Hontama kontra Kulambayeva: spokój odzyskany czy kolejny gem pełen zamętu?

Turniej w Chennai zaczął się od ulewy. Pierwszy dzień drabinki głównej, 2 listopada, zmył deszcz, a organizatorzy musieli na nowo układać program singla i debla. Po tej burzy na kortach otwartych o ćwierćfinał zagrają Mai Hontama i Zhibek Kulambayeva.

W rankingu dzieli je przepaść: Hontama jest 160. w WTA, Kulambayeva zajmuje 473. miejsce i przeszła przez kwalifikacje. Intryga nie sprowadza się jednak do liczb. Hontama przyjeżdża z odzyskaną kontrolą nad meczem, Kulambayeva z wyjątkową umiejętnością przetrwania meczów, w których nikt niczego nie kontroluje.

Hontama i lekcja cierpliwości z Osaki

Mecz otwarcia z Mananchayą Sawangkaew był dla Hontamy dobrym znakiem. Pierwszy set był wyrównany, ale potem Japonka odjechała rywalce, zamiast dać się wciągnąć w kolejną długą szarpaninę. WTA w relacji po meczu podkreśliła właśnie ten moment oderwania się od przeciwniczki.

Żeby docenić ten spokój, trzeba wrócić do 19 października i meczu z Viktoriją Golubic w Osace. Hontama prowadziła, ale Golubic rozbijała jej rytm slajsem i urozmaiconymi atakami. Gdy rywalka rozszyfrowała jej grę, Hontama już nie odzyskała inicjatywy, a mecz szybko się jej wymknął.

Po spotkaniu powiedziała wprost: „Rywalka przyzwyczaiła się do mojej gry”. Przyznała też, że zaczęła się niecierpliwić, kiedy jej własne zagrania przestały działać. To szczera relacja z jednego trudnego popołudnia, a nie dowód na ogólną słabość psychiczną.

Później było jeszcze Tokio. W kwalifikacjach Hontama pokonała Oleksandrę Oliynykovą, ale zatrzymała się na Mai Joint. Jej jesień wygląda więc jak pogoda w porze deszczowej: przejaśnienia przeplatają się z ulewami. Chennai to na razie obiecujące przejaśnienie, jeszcze nie stała pogoda.

Zdrowotnie nic się nie dzieje, w relacjach z turnieju nie ma mowy o urazach. Hontama gra tu również debla, w parze z Moyuką Uchijimą. Pod koniec miesiąca czeka ją baraż Billie Jean King Cup. Kapitan Ai Sugiyama po tym meczu odejdzie ze stanowiska i nazwała końcówkę sezonu „wymagającą psychicznie i fizycznie”. To kontekst, a nie dowód na rozkojarzenie w Indiach.

Kulambayeva, czyli życie w środku bałaganu

Kulambayeva zbudowała ten tydzień na uporze. W ostatniej rundzie kwalifikacji przegrała pierwszego seta z Mei Yamaguchi, a potem doprowadziła do tie-breaku w decydującym secie i go wygrała. To był długi, zacięty mecz, w którym nie miała przewagi przez większość czasu.

Los okazał się przewrotny, bo Yamaguchi wróciła do drabinki jako lucky loser i znów stanęła naprzeciw niej. Wiedziała już, co jej przeszkadzało, a mimo to Kulambayeva wygrała po raz drugi w ciągu trzech dni, tym razem w dwóch setach. WTA nie przepuściła okazji, by odnotować tę rzadką powtórkę.

Szczegóły pokazują jednak, że przy podaniu nie było spokojnie. Kulambayeva zaczęła agresywnie w gemach returnowych i zbudowała wyraźne prowadzenie. Kiedy podawała na seta, pozwoliła Yamaguchi wrócić do gry, a drugi set zamienił się w serię przełamań i natychmiastowych odpowiedzi.

Wychodzi z tego ważne rozróżnienie. Kulambayeva udowodniła, że potrafi walczyć w chaosie. Nie udowodniła jeszcze, że potrafi chaosowi zapobiec, bo jej gemy serwisowe wciąż nie są pewne.

Rytm meczowy łapała też w deblu. W Guangzhou z Isabelle Haverlag odrobiła słaby początek przeciw Marii Kozyrevej i Mai Lumsden i wygrała nerwową końcówkę. Półfinał był już słabszy, bo rywalki grały zgraniej, a jej para nie znalazła swojego miejsca na korcie. Ten turniej przyniósł jej deblowy kamień milowy w karierze, ale o formie w singlu mówi niewiele.

Urazów nie zgłoszono, ale kalendarz był ciasny. Guangzhou skończyło się tuż przed kwalifikacjami w Chennai, potem przyszły trzy mecze singlowe, w tym jeden bardzo długi, a do tego debel z Gabriellą Da Silvą Fick. Czy to zmęczenie da o sobie znać, dziś nie sposób powiedzieć.

Kto pierwszy zamieni przełamanie w spokój

Najciekawsze rzeczy wydarzą się prawdopodobnie przy podaniu Kulambayevej. Ona żyje z presji w gemach returnowych, a jej własne utrzymanie podania bywa loterią. Zadanie Hontamy wydaje się jasne: wykorzystać te chwiejne fragmenty i przejąć kontrolę, zamiast dać się wciągnąć w wymianę przełamań, w której rywalka czuje się jak ryba w wodzie.

Osaka podsuwa pokusę prostego wniosku: rozbij rytm Hontamy, a zacznie się niecierpliwić. Nic jednak nie wskazuje, że Kulambayeva ma w ręku slajs i warianty Golubic. Nie ma też dowodów, że deblowe doświadczenie przekłada się u niej na grę przy siatce w singlu. Uczciwiej obserwować, niż dopisywać jej broń, której nikt jeszcze nie widział.

W dostępnych materiałach nie ma śladu wcześniejszych spotkań tych zawodniczek, więc obie zaczynają z czystą kartą. Brakuje też wiarygodnych informacji o szybkości kortów, które dawałyby przewagę którejkolwiek z nich. Pewne jest tylko to, że nad Chennai wisi niebo, które już raz pomieszało organizatorom szyki.

Szala przechyli się w zależności od tego, czy Hontama zachowa cierpliwość z meczu z Sawangkaew, gdy rywalka zacznie mieszać w wyniku. Druga niewiadoma to serwis Kulambayevej i to, czy po trzech meczach w kilka dni wciąż będzie miała siłę biegać za każdą piłką. Przyznaję, że jest tu więcej znaków zapytania, niż chciałoby się przed ćwierćfinałową stawką. Może właśnie dlatego warto ten mecz obejrzeć.