot zaczął od przytłoczenia Van Asschego, po czym stracił kontrolę, a Sport365 wskazywał na rosnącą liczbę niewymuszonych błędów. To ważne tło, bo w Bazylei każda chwila słabości mogła zamienić się w podobną lawinę. Nie zamieniła się.

Z Navone pierwszy serwis był dla niego pewnym oparciem, ale rywal długo nie pozwalał mu odskoczyć. W drugim secie Vacherot musiał bronić się przed piłkami setowymi, zanim przejął tie-breaka. Była w tym determinacja, choć jeszcze nie płynność.

Mecz z Jodarem był najlepszym pokazem jego odporności. Jodar przejął inicjatywę po pierwszym secie i przeniósł ją do decydującej partii. Vacherot natychmiast odrobił stratę podania, później wybronił się z kolejnego trudnego gema serwisowego, a w decydującym tie-breaku odwrócił wynik. Nie skorzystał z jednego prezentu na koniec, tylko kilka razy z rzędu przerywał rozpęd rywala.

Rune też zabrał mu inicjatywę na początku drugiego seta. Vacherot odrobił jednak stratę podania i w trzeciej partii znalazł decydujące przełamanie. Trzeba dodać, że Rune wciąż odzyskuje rytm po powrocie do touru. To był poważny test koncentracji, choć nie z Rune'em w szczytowej formie.

Z Fritzem Vacherot zagrał najpełniej. Oddał wczesną przewagę przełamania i przegrywał w tie-breaku pierwszego seta, ale lepiej rozegrał końcówkę. Na początku drugiej partii odparł zagrożenie przy własnym podaniu i cierpliwie doczekał przełamania pod koniec. Serwis dawał mu pozycje do ataku, a gra przy siatce była skutecznym sposobem kończenia punktów.

„Mam o wiele więcej pewności siebie” – mówił po tym meczu. Wskazywał na lepszy serwis i return, mądrzejszą grę z głębi kortu i szerszy repertuar: „Potrafię zagrać znacznie więcej uderzeń niż wcześniej”. To jego własna ocena, ale ucieczki z tego tygodnia częściowo ją potwierdzają.

To jego pierwszy finał w sezonie. Trenerem pozostaje Benjamin Balleret i nic nie wskazuje na zmiany w sztabie, które miałyby tłumaczyć ten tydzień. Wyjaśnienia lepiej szukać na korcie: Vacherot przestał się sypać, kiedy coś idzie nie po jego myśli.

Return Lehecki, siatka Vacherota i szybki kort

Tokio daje bardzo konkretny punkt odniesienia. „Moje returny były regularne” – mówił wtedy Lehecka, a oficjalny raport turnieju podkreślał, jak dobrze atakował drugi serwis Vacherota. W wymianach zmieniał tempo i kierunek, przesuwał rywala w bok i sam wybierał moment, by przyspieszyć forhendem.

Z tego wynika zadanie dla Vacherota. Sama siła podania nie wystarczy. Potrzebuje precyzji i zmienności, żeby Lehecka nie zaczynał gemów returnowych z pozycji atakującego. Lehecka z kolei musi powtórzyć cierpliwe budowanie punktów z Tokio zamiast nerwowej gry z początku meczu ze Struffem.

Druga oś to siatka. Przeciw Fritzowi wyjścia do przodu były dla Vacherota sposobem na skracanie wymian. W Tokio jego próby zmiany meczu atakiem przy siatce rozbijały się jednak o mijające uderzenia Lehecki. Znaczenie będzie miała jakość podejścia i równowaga mijającego, a nie samo hasło „do siatki”.

Każdy zna też słabość drugiego. Struff pokazał, że Lehecka cierpi, gdy agresywny return i natychmiastowy nacisk z głębi kortu odbierają mu czas. Paul pokazał, że Vacherot słabnie, kiedy rywal czyta jego schematy i zmusza go do konstruowania kolejnego ataku. Obaj mają więc powód, by od razu zaburzyć rywalowi ulubiony początek akcji, choć żadna z tych słabości nie robi z nich zawodników kruchych w każdej dłuższej wymianie.

Warunki nie są tokijskie. Ubitennis zwraca uwagę na stosunkowo szybkie korty kryte w Bazylei, a to zwykle sprzyja serwującym i atakowi od pierwszej piłki. Może to pomóc Vacherotowi w jego grze do przodu, ale tak samo może wzmocnić serwis, który u Lehecki był w tym tygodniu najbardziej stabilnym elementem.

Fizycznie nie ma jasnej odpowiedzi. Żaden z nich nie zgłaszał urazów, a przynajmniej żadne doniesienia o nich nie mówią. Lehecka ma za sobą cięższy i późniejszy półfinał. Vacherot wcześniej skończył sobotę, ale do półfinału szedł przez wyczerpujące trzysetówki z Jodarem i Rune'em. Kto jest świeższy, wiedzą tylko ich fizjoterapeuci.

Trudno też rozstrzygnąć, kto ma przewagę w głowie. Lehecka ma świeże wspomnienie kontroli nad tym rywalem i doświadczenie gry przeciw trybunom zakochanym w Wawrzynce i Kymie. Vacherot ma tydzień, w którym tie-breaki i końcówki setów należały do niego. Taką passę łatwo pomylić z cechą charakteru.

Kluczowe czynniki wydają się jasne, choć ich wynik już nie. Rozstrzygnąć mogą trzy rzeczy: jak szybko Lehecka złapie rytm przy returnie, czy Vacherot znajdzie w drugim podaniu i podejściach więcej niż w Tokio, i kto zachowa jasność myślenia, gdy set zbliży się do tie-breaka. Październik wskazywał jednego faworyta. Ten tydzień w Bazylei trochę ten obraz rozmył.