Luciano Darderi - Rinky Hijikata: typy AI i transmisja na żywo

Rolex Paris Masters otwiera drabinkę główną. W pierwszej rundzie, na kortach krytych, Luciano Darderi, 23. rakieta świata, zmierzy się z Rinkym Hijikatą, 85. w rankingu ATP, który przebił się przez kwalifikacje. Mecz zaplanowano na poniedziałek, 2 listopada, na 13:00 czasu moskiewskiego.

Na papierze faworyt jest oczywisty, ale papier w listopadzie bywa wilgotny. Darderi przyjeżdża po wyraźnej porażce w Wiedniu. Hijikata ma za sobą weekend, w którym paryski kort zdążył już poznać lepiej niż jego rywal.

Darderi: dobre dni są prawdziwe, tylko wciąż nie chcą się ułożyć w serię

Ostatnie wspomnienie Darderiego jest ciężkie. W Wiedniu, 29 października, Tommy Paul zdominował go od pierwszych wymian. SuperTennis pisało, że po pierwszym secie nic się w tym meczu nie zmieniło. Sky Sport podkreślało znakomite podanie Amerykanina i jego pełną kontrolę nad przebiegiem spotkania.

To nie była porażka po wyrównanej walce, przegrana kilkoma błędami w końcówce. Darderi po prostu nie znalazł sposobu, żeby Paulowi przeszkodzić. Taki tydzień zostaje w głowie dłużej niż przegrany tie-break.

Tym bardziej szkoda, bo trzy dni wcześniej w tej samej hali wyglądał na kogoś, kto znalazł klucz do kortów krytych. Z Matteo Arnaldim długo szedł łeb w łeb, w końcówce pierwszego seta przełamał rywala i z rozpędu przeszedł przez drugą partię. Tennis World pisało, że Arnaldi nie był w stanie nadążyć za jego tempem.

Sam Darderi mówił potem bardzo konkretnie. Chwalił moc swojego podania, return i to, jak poradził sobie psychicznie z przyjacielem po drugiej stronie siatki. Dobrą grę w hali nazwał „dużym krokiem”. Mecz z Paulem pokazał jednak, że ten krok nie stał się jeszcze stałym chodem.

Almaty, 21 października, odsłoniło inny problem. Przeciwko Jamesowi Duckworthowi Darderi spokojnie utrzymywał podanie i grał zachowawczo z głębi kortu, a rywal częściej szukał winnerów. Pierwszy set uciekł mu w końcówce, gdy zaczął się mylić forhend, a jedno wyjście do siatki skończyło się lobem nad głową.

W tie-breaku drugiego seta pokazał charakter: bekhend po linii, serwis w ciało, ucieczka spod topora. Zmarnował jednak piłkę setową, znów źle wybrał moment ataku do siatki i na koniec wyrzucił return. Woli walki mu nie brakowało. Brakowało trafnych decyzji wtedy, gdy ważyło się najwięcej.

Tokio dało podobną mieszankę. 1 października z Casperem Ruudem odrobił wczesne przełamanie, odjechał w tie-breaku, mocno wszedł w drugiego seta, a gdy Norweg zaczął wracać, zamknął mecz pewnym gemem serwisowym. Dzień później Jacquet, grający odważnie na returnie i różnicujący uderzenia, był szybszy na starcie. Darderi z czasem grał celniej, ale nigdy nie postawił rywala pod stałą presją.

Po Szanghaju, gdzie 10 października przegrał z Tsitsipasem na szybkim korcie, uznał klasę rywala i podkreślił, że o meczu przesądziło kilka chwil. Dodał, że wciąż jest zmotywowany na końcówkę sezonu. To brzmi jak frustracja wynikami, a nie zmęczenie tenisem.

Motywacji dodaje mu też coś spoza rankingu. Darderi dostał pierwsze powołanie do reprezentacji na finały Pucharu Davisa w Bolonii. Przyznał, że wiadomość jednocześnie go spięła i naładowała energią. Wspominał babcię, dumę rodziny i swoje związki z okolicami Bolonii.

Powołanie ma już w kieszeni. Teraz chodzi o to, by przekonać, że jego gra w hali zasługuje na zaufanie. SuperTennis wprost nazwało Wiedeń i Paryż okazją do szlifowania formy przed Bolonią, a w tle jest jeszcze walka o ranking na koniec roku, którą ostatnie wyniki skomplikowały.

Trenerem pozostaje ojciec, Gino Darderi. We wrześniu mówił o pełniejszym uderzaniu piłki, lepszym serwisie i rosnącej umiejętności zmiany rytmu z dala od mączki. Jesienne wahania to raczej koszt tej przebudowy niż sygnał, że coś się w zespole sypie.

Zdrowie nie budzi zastrzeżeń. Po Szanghaju mówił, że jest bez urazów, a relacje z meczu z Paulem nie wskazywały na żaden problem fizyczny. Od Wiednia miał czas na regenerację, choć grał tam też debla, a w poniedziałek ma w Paryżu zaplanowany również mecz deblowy.

Hijikata: kwalifikant, który zdążył się w Paryżu rozgościć

To pierwszy występ Hijikaty w tym turnieju, a zachowuje się, jakby zdążył się już w Paryżu rozpakować. W pierwszym meczu kwalifikacji szybko uporał się z Jaime Farią. Organizatorzy pisali o ekspresowym awansie. A Bola uczciwie dodawała, że Faria przechodzi trudny okres, więc tego zwycięstwa nie warto przeceniać.

Więcej powiedział mecz z Kopřivą 1 listopada. Hijikata szybko wyszedł na prowadzenie i oddał je, a mimo to wygrał tie-break pierwszego seta. W drugiej partii od razu przycisnął na returnie, odzyskał kontrolę i pewnie dokończył dzieło. Stracona przewaga nie zamieniła się w długi odpływ.

Bazylea pokazała, że potrafi dotrzymać kroku mocnym. Do turnieju wszedł jako lucky loser, a 28 października z Taylorem Fritzem rozegrał mecz zdominowany przez podanie. W pierwszym secie rozstrzygnęło jedno przełamanie, drugi toczył się bez przełamań aż do tie-breaku, który Fritz wziął pod kontrolę.

TennisWatcher odnotował, że żaden z returnujących nie miał wielu okazji. Bola Amarela pisała o trudnym otwarciu dla Fritza. Hijikata był zatrzymany, ale nie rozbity.

Szersza jesień wypada skromniej. W Hangzhou, 25 września, Andriej Rublow z każdym gemem nabierał pewności i coraz mocniej atakował, a Hijikata nie zdołał utrzymać presji. Paryż to świeży powiew, ale nie warto przez niego malować całego października na różowo.

Ciekawe światło na jego grę rzucił debel w Tokio. Partner, Kaito Uesugi, mówił: „Ponieważ gra tak równo z głębi kortu, mogę swobodnie poruszać się przy siatce”. Opowiadał też, że Hijikata uśmiechał się i cieszył grą, co pomagało mu się rozluźnić. Debel to nie singiel, ale ta solidność z linii końcowej jest prawdziwa.

We wrześniu Hijikata mówił o „namacalnej poprawie” w swojej grze i o tym, że to „po prostu buduje pewność siebie”. To dobra wskazówka, skąd czerpie spokój. Warto jednak pamiętać, że od tamtej deklaracji jego wyniki w singlu były nierówne.

Nadal pracuje z Markiem Draperem. Trener opisywał swoje podejście jako „mniej mówienia, więcej słuchania i oddawania zawodnikowi kontroli nad karierą”. To opowieść o samodzielności, a nie gotowy plan na Darderiego.

Urazów nie zgłoszono, a w kwalifikacjach nie było żadnych przerw medycznych. Hijikata przechodzi jednak prosto z niedzielnych kwalifikacji do poniedziałkowego meczu. Oba spotkania były krótkie. Atutem jest to, że zagra na tym samym korcie, na którym wygrał ostatni mecz kwalifikacji.

Kto pierwszy chwyci za ster na szybszym korcie

Warunki nie są tu tłem. Dyrektor turnieju Cédric Pioline powiedział 1 listopada, że nawierzchnia jest w tym roku wyraźnie szybsza, bliższa temu, co czeka zawodników w Turynie. Wspomniał też o piłkach Dunlopa jako elemencie ujednolicania jesiennych warunków.

Szybki kort zwykle nagradza tego, kto pierwszy przejmuje inicjatywę. Dla Darderiego serwis musi więc nie tylko trzymać go w meczu, ale otwierać mu drogę do ataku. Z Arnaldim właśnie to działało. Z Jacquetem i Duckworthem, którzy pewnie utrzymywali podanie, brakowało mu sposobu, by zmienić warunki gry.

Hijikata ma solidną bazę w regularności z głębi kortu, a mecz z Kopřivą pokazał, że umie też zaatakować na returnie. Pytanie brzmi, czy utrzyma tę inicjatywę przeciw mocniejszemu pierwszemu uderzeniu. Zakładanie, że będzie tylko bronił, byłoby zgadywaniem.

Warto patrzeć, kiedy Darderi rusza do siatki. W Almaty jego wyjścia w ważnych momentach były źle wybrane. Nie znaczy to, że gra przy siatce mu nie służy. Znaczy tyle, że wybór chwili ostatnio go zawodził.

Końcówki setów to otwarta historia. Darderi umiał chłodno wygrać tie-break z Ruudem i kosztownie się mylić z Duckworthem. Hijikata przetrwał utratę prowadzenia z Kopřivą, ale nie odwrócił tie-breaku z Fritzem. Za mało świeżych danych, by któremuś przypiąć łatkę.

Jest też wspomnienie z tego sezonu. Spotkanie w Cincinnati to dla Hijikaty pozytywny punkt odniesienia, odnotowany przez Tennis Australia we wrześniowym podsumowaniu jego rozwoju. Może dodać mu spokoju, że ten rywal jest w jego zasięgu. Mówienie o psychologicznej przewadze czy rewanżu byłoby jednak na wyrost, bo żaden z nich tak tego nie przedstawiał.

Nic nie wskazuje, by któryś mógł liczyć na szczególne wsparcie trybun. Jedyną przewagą otoczenia jest to, że Hijikata grał już na tym korcie.

Wszystko sprowadza się do dwóch pytań. Czy Darderi po wiedeńskim chłodzie odnajdzie tę stanowczość, z którą rozbił Arnaldiego? I czy spokój Hijikaty z kwalifikacji to trwała zmiana, czy tylko pogodny weekend nad Sekwaną? Przyznaję, że na żadne z nich nie znam pewnej odpowiedzi. I właśnie dlatego ten mecz warto obejrzeć.