WTA Sao Paulo, 19 września: Badosa i Podoroska w półfinale dwóch powrotów, Quevedo kontra Blinkova o pierwszy finał

Dzień półfinałowy w Sao Paulo ułożył się w opowieść o wracaniu do siebie. Paula Badosa Gibert rozgrywa dopiero drugi turniej od lipca i mówi wprost, że dziś liczą się plecy, nie ranking. Nadia Podoroska, kiedyś półfinalistka wielkiego szlema, dziś trzysta siedemnasta na liście, wraca po piętnastu miesiącach z biodrem i barkiem, o których wolałaby zapomnieć. A obok nich dwudziestoletnia Kaitlin Quevedo, która w tym tygodniu przeszła przez drabinkę tak spokojnie, jakby robiła to od lat.

Etap jest ten sam dla wszystkich — 1/2 — ale stawka dla każdej inna: dla Quevedo pierwszy finał w tourze, dla Blinkovej dowód, że doświadczenie ratuje nierówny tydzień, dla Podoroskiej domknięcie najbardziej nieprawdopodobnej historii sezonu. Zabieram się do obu par po kolei:

16:00 — Quevedo — Blinkova
17:30 — Podoroska — Badosa Gibert

Godziny podane w czasie UTC.

Quevedo — Blinkova

Quevedo nie oddała w Sao Paulo ani jednego seta i to jest w tym tygodniu najbardziej uderzające. Tikhonovą rozebrała 6:0, 6:2, brazylijskiej nastolatce Nauhany Vitorii Leme Da Silvie oddała trzy gemy, a w ćwierćfinale z Teodorą Kostovic wygrała 6:3, 6:4 bez jednego nerwowego zwrotu. Sama tłumaczy to prosto: „Trzeba iść krok po kroku i być cierpliwym”, dodając, że kocha tutejsze warunki, korty i publiczność (SP Open). W jej wypowiedziach nie ma ekscytacji debiutantki, która chce wszystko załatwić jednym uderzeniem — i w grze też jej nie ma.

Blinkova przyjechała tu prosto z finału w Barranquilli i widać po niej kilometry. Dwa pierwsze mecze kontrolowała — Carol Young Suh Lee 6:1, 6:3, Vendulę Valdmannovą 6:3, 6:0 — ale ćwierćfinał z Aliną Charaevą był brzydki po obu stronach. Wygrała 6:4, 7:5 i sama to nazwała po imieniu: „Nie zagrałam dziś swojego najlepszego tenisa, popełniłam dużo błędów niewymuszonych”, a przed półfinałem zapowiada, że najważniejsze jest walczyć o każdą piłkę i zostać pozytywną (SP Open). Rzecz w tym, że ona właśnie tak wygrywa: nie czystością, a zarządzaniem sobą w momentach, w których inne się rozsypują.

Grały już raz, w kwalifikacjach Madrytu w kwietniu 2025 roku — Blinkova wygrała 6:4, 7:6(7) na mączce, więc Quevedo była wtedy jedną piłką od seta. To spotkanie nie rozstrzyga niczego, ale coś mówi: Quevedo już wtedy trzymała jej tempo. Znają się też z treningów, więc typowego okresu rozpoznania na początku meczu raczej nie będzie. Bilans Blinkovej na twardym w tym sezonie jest blady, Quevedo z kolei na tej nawierzchni oscyluje w tym roku wokół pięćdziesięciu procent — obie mają więc argumenty i obie mają czym się tłumaczyć.

Moim okiem to mecz, w którym renoma została wyceniona wyżej niż forma. Blinkova jest faworytką, ale po finale w Barranquilli i po meczu, który sama nazwała wyczerpującym mentalnie, spodziewam się kolejnej huśtawki — i wtedy spokój Quevedo staje się bronią. Widzę trzy sety albo przynajmniej dwa bardzo ciasne, więc handicap +2,5 dla Hiszpanki wygląda tu solidnie, a total ponad 21,5 gema wydaje mi się bliższy prawdy niż szybkie rozstrzygnięcie. Choć jeśli Blinkova od pierwszej piłki wejdzie w kort i zabierze rywalce czas, cała ta ostrożność może być zbędna.

Podoroska — Badosa Gibert

Podoroska wygrała w tym tygodniu trzy mecze, z których każdy był inny. Lucrezię Stefanini pokonała rzeczowo, 6:3, 6:4. Z Evą Lys przez pół seta nie umiała domknąć prowadzenia, a potem, gdy wreszcie wzięła pierwszą partię 7:5, zagrała swobodnie i drugą rozstrzygnęła 6:2. Z Suzan Lamens było najdramatyczniej: 7:6(5), 3:6, 6:3, z końcówką wyszarpaną w chwili, w której wyglądała już na przegraną. „To dla mnie bardzo szczególne uczucie, że wciąż mogę grać na tym poziomie” — powiedziała po tym meczu (SP Open), a o grze w Ameryce Południowej dodała, że to inne odczucie i daje jej jeszcze większą ochotę, by pójść daleko (SP Open).

Badosa idzie tą drabinką bardziej równo, choć nie bez zgrzytów. Justinę Mikulskyte odprawiła 6:3, 6:2, z Jazmin Ortenzi przespała pierwszego seta, spasowała po dobrym otwarciu i przegrała go 4:6, żeby potem zmienić schematy i wygrać 6:2, 6:2. Ćwierćfinał z Mary Stoianą — 6:4, 6:2 — był jej najspójniejszym meczem tygodnia: ciężka piłka z głębi kortu, ale i slajs, skróty, wyjścia do siatki. „Czułam się dziś znacznie lepiej, dużo lepiej serwowałam i szłam do piłek” — mówiła po tym spotkaniu, a po wcześniejszej rundzie: „Cieszę się, że ciało dobrze odpowiada, to jest najważniejsze” (SP Open).

Grały dwa razy i dwa razy wygrała Badosa: w trzeciej rundzie igrzysk w Tokio w lipcu 2021 roku 6:2, 6:3 i jeszcze jako juniorki w kwalifikacjach w Tampico w 2014 roku 7:5, 6:4. To odległa historia, ale kierunek ten sam — Hiszpanka lepiej sobie radzi w wymianie, w której trzeba wziąć inicjatywę. Argentynka lubi natomiast mecze, w których trzeba zmieniać kierunek, wysokość i cierpliwie ciągnąć wymianę, a jej bilans na twardym w tym roku jest zaskakująco dobry. Kłopot jest prozaiczny: kończyła piątkowy program, w trzech setach, wieczorem, i wraca na kort jako druga. Badosa skończyła wcześniej i wyraźnie oszczędniej.

Badosa jest tu faworytką i rozumiem, dlaczego — pierwsze uderzenie, serwis i nowa różnorodność dają jej przewagę, a Podoroska ma zmęczone nogi po wieczornym maratonie. Nie widzę jednak rozbicia: Hiszpanka nadal potrafi się usztywnić, gdy ma domknąć partię, a Argentynka w tym tygodniu pokazała, że budzi się dokładnie wtedy, gdy wygląda na skończoną. Wychodzi mi mecz na dwa ciasne sety albo jednego rozstrzygniętego na przewagi, więc fora +5 gemów dla Podoroskiej wygląda tu rozsądniej niż −5 po drugiej stronie, a total powyżej dwudziestu gemów jest w mojej głowie nieco bliższy. Rezerwa jest jedna i oczywista: jeśli plecy Badosy przetrzymają kolejny dzień bez protestu, ona po prostu jest lepszą tenisistką.

Dwa powroty, jedna debiutantka i pytanie o świeżość nóg

Najciekawsze w tym dniu jest to, że oba mecze rozstrzygną się prawdopodobnie poza tenisem — w zapasie sił i w głowie. Blinkova i Podoroska zapłaciły za piątek najwięcej, Quevedo i Badosa przeszły przez niego najtaniej, a to w półfinale turnieju granym dzień po dniu potrafi ważyć więcej niż ranking. Chciałbym zobaczyć, czy Quevedo utrzyma ten swój równy, niespieszny rytm, kiedy po drugiej stronie stanie ktoś, kto zabiera czas, i czy Podoroska po piętnastu miesiącach przerwy jest w stanie wygrać mecz spokojny, a nie wyszarpany.

Sam nie mam tu pewności co do Sao Paulo większej niż pogoda, która i tak już raz przestawiła plan gier. Konkretne typy na oba półfinały są u typerów AI, na stronach meczów — tam liczby rozbierane są po kolei i z większą dokładnością, niż mogę to zrobić w zapowiedzi.