Caldas da Rainha, 18 września: Pohankova, Vandromme i dzień, w którym ćwierćfinały rozdają role

Ćwierćfinałowy piątek w Caldas da Rainha ma w sobie coś z późnego lata nad Atlantykiem: słońce jeszcze grzeje, ale wiatr już przypomina, że łatwych dni nie będzie. Cztery mecze, cztery zupełnie różne historie — domowa nadzieja Portugalii, dwie kwalifikantki, które wciąż nie chcą się zatrzymać, nastolatki wchodzące w zawodowy tenis dużymi krokami i jeden pojedynek, w którym nie potrafię wskazać faworytki bez wzruszenia ramionami.

Ten hard nagradza tu graczki, które grają wcześnie i płasko, ale połowa ćwierćfinalistek przyszła po trzysetowych bojach i całkiem realnych emocjach. Dlatego ciekawi mnie nie tylko to, kto lepiej uderza, ale kto lepiej się pozbierał. Oto cztery pary, o których chcę dziś pogadać:

11:00 — Pohankova — Collins
12:30 — Rapolu — Knutson
13:30 — Vandromme — Jorge
15:00 — Bandecchi — Pigato

Godziny podane w czasie UTC.

Pohankova — Collins

Mia Pohankova ma siedemnaście lat i w tym tygodniu wygląda jak najbardziej uporządkowana zawodniczka w drabince. Sinję Kraus, notowaną w okolicach dziewięćdziesiątego miejsca, rozebrała 6-1 6-1, a Matilde Jorge pozwoliła powalczyć tylko przez pierwsze gemy, żeby potem zamknąć sprawę 6-4 6-1. Nie chodzi nawet o wyniki, bo te mogą być przypadkiem jednego tygodnia, ale o sposób: kontakt z piłką wcześnie, pozycja w korcie jasna, żadnego wahania po krótkiej piłce.

Kylie Collins przeszła dłuższą drogę — przez kwalifikacje, z porządną próbą charakteru przeciwko Arianie Arseneault, gdzie po przegranym tie-breaku w pierwszym secie nie zwiesiła głowy, tylko podkręciła tempo i wygrała 6-7(7) 6-1 6-3. Potem dostała walkower od Kayli Cross, co jest darem z jednej strony i kłopotem z drugiej: świeże nogi, ale żadnego break pointa pod ciśnieniem od dwóch dni. Sama Pohankova mówi o sezonie prosto: „Wchodziłam w sezon z dużą energią… staram się cieszyć każdym dniem na korcie”, a jej trener Róbert Gašparetz dodaje, że „była właściwie nastawiona w głowie, co wzmacniało jej występy”, jak podaje Sportnet. Wcześniej się nie spotkały, więc obie wchodzą w to bez pamięci.

Moim okiem Pohankova jest wyraźnie bliżej, bo szybciej narzuca warunki, a Collins potrzebuje nieporządku: skrótów, wyjść do siatki, zmiany kierunku od pierwszej piłki. Kurs 1.25 jest surowy, ale uczciwy. Spodziewam się raczej krótkiego meczu niż wojny — choć handicap −5.5 gema wydaje mi się o pół kroku za odważny, bo Collins umie utrzymać własne podanie nawet w przegranym secie.

Rapolu — Knutson

To najbardziej wyrównany rachunek dnia, a jednocześnie jedyny z historią. W listopadzie 2024 na twardym korcie w Austin, w pierwszej rundzie turnieju W50, Malaika Rapolu wygrała z Gabrielą Andreą Knutson 6-2 6-1 — jednostronnie i bez dyskusji. Od tamtej pory Knutson ustabilizowała się w okolicach sto sześćdziesiątego miejsca i zdążyła dojść tu do finału w poprzednim sezonie, więc to miejsce kojarzy jej się wyłącznie dobrze.

Rapolu jest w tym tygodniu na fali, jakiej dawno nie miała: cztery zwycięstwa z kwalifikacji, a ostatnie z nich najważniejsze — po przegranym pierwszym secie z Nohą Akugue odwróciła mecz i skończyła 4-6 6-3 6-0, czyli nie doczłapała do wygranej, tylko przyspieszyła. „Nie jestem tak daleko od zawodniczek, które tu grają. Muszę po prostu dalej pracować, grać mecze, zbierać pewność i budować”, mówiła jeszcze w zeszłym roku, jak podaje Indian Tennis Daily. Knutson szła oszczędniej: z Aoi Ito wygrała trudny pierwszy set w tie-breaku i odjechała 7-6(4) 6-2, z Anouk Koevermans uporała się 6-3 6-2, nie tracąc spokoju w momencie, gdy przewaga na chwilę zniknęła. „Mam ogromną radość… zostałam w meczu i walczyłam o każdą piłkę”, mówiła po jednym z ważniejszych zwycięstw sezonu, jak podaje Tenisový svět.

Klucz widzę w drugim serwisie Rapolu. Sama przyznawała kiedyś, że w kluczowych momentach brakowało jej swobody przy podaniu, a Knutson żyje z tego, że wchodzi w krótką piłkę pierwszym forhendem. Z drugiej strony Amerykanka jest już rozegrana do granic i w tym tygodniu pokazała, że potrafi poprawiać się w trakcie meczu — to rzecz, której nie widać w rankingu.

Rynek stawia na Knutson i rozumiem dlaczego — doświadczenie, komfort na tej nawierzchni, pamięć o finale w tym miejscu. Ale to mecz, który może pójść w każdą stronę i zależy od jednej rzeczy: czy Rapolu obroni pierwszy kryzys, czy odda go za darmo. Wydaje mi się, że zobaczymy trzy sety i sporo gemów, więc total powyżej 21.5 wygląda tu na sensowniejszą stronę niż jednoznaczne wskazanie zwyciężczyni.

Vandromme — Jorge

Mecz dnia, bez wahania. Jeline Vandromme ma osiemnaście lat i na twardych kortach bilans, jakiego nie wypada lekceważyć — w poprzednim sezonie wygrała na tej nawierzchni dwadzieścia dwa z dwudziestu czterech spotkań, a w tym trzyma się w podobnych okolicach. Tutaj zaczęła od 6-0 6-0 z Carlą Tomai, co brzmi jak krótka notatka, a nie mecz. Druga runda była lekcją innego rodzaju: Elena Malygina odebrała jej rytm, przedłużała wymiany, doprowadziła do decydującego seta — i dopiero na finiszu Belgijka znalazła w sobie tę odrobinę autorytetu, która wystarczyła na 7-5.

Francisca Jorge grała tu najbardziej emocjonalny mecz turnieju. Z Victorią Jimenez Kasintseva prowadziła, potem oddała środkową część spotkania, wreszcie w decydującym secie była po prostu dokładniejsza — 6-2 4-6 6-4. Przed tym pewne 6-3 6-3 z Xinyu Gao. Portugalka wie, na czym stoi jej najlepszy tenis: „Kiedy udaje mi się na tym skupić, potrafię być zawodniczką, z którą bardzo trudno walczyć”, mówiła wiosną, jak podaje Raquetc. Vandromme z kolei mówi o swoich ambicjach bez owijania: „Bycie najlepszą w juniorach byłoby świetne, ale wolałabym być pierwszą rakietą świata w WTA” (Tennis Actu).

Nie grały jeszcze ze sobą, a to dziś istotne, bo cały mecz sprowadza się do jednego pytania: czy Jorge zdąży zamienić to w spotkanie niewygodne. Vandromme wygląda nietykalnie, dopóki dyktuje; gdy ktoś podnosi piłkę, zmienia wysokość i każe jej uderzyć jedną atakującą piłkę więcej, staje się zupełnie ludzka. Po stronie Jorge jest publiczność i tydzień z dodatkowym obciążeniem — gra także w deblu z siostrą. W sierpniu Vandromme wycofała się z Cincinnati z powodu urazu, o którym nigdy nie powiedziano nic konkretnego; dwa wygrane mecze tutaj sugerują, że temat jest zamknięty, ale zostawiam to w rubryce „niepotwierdzone”.

Stawiam wyżej Vandromme, bo jej sufit na tej nawierzchni jest po prostu wyższy, a przy 1.31 wciąż wygląda to rozsądnie. Tylko nie spodziewam się gładkiego przejścia: Jorge zostaje w wymianach i zmusza rywalki do decyzji, więc widzę raczej trzy sety albo dwa bardzo ciasne. Handicap +4.5 dla Portugalki podoba mi się tu bardziej niż −4.5 dla Belgijki.

Bandecchi — Pigato

Najmniej głośny ćwierćfinał i chyba najbardziej subtelny. Susan Bandecchi przeszła tydzień bez zgrzytu: 6-4 7-5 z Marią Martinez Vaquero, a potem bardzo dojrzałe 6-3 6-2 z Viktorią Hruncakovą, której nie pozwoliła zrobić z meczu chaosu. Szwajcarka od dawna mówi o tenisie w kategoriach planu, nie fajerwerków: „Pod względem taktycznym zrobiłam krok dzięki niemu… wiem, co mam i czego nie mam robić w zależności od rywalki”, opowiadała o pracy z trenerem Andreą Turco (Ubitennis).

Lisa Pigato to zawodniczka ziemna z wyboru i nawyku, ale na hardzie w tym sezonie wygrała dziesięć z trzynastu meczów, więc etykietkę można odłożyć. Tutaj zaczęła od 6-0 6-1 z Saną Garakani, a z Kajsą Rinaldo Persson przeszła przez cały cykl nastrojów: kontrola, nagły zanik, powrót do agresji w decydującym secie i 6-2 2-6 6-4. Po operacji i przebudowie sztabu mówi o sobie inaczej: „To także zasługa mojego narzeczonego i taty, moich nowych trenerów: zmienili mi życie i teraz naprawdę wiem, czego chcę” (Sky Sport). Spotkały się raz, w maju 2024 w kwalifikacjach w Parmie na ziemi, gdzie Bandecchi prowadziła 6-1 i Włoszka skreczowała — mecz zbyt krótki i zbyt inny, żeby cokolwiek z niego wnosić.

Drobna przewaga jest po stronie Bandecchi: mniej wydanej energii, jaśniejszy plan i umiejętność ciągłej zmiany pytania — wysokość, kierunek, tempo. Pigato wygrywa, jeśli pojawi się ta wersja z początku i końca poprzedniego meczu, a nie ta ze środka. Obraz jest tu mętny i przyznaję to otwarcie, więc bardziej niż zwyciężczyni interesuje mnie długość: myślę, że mecz się rozciągnie i powyżej 20.5 gema ma tu sens.

Cztery ćwierćfinały, dwie kwalifikantki i jedno pytanie o nerwy

Najciekawsze w tym dniu jest to, jak różnymi drogami te osiem zawodniczek tu doszło. Pohankova i Vandromme sprawdzają, czy juniorska pewność zamienia się w zawodową stabilność. Rapolu i Collins sprawdzają, jak długo niesie rozpęd z kwalifikacji. A Knutson, Jorge, Bandecchi i Pigato mają do obrony rzecz najtrudniejszą — reputację kogoś, kto na tym poziomie po prostu powinien wygrywać.

Gdybym miał wybrać jeden mecz, zostałbym przy Vandromme — Jorge: portugalska publiczność, młoda Belgijka i historia, która może skończyć się w trzecim secie po godzinie dwudziestej. Konkretne typy na te spotkania są u typerów AI, na stronach meczów — tam liczby rozkładane są do ostatniego przecinka.