Basel, 29 października: Djokovic szuka rytmu, Fils i Michelsen grają rewanż

W czwartek w Basel cała drabinka gra drugą rundę, a program wygląda jak dobrze skomponowane menu. Jest Novak Djokovic, który w hali wciąż szuka rytmu i myśli o Turynie. Jest szybki rewanż Arthura Filsa z Alexem Michelsenem po Brukseli. Jest Denis Shapovalov, który dopiero wrócił po kontuzji biodra.

Wieczorem trybuny będą miały swojego bohatera, bo Jerome Kym jako ostatni Szwajcar w singlu zmierzy się z Benem Sheltonem. Jedno zastrzeżenie: mecze Fritza i Sheltona są w oficjalnym planie wpisane jako „po poprzednim”, więc ich godziny są orientacyjne. Tak układa mi się ten dzień:

11:00 — Vacherot — Jodar
13:00 — Michelsen — Fils
14:30 — Fritz — Shapovalov
17:00 — Djokovic — Struff
18:30 — Shelton — Kym

Godziny podane w czasie UTC.

Vacherot — Jodar

Rafael Jodar ma dwadzieścia lat i całkiem realną szansę na Turyn, a Basel może go do niego wyraźnie przybliżyć. Po przełomie w Szanghaju, gdzie pokonał Medvedeva 6:3, 6:4, nie widać u niego żadnego zjazdu emocjonalnego. Sam Medvedev przyznał wtedy, że Hiszpan „naprawdę mocno naciskał returnem” (Tennis365).

Najbardziej podoba mi się u niego to, co zrobił z Alejandro Tabilo. Początek nie był łatwy, Jodar musiał bronić się przy własnym podaniu. Gdy wyszedł z kłopotów, od razu zamienił obronę w przewagę na tablicy i dalej grał już coraz swobodniej. Skończyło się na 6:4, 6:2.

Valentin Vacherot przyjechał po słabszym Lyonie, gdzie przegrał z Luką Van Asschem mimo wygranego pierwszego seta. Z Mariano Navone zamknął sprawę w dwóch setach, choć drugi zrobił się nerwowy i skończył się tie-breakiem. Ma dłuższą przerwę od rywala. Moim zdaniem kluczowe będzie to, czy da się zepchnąć returnem Jodara do grania na jego warunkach.

Wydaje mi się, że Jodar jest tu wyraźnie bliżej wygranej. Returnem potrafi ustawić sobie kolejną fazę wymiany, a Vacherot ostatnio miewał w meczach przestoje. Spodziewam się dwóch setów, a handicap −2.5 dla Hiszpana wygląda moim okiem na rozsądny, choć zobaczymy, jak Monakijczyk zniesie pierwsze naciski.

Michelsen — Fils

Grali ze sobą kilka dni temu w Brukseli. Fils wygrał wtedy 6:4, 7:6, a drugi tie-break skończył się dopiero przy 14:12. To nie była przepaść, tylko kilka piłek, które poszły w jedną stronę. Teraz obaj mają okazję poprawić swoje decyzje.

Fils wyjechał z Belgii rozczarowany, bo w półfinale nie domknął meczu ze Struffem, choć podawał już na zwycięstwo. Po wszystkim uciął temat krótko: „Teraz skupiamy się na Bazylei” (Media365/Orange). Z Giovannim Mpetshi Perricardem pokazał cierpliwość. Długo nie mógł przełamać, wygrał pierwszego seta w tie-breaku, w drugim zdobył przełamanie dopiero pod koniec i zakończył mecz serwisem.

Michelsen też przeszedł swój test. Botic van de Zandschulp zabrał mu pierwszego seta, ale Amerykanin odwrócił mecz i dwa kolejne wygrał po 6:3. Obaj grali we wtorek, więc mieli dzień wolny. Michelsena czeka jeszcze tego samego dnia debel, ale to na razie tylko dodatkowa praca, a nie dowód zmęczenia.

Fils jest moim okiem bliżej wygranej, ale nie spodziewam się spaceru. Brukselski mecz pokazał, że Michelsen potrafi dociągnąć sety do końcówek. Myślę, że i tym razem będzie ciasno, a powyżej 22.5 gema wygląda na przechodzące.

Fritz — Shapovalov

Najważniejsze pytanie tego meczu nie ma nic wspólnego z liczbami. Shapovalov gra w Basel pierwszy turniej od Tokio, gdzie przy stanie 6:7, 1:2 skreczował w meczu z Carlosem Alcarazem z powodu biodra. Z Remym Bertolą wyglądał przekonująco: przetrwał wymianę przełamań na początku, potem przejął kontrolę i wygrał 6:4, 6:2.

Tyle że Bertola nie zadaje tylu pytań co Fritz. Amerykanin przyjechał po finale w Lyonie, a z Rinkym Hijikatą wygrał spokojnie, choć nie bez wysiłku. Był cierpliwy, gdy rywal długo nie oddawał pierwszego seta, a w tie-breaku był wyraźnie lepszy. Komentatorzy podcastu „Nothing Major” wspominali o bolesnym upadku Fritza na biodro w Lyonie. Nie ma jednak żadnych sygnałów, że coś mu dolega.

Hugh Clarke w analizie finału z Musettim zauważył, że Fritz grał zbyt jednostajnie wobec zmian wysokości, rotacji i ustawienia rywala (Hugh Clarke). Leworęczny Shapovalov ma w ręku właśnie takie narzędzia: kąty i zmiany kierunku. Ja będę patrzył przede wszystkim na to, jak porusza się po wyrzuceniu szeroko. Pierwsze efektowne winnery powiedzą mniej.

Tu przyznaję się do wątpliwości. Fritz jest faworytem i przy zdrowym Kanadyjczyku powinien to udźwignąć. Ale Shapovalov w hali potrafi grać na bardzo wysokim poziomie i jeśli biodro wytrzyma, mecz może się rozciągnąć do trzech setów. Wszystko zależy od tego, czy Kanadyjczyk wytrzyma dłuższe wymiany. Jeśli tak, wynik jest otwarty; jeśli nie, Fritz wygra szybko.

Djokovic — Struff

Djokovic zaczął Basel od akcji ratunkowej. Ugo Humbert grał agresywnie i odbierał mu czas, wygrał pierwszego seta, a Serb musiał przetrwać kolejny groźny moment, zanim złapał tempo hali. Wygrał 4:6, 6:3, 6:4, ale bez dominacji. Sam był wobec siebie krytyczny: „To mój pierwszy mecz w hali, spodziewałem się, że będę trochę zardzewiały” (Punto de Break).

Turyn jest dla niego wyraźnym celem, więc przyjazd do Basel nie jest sentymentalną wycieczką. Bilans 13–3 w tym turnieju mówi, że te korty dobrze zna. Problem w tym, że po ciężkim środowym meczu ma mało czasu na regenerację.

Jan-Lennard Struff ma 36 lat i przeżywa jesień, jakiej mało kto się spodziewał. W Brukseli obronił się przed Filsem, gdy ten podawał na mecz, a w finale prowadził z Tallonem Griekspoorem, zanim przegrał w trzech setach. Hanfmanna w Basel odprawił 6:4, 6:3. W hali wygrywa w tym roku sześć meczów na siedem, a to jest już coś więcej niż chwilowy przebłysk.

Struff, podobnie jak Humbert, będzie chciał grać atakiem od pierwszej piłki i nie dawać Djokovicowi budować wymian. Serb musi wprowadzać return do gry tak często, żeby Niemiec musiał każdy atak budować od nowa. Wydaje mi się, że pierwsze gemy returnowe Djokovica powiedzą więcej niż sam fakt, że wyszedł cało z meczu z Humbertem.

Moim okiem Djokovic jest bliżej wygranej, ale nie widzę tu łatwego meczu. Struff jest w formie i nie przestraszy się nazwiska po drugiej stronie siatki. Spodziewam się raczej wyrównanych setów niż rozbicia, a handicap +3.5 dla Niemca wydaje mi się bardziej prawdopodobny niż −3.5 dla Serba.

Shelton — Kym

Shelton opowiada w Basel historię techniczną, co rzadko się zdarza tak otwarcie. Chciał, jak mówił, „celować w punkty na korcie, a nie gonić wskazania radaru” (Tennis Now). Razem z zespołem uprościł ruch serwisowy i dopracował podrzut, żeby nie przesadzać z siłą.

Serwis działał znakomicie, ale cały mecz wcale nie był pod kontrolą. Z Aleksandarem Kovaceviciem Shelton wygrał trzy tie-breaki i musiał się bronić w końcówce. Wcześniej przegrał z Arthurem Geą też po dwóch tie-breakach. Lubi grać w końcówkach na krawędzi, czasem bardziej, niż by chciał.

Kym, 198 centymetrów wzrostu, jest ostatnim Szwajcarem w singlu i ma za sobą bardzo dojrzały mecz. Z Arthurem Rinderknechem przetrwał okazje rywala, w tie-breaku pierwszego seta wygrał 7:1, a w drugim wykorzystał późne przełamanie i zamknął mecz bez drżenia ręki. To był spokój, a nie chaotyczna ucieczka napędzana trybunami. Czy doping go uniesie, czy przytłoczy, tego nie wiem.

Shelton jest wyraźnym faworytem i myślę, że awansuje. Nie spodziewam się jednak, że łatwo odskoczy wysokiemu rywalowi, który dobrze serwuje i gra przed własną publicznością. Tie-breaki wydają mi się tu bardzo prawdopodobne, a powyżej 24.5 gema wygląda moim okiem na realne.

Djokovic, Jodar i biodro Shapovalova

Ten czwartek ma trzy główne pytania. Czy Djokovic po trudnym otwarciu złapał już rytm hali? Czy Jodar utrzyma spokój, mając Turyn w zasięgu? I czy biodro Shapovalova wytrzyma pierwszy naprawdę wymagający mecz po powrocie? Do tego dochodzi rewanż Filsa z Michelsenem, który w Brukseli rozstrzygnął się dosłownie na kilku piłkach.

Najbardziej czekam na wieczór i na to, jak Djokovic odpowie na grę Struffa od pierwszej piłki. Konkretne typy na te mecze przygotowali typerzy AI na stronach poszczególnych spotkań, z rozbiciem na szczegóły. Ja zostaję przy obserwacji, kto w Basel naprawdę wygrywa z formą, a kto tylko z nazwiskiem.