Rachimowa – Aleksandrowa: lucky loser kontra tenisistka o dużym potencjale

Turniej Toray Pan Pacific Open w Tokio, korty twarde, druga runda. Naprzeciw siebie stają dwie tenisistki, które w drabince znalazły się zupełnie różnymi drogami. Jekatierina Aleksandrowa, 33. rakieta świata, wygrała już swój mecz otwarcia. Kamilla Rachimowa, 66. w rankingu WTA, przegrała w kwalifikacjach, a mimo to gra dalej jako lucky loser. Pytanie brzmi, czy szczęśliwy los przerodzi się w dobry tenis i czy Aleksandrowa zdoła utrzymać swój najlepszy poziom dłużej niż przez jeden set.

Rachimowa: los otworzył jej drzwi, resztę musi zrobić sama

Historia Rachimowej w Tokio jest nietypowa. Przeszła przez część kwalifikacji, ale w decydującej fazie uległa Aliaksandrze Sasnowicz. Potem wycofała się Belinda Bencic. Rachimowa zajęła jej miejsce w drabince i przejęła wolny los w pierwszej rundzie.

Trzeba to powiedzieć uczciwie: druga runda nie jest tu dowodem formy. Rachimowa zna już tutejsze korty, ale w turnieju głównym nie rozegrała jeszcze ani jednej piłki. To trochę jak wejście na przyjęcie, na które zaproszenie przyszło w ostatniej chwili. Można się dobrze bawić, tylko nikt jeszcze nie widział, jak tańczy.

Ostatnie tygodnie azjatyckiego tournée nie układały się w rosnącą linię. W Ningbo zatrzymała ją Marie Bouzkova, a w Tokio nie zdołała gładko przejść kwalifikacji.

Jest jednak Pekin i to on mówi o niej najwięcej. Rachimowa pokonała tam Leylah Fernandez, która przyjechała do Chin z tytułem zdobytym na początku azjatyckiego cyklu. Od pierwszych gemów atakowała serwis rywalki, wybroniła się z wczesnych kłopotów przy własnym podaniu i forhendem po krosie powiększyła przewagę w pierwszym secie. To nie była zawodniczka, która czeka na błędy. To ona dyktowała warunki.

Najcenniejsze w tamtym meczu było to, co wydarzyło się później. Rachimowa straciła kontrolę w drugim secie, a późny błąd z forhendu dał rywalce decydującą partię. W trzecim secie przetrwała długie i ciężkie gemy serwisowe, przełamała, potwierdziła przełamanie kolejnym trudnym utrzymaniem podania i zamknęła mecz przy serwisie Fernandez. To dowód odporności z tamtego wieczoru, a nie gwarancja, że każdy decydujący set będzie należał do niej.

Aleksandrowa: piękne dni i dni, w których wszystko się sypie

Aleksandrowa ma za sobą jesień jak z kalendarza z kapryśną pogodą. Jednego dnia słońce i bezchmurne niebo, kilka dni później ulewa, która zaskakuje w połowie spaceru. Najjaśniej świeciło w Pekinie. Tam pierwszy raz w karierze doszła do ćwierćfinału i została najstarszą debiutantką na tym etapie w historii turnieju.

W Pekinie jej wyniki miały prawdziwy ciężar. Z Dianą Sznajder odrobiła stratę z początku drugiego seta, a WTA wyróżniła niespodziewany, kątowy slajs, który przerwał wymianę dwóch mocno bijących zawodniczek. Potem gładko pokonała Lindę Noskovą, aktualną mistrzynię Wimbledonu, chroniona przez świetny serwis. Sama podsumowała to krótko: „Good serve, good shots”, czyli dobry serwis i dobre uderzenia.

Nawet porażka w Pekinie miała jasne strony. Z Mirrą Andriejewą odrobiła sporą stratę w drugim secie i doprowadziła do kolejnego tie-breaka. Andriejewa przyznała po meczu: „She played unbelievable today”, czyli że rywalka zagrała tego dnia niewiarygodnie. Dodajmy jednak, że pekińskie końcówki nie dowodzą jakiejś szczególnej przewagi Aleksandrowej w tie-breakach.

Potem przyszły chmury. W Wuhanie WTA opisała jej mecz z Fernandez jako pełen błędów: serwis był zawodny, a w gemach serwisowych raz po raz musiała się bronić. W Ningbo zaczęła spokojnie od wygranej z Guo Hanyu. Kolejną rundę skrócił jej krecz Marty Kostiuk, więc ćwierćfinał nie był owocem serii pełnych, wymagających meczów.

W tym ćwierćfinale znów stanęła naprzeciw Fernandez i to był najpoważniejszy sygnał ostrzegawczy. Pierwszego seta wygrała, imponując na returnie i kończąc go forhendem w linię. W drugiej partii Fernandez zaczęła regularnie dobierać się do jej podania, a błąd Aleksandrowej oddał seta. W decydującej partii Aleksandrowa na chwilę zatrzymała osuwanie się wyniku, ale kontroli już nie odzyskała. Tennis Canada pisał o wyraźnej serii błędów, a nie o pechowej końcówce.

W Tokio nastąpił restart. Aleksandrowa pokonała Ann Li bez wyczerpującej trzysetowej batalii i złapała rytm turnieju. Nie wiadomo więc, czy chwiejny serwis i błędy w wymianach z Chin zniknęły. To dobry początek, ale jeszcze nie dowód, że jej gra się ustabilizowała.

Pierwsze uderzenie kontra uporczywy return

Ten mecz najprościej opisać jako pytanie o to, kto przejmie inicjatywę. Aleksandrowa w najlepszym wydaniu, takim jak z Noskovą, chroni swoje gemy serwisowe podaniem i atakiem od pierwszej piłki. Gdy jednak rywalka cierpliwie naciska na returnie, a Fernandez robiła to dwa razy z rzędu, jej gra zaczyna się sypać. Kluczowe będzie to, czy Rachimowa odtworzy pekiński, odważny return, zanim Aleksandrowa przejmie dowodzenie w pierwszych wymianach.

Nie warto traktować Rachimowej jak typowej kontrującej obrończyni. Jej najlepszy niedawny tenis to wczesny nacisk na serwis rywalki i celowe ataki z forhendu. Otwarte pozostaje, czy wytrzyma w ten sposób tempo Aleksandrowej. Fernandez to inny typ zawodniczki i nikt nie obiecuje, że pekiński przepis zadziała w Tokio.

Aleksandrowa ma w zanadrzu coś więcej niż czystą siłę. Slajs ze Sznajder pokazał, że potrafi zmienić rytm, gdy wymiany robią się przewidywalne. Nie znaczy to, że zmieniła styl gry. To raczej parasol noszony w torbie na wszelki wypadek, a nie nowa garderoba.

Gdyby mecz się wydłużył, sprawdzianem będzie powtarzalność, a nie kondycja. Rachimowa w Pekinie wytrzymała ciężkie gemy serwisowe. Aleksandrowa potrafiła wracać do gry ze Sznajder i Andriejewą, ale w Ningbo straciła kontrolę po świetnym początku. Przyznaję, że z tych sygnałów nie umiem wyczytać, która z nich lepiej zniesie presję w końcówce.

Kwestie fizyczne wyglądają spokojnie. W tokijskich materiałach nie ma doniesień o urazach żadnej z nich, choć brak takich informacji nie jest zaświadczeniem lekarskim. Rachimowa ostatni mecz singlowy grała w kwalifikacjach i miała przerwę na odpoczynek. Aleksandrowa gra dzień po meczu z Ann Li, który nie był maratonem. Żadna nie występuje w tokijskim deblu, więc nie dochodzą im dodatkowe obciążenia.

Jest jeszcze drobny wątek piłek. W Pekinie Aleksandrowa mówiła, że tamte piłki pasowały do jej gry, i chwaliła ich większą powtarzalność między turniejami. Nie wiadomo jednak, czy w Tokio gra się tymi samymi, więc tamtego komfortu nie da się po prostu przenieść na tutejsze korty. Także historii wcześniejszych spotkań obu tenisistek nie traktuję jako źródła przewagi psychologicznej dla żadnej z nich. Sama Aleksandrowa przyznawała zresztą, że stara się nie myśleć o bilansie bezpośrednich spotkań, bo dodaje on niepotrzebnej presji.

Wszystko sprowadza się do tego, czyj najlepszy tenis wytrzyma dłużej. Aleksandrowa musi utrzymać agresję opartą na serwisie także wtedy, gdy rywalka zacznie skutecznie returnować. Rachimowa musi pokazać pekińską odwagę i odporność, zamiast traktować szczęśliwy los jako dowód formy. Mecz zaplanowano na 28 października, 4:30 czasu moskiewskiego. O tak wczesnej porze zwykle wstaje się po to, żeby zobaczyć wschód słońca. Tym razem pokaże się, która z nich obudzi się z gotowym planem.