Shelton i Kym w Bazylei: armata, która celuje, i miejscowy chłopak, który nie panikuje

Swiss Indoors w Bazylei, druga runda, korty kryte i jesień, która za oknem hali robi się coraz chłodniejsza. Naprzeciw siebie staną Ben Shelton, rozstawiony z numerem 1 i czwarty w rankingu ATP, oraz Jérôme Kym, 222. zawodnik świata grający dzięki dzikiej karcie. Na papierze to przepaść. Na korcie pytanie brzmi inaczej: czy Amerykanin ma dziś coś więcej niż serwis i czy miejscowy tenisista zdoła mu ten serwis choć trochę uprzykrzyć.

Shelton przestał gonić radar

Mecz otwarcia z Aleksandarem Kovacevicem był dla Sheltona jak spacer po cienkim lodzie, który ostatecznie wytrzymał. Przegrał pierwszego tie-breaka, pod koniec decydującego seta bronił się przed przełamaniem, a rozstrzygnięcie wyrwał dopiero w ostatniej rozgrywce tie-breakowej. Posłał przy tym 44 asy i ani razu nie przełamał rywala.

Ta liczba nie jest przypadkiem ani samym popisem siły. Sztab Sheltona uprościł mu ruch serwisowy, zadbał o dokładniejszy wyrzut piłki i przesunął akcent z prędkości na precyzję. Sam zawodnik przyznał, że zerkanie na tablicę z prędkością kusi go do zamachu ponad miarę, więc teraz woli, jak to ujął, celować w punkty na korcie, a nie bić rekordy radaru. Wychodzi na to, że największy siłacz w drabince postanowił zostać snajperem.

Gorzej z resztą gry. W Szanghaju, w trzeciej rundzie, Arthur Gea zneutralizował jego pierwszy serwis, zmuszał go do grania kolejnych piłek i chętnie ruszał do siatki. Shelton odrabiał straty, gdy rywal podawał na seta, a w drugiej partii nawet wyszedł na prowadzenie, ale w końcówkach to Gea był spokojniejszy. Dla Francuza było to pierwsze zwycięstwo nad zawodnikiem z czołowej dziesiątki.

Shelton nie szukał wymówek. „Zostałem ograny” — powiedział wprost, dodając, że jego ciało nie było gotowe, bo przygotowania zaburzyła zmiana stref czasowych. Wcześniej z Tokio wycofał go uraz barku. W Bazylei nie mówi się o nowych kłopotach zdrowotnych, choć jeden świetny dzień przy serwisie to jeszcze nie zaświadczenie lekarskie o pełnym powrocie.

Stawka jest dla niego inna niż dla rywala. Miejsce w Turynie ma już zapewnione, a Bazyleę traktuje jako szlifowanie formy: chce się rozkręcić w dwóch halowych turniejach przed finałami ATP. Trenerem wciąż jest ojciec, Bryan Shelton, więc zmiana w serwisie to praca w rodzinnym warsztacie, a nie efekt rewolucji w sztabie.

Kym nie przyszedł tu po jednorazowy cud

Łatwo byłoby opisać Jérôme'a Kyma jako lokalnego chłopaka, któremu organizatorzy dali szansę na ładną fotografię z wielkim turniejem w tle. Tymczasem szwajcarska prasa jeszcze przed Bazyleą pisała, że gra dobrze. Pochodzi z Möhlin we Fricktalu, a jego forma rosła w turniejach Challenger, także na kortach krytych w Roanne.

W Roanne zatrzymał Clémenta Chidekha, który chwilę wcześniej wygrał inny halowy Challenger i jechał na fali pewności siebie. Mecz był wyrównany, ale to Kym przerwał rywalowi dobrą passę. W półfinale trzymał się blisko Miki Brunolda w gemach rozgrywanych normalnie, tyle że w tie-breakach to Brunold był bardziej zdecydowany i potem sięgnął po tytuł.

Jest też w tej historii bark. Trzeciego października Kym wycofał się przed półfinałem w Porto z powodu urazu prawego barku. Potem wrócił w Roanne i w Bazylei nie narzekał na nic. Czy coś mu jeszcze doskwiera, nie wiadomo, ale samo tamto wycofanie nie czyni z niego zawodnika kontuzjowanego.

Najwięcej mówi jednak mecz z Arthurem Rinderknechem, wygrany w dwóch setach. Kym bronił podania, gdy Francuz naciskał, pierwszego tie-breaka wziął od pierwszych punktów, a na przełamanie cierpliwie czekał aż do końcówki drugiej partii. Potem podał na mecz i wygrał tego gema do zera.

Szwajcarscy dziennikarze chwalili go za koncentrację i skuteczność, nie za efektowne zagrania. To ważne rozróżnienie: Rinderknech miał swoje break pointy, więc Kym nie jest nietykalny przy własnym serwisie. Umie za to wytrzymać chwilę, w której robi się gęsto. A to, że tie-breaki raz wygrywa pewnie, a raz oddaje, każe zachować umiar w zachwytach.

Wszystko zaczyna się od tego, co wróci po serwisie

Kluczem jest jakość returnu, a nie samo trafienie w piłkę. Gea pokazał w Szanghaju, że Sheltona można wybić z rytmu, gdy pierwszy serwis wraca i nie daje mu łatwej piłki do ataku. Kym musi zrobić więcej niż tylko zablokować piłkę w kort: musi odegrać na tyle głęboko, żeby Amerykanin nie przejął wymiany od razu.

Równie ważna jest druga strona siatki. Shelton w meczu z Kovacevicem nie znalazł drogi do przełamania, a Kym właśnie udowodnił, że potrafi przeczekać napór przy własnym podaniu. Jeśli gemy returnowe faworyta znów będą jałowe, mecz może się zamienić w serię spokojnych utrzymań podania, w której o wszystkim decydują pojedyncze punkty.

Wtedy wchodzimy na teren tie-breaków, który obaj znają aż za dobrze. Shelton umie podnieść się po przegranej rozgrywce, Kym potrafi zarówno ją zdominować, jak i przegrać z rywalem odważniejszym w decydujących momentach. Uczciwie mówiąc, żaden z nich nie ma tu stałej przewagi, którą dałoby się wpisać w kalendarz.

O wcześniejszych pojedynkach tej dwójki nic nie wiadomo, więc punktem odniesienia zostają ostatnie tygodnie. Hala w Bazylei to dla obu znajome warunki: Shelton szlifuje tu serwis przed Turynem, Kym gra kolejny turniej z serii halowych startów. Brak wiatru i słońca sprzyja precyzji, a precyzja jest właśnie tym, nad czym Amerykanin pracuje.

Obaj grali we wtorek, ale nie tak samo. Shelton walczył wieczorem, długo i nerwowo, Kym skończył wcześniej i bez decydującego seta. To różnica w regeneracji, a nie wyrok: nic nie wskazuje, że faworyt będzie zmęczony ani że miejscowy ma rozstrzygającą przewagę wytrzymałościową. Obaj zresztą noszą w pamięci niedawne kłopoty z barkiem.

Zostaje jeszcze atmosfera. Kym zagra przed swoimi, a cały turniej żyje pożegnaniem Stana Wawrinki, więc emocji w hali nie zabraknie. Czy doping go uniesie, czy przygniecie, tego nie wiem; mecz z Rinderknechem sugeruje raczej to pierwsze. Shelton ma swój nowy, celny serwis, Kym ma cierpliwość. Ciekawe, co okaże się ważniejsze, gdy pierwsza piłka wróci na drugą stronę.