Paryż, 5 listopada: Alcaraz kontra Berrettini i cztery inne opowieści 3. rundy

Czwartek, 5 listopada, to w Paryżu dzień 3. rundy, a szybki kort w hali nagradza tych, którzy pierwsi podejmują decyzję. Po jednej stronie stoją nazwiska z czołówki: Alcaraz, Shelton, Musetti i Ruud. Po drugiej są zawodnicy, którzy doszli tutaj dzięki przełomowi, powrotowi po urazie albo drugiej szansie, której nikt się nie spodziewał.

Moim okiem to dzień o pewności siebie: skąd się bierze, ile waży przy zmęczonych nogach i czy wytrzyma zderzenie z faworytem. Część dziennych meczów rozpisano w formule „po poprzednim spotkaniu”, więc godziny traktuję orientacyjnie. Tak układa mi się ten czwartek:

11:30 — Shelton — Rinderknech
13:00 — Musetti — Van Assche
14:30 — Borges — Buse
16:00 — Struff — Ruud
18:00 — Berrettini — Alcaraz

Godziny podane w czasie UTC.

Shelton — Rinderknech

Arthur Rinderknech miał w ogóle nie zdążyć do Paryża. Uraz mięśni brzucha przerwał mu azjatycki tour i do turnieju przyjechał bez meczów w nogach. Tymczasem wygrał już dwa spotkania i po drugim, jak opisała francuska federacja, nie krył wzruszenia.

Te dwa zwycięstwa wyglądały zupełnie inaczej. Z Francisco Cerundolo Francuz był o krok od odpadnięcia i ratował się przy wsparciu trybun, a rywal skreczował przy stanie 3-6 7-6(2) 2-0 z powodu kłopotów z plecami. Z Mattią Belluccim nie musiał się już ratować: po wyrównanym początku przyspieszył i zamknął mecz wynikiem 6-4 6-1.

Ben Shelton zaczął od kontrolowanego 6-3 6-4 z Cameronem Norriem. Kiedy Brytyjczyk w drugim secie odrobił stratę, Amerykanin od razu odpowiedział i nie dał meczowi się rozlać. W tle jest jeszcze wiadomość o Juanie Carlosie Ferrero, który od nowego sezonu dołączy do sztabu obok Bryana Sheltona: „Jego doświadczenie w wygrywaniu na najwyższym poziomie i w wychowywaniu mistrzów będzie ogromnym atutem dla naszego zespołu” (Yahoo Sports/AFP).

Leworęczny Shelton na szybkim korcie to zadanie, o którym francuska federacja pisała jako o wyjątkowo trudnym. Do tego dochodzi rachunek sił. Amerykanin miał dzień przerwy, a Rinderknech grał wczoraj i dziś wieczorem wychodzi jeszcze do debla. Przy świeżo zaleczonym brzuchu to nie jest drobiazg.

Spodziewam się Sheltona, choć dwóch dużych serwujących w hali potrafi zamienić seta w loterię tie-breaka. Jeśli Rinderknech nie powtórzy wczorajszej ofensywnej odwagi, Amerykanin powinien wygrać w dwóch setach, a handicap −2.5 wygląda wtedy rozsądnie. Pokaże to dopiero kilka pierwszych gemów returnowych.

Musetti — Van Assche

To powtórka sprzed kilku dni. W Lyonie Lorenzo Musetti wygrał z Lucą Van Asschem 7-6(5) 6-7(7) 6-4 po długim, nocnym boju i sięgnął potem po tytuł. Nic dziwnego, że Francuz nie zapowiada uprzejmości: „Spodziewam się jutro wielkiej walki” (FFT).

Musetti przyjeżdża z najlepszym meczem tygodnia. Najpierw przebrnął przez bezrytmowe spotkanie z Hubertem Hurkaczem i obronił się w nerwowym tie-breaku do dziesięciu. Potem w tie-breaku z Alexandrem Zverevem odrobił sporą stratę i zamknął mecz wynikiem 7-6(5) 6-2, coraz wyraźniej narzucając swój rytm. „Pewność siebie zdecydowanie wróciła” — mówił Włoch po Hurkaczu (ANSA).

Van Assche nie jest tu jednak gościem z otwartej drabinki. Po Mariano Navone zrewanżował się Learnerowi Tienowi za niedawne 3-6 1-6 i tym razem wygrał 7-6(4) 6-4, grając zdyscyplinowanie, dużo biegając i zachowując spokój pod presją. Po ostatniej, maratońskiej wymianie padł na kort. W tym sezonie w hali ma bilans 14-3, a to już nie jest przypadek.

Klucz widzę w ustawieniu Musettiego na korcie. Włoch sam tłumaczył niedawno, że szybki współczesny tenis wymaga lepszego przygotowania fizycznego i mądrego używania slajsu oraz zróżnicowanego returnu. Jeśli da się wciągnąć w test wytrzymałości, Van Assche będzie w swoim żywiole.

Musetti jest moim okiem bliżej wygranej, ale nie wierzę w gładki spacer. Lyon i świeża forma Francuza każą mi myśleć o meczu, który się rozciągnie, z realną szansą na powyżej 22.5 gema. Przy −3.5 dla Włocha miałbym sporo wątpliwości, bo ci dwaj nie potrafią grać ze sobą krótko.

Borges — Buse

Nuno Borges w zasadzie się już z Paryżem pożegnał. Przegrał w kwalifikacjach po ciężkim pierwszym secie i emocjonalnym spadku, a o pośpiesznej podróży z Bazylei mówił bez upiększeń: „podróż zawsze jest ciężka” (Raquetc). Wrócił jako lucky loser i od tamtej pory gra jak ktoś zupełnie inny.

Moise Kouamé dostał od niego 6-3 6-1, a Karen Chaczanow 6-3 6-4, w meczu, który organizatorzy opisali jako niemal bezbłędny. Portugalczyk gra o swój pierwszy ćwierćfinał turnieju rangi Masters. Druga szansa od losu rzadko bywa wykorzystana aż tak spokojnie.

Ignacio Buse wygrał właśnie najważniejszy mecz w karierze, 6-4 6-4 z Daniiłem Miedwiediewem. Ważniejsze od nazwiska rywala było to, że Peruwiańczyk nie spanikował po zmarnowanych szansach ani wtedy, gdy znalazł się z tyłu. „Czuję się na tych kortach naprawdę dobrze, w hali coraz swobodniej” (Rolex Paris Masters). Przed Paryżem zebrał jednak serię porażek, a jego dorobek wyrósł głównie na mączce.

Obaj grali wczoraj. Para Buse/Darderi wycofała się z debla z powodu choroby, ale nie wiadomo, którego z partnerów to dotyczyło. Wolę to odnotować jako znak zapytania niż budować na tym jakąkolwiek tezę.

Tu obraz jest mętny i przyznaję to otwarcie. Bukmacherzy lekko wskazują Borgesa, a ja widzę mecz, który może pójść w każdą stronę. Wszystko zależy od tego, czy Buse utrzyma cierpliwość po wielkim zwycięstwie i nie zacznie gonić efektownych zagrań. Decydujący set i powyżej 23.5 gema wydają mi się tu całkiem naturalne.

Struff — Ruud

Jan-Lennard Struff ma 36 lat i wciąż jedzie na jesiennej fali. Za nim głębokie występy w Brukseli i Bazylei, po drodze zwycięstwo nad Novakiem Djokoviciem, a w hali w tym sezonie bilans 9-3. W Paryżu z Arthurem Géą poszło gładko, ale z Thiago Agustinem Tirante trzeba było przetrwać dwa tie-breaki i trzy sety.

Casper Ruud za to wygląda inaczej, niż każe stereotyp. Z Juanem Manuelem Cerundolo zaczął energicznie i chodził do siatki za własnym podaniem. Z Rafaelem Jodarem wygrał 6-3 6-4 i w trudniejszym drugim secie znalazł decydujące otwarcie, zamiast się cofać. Christer Francke z TV 2 skomentował to krótko: „Dawno nie widziałem tak ofensywnie grającego Ruuda” (NTB).

Wątku nie sprowadzam więc do schematu „Struff atakuje, Ruud się broni”. Najwięcej zależy od świeżości. Norweg miał wczoraj wolne od singla, Niemiec schodził z kortu po długim boju po kilku tygodniach intensywnego grania. Atak od pierwszej piłki wymaga ostrości, a ta przy takim obciążeniu lubi się stępić.

Stawiam na Ruuda w roli tego, który pierwszy zajmie pozycję na korcie. Jeśli Norweg utrzyma ofensywne nastawienie, a Struff choć trochę poczuje nogi, widzę zwycięstwo w dwóch setach. Wtedy −2.5 dla Ruuda powinno się obronić, a poniżej 23.5 gema jest bardzo prawdopodobne. Tie-break w którymś secie to jedyne, co psuje mi ten obraz.

Berrettini — Alcaraz

Matteo Berrettini przełamał w tym tygodniu własną paryską klątwę pierwszego meczu i na tym nie poprzestał. Z Brandonem Nakashimą wygrał 7-6(8) w decydującym secie, obroniwszy piłki meczowe w tie-breaku. To był test nerwów, a nie pokaz przewagi.

Z Ugo Humbertem znów lepiej rozegrał tie-break pierwszego seta, w czym pomogły mu podwójne błędy Francuza. Potem uciekł na wygodne prowadzenie i pozwolił rywalowi wrócić, ale odzyskał spokój i zamknął mecz 7-5. Podoba mi się w nim ta nowa odporność, choć dwa wyczerpujące dni z rzędu muszą gdzieś zostać. Para Berrettini/Cobolli wycofała się z debla z powodu choroby, bez wskazania, kogo dotyczyła, więc traktuję to wyłącznie jako znak zapytania.

Carlos Alcaraz przyjechał z tytułem z Wiednia, a w hali w tym sezonie ma bilans 6-0. Z Alexem Michelsenem potrzebował jednak chwili, by oswoić się z szybkością kortu: oddał wczesną przewagę i był z tyłu w tie-breaku, zanim rozluźnił forhend i przejął kontrolę. Paryż ciągle jest dla niego niedokończoną sprawą: „Jestem pewien, że prędzej czy później zagram w tym turnieju świetnie” (Rolex Paris Masters).

Hiszpan przyznawał, że w czasie rehabilitacji wątpił, czy nadgarstek i forhend będą jeszcze dawne. Opowiadał o tym jako o zamkniętym rozdziale, a nie o nowej dolegliwości. Berrettini chce krótkich, mocnych wymian, zanim Alcaraz wprowadzi ruch i urozmaicenie. Alcaraz musi przyjąć tempo kortu i nie spieszyć się z decyzjami.

Alcaraz jest moim okiem wyraźnie bliżej ćwierćfinału i spodziewam się zwycięstwa w dwóch setach. Serwis Berrettiniego potrafi jednak zaciągnąć jednego z nich do tie-breaka, dlatego przy −4.5 dla Hiszpana byłbym ostrożny. Bardziej przemawia do mnie powyżej 20.5 gema, o ile Włoch będzie pewnie utrzymywał podanie.

Alcaraz, Musetti i pytanie o świeże nogi

Najbardziej ciekawi mnie, czy pewność siebie zbudowana w ostatnich dniach przetrwa zmęczenie. Rinderknech gra po kontuzji i jeszcze z deblem w perspektywie, Struff z kilkoma tygodniami grania w nogach, Berrettini po dwóch nerwowych meczach z rzędu. Do tego Musetti broni nowej, ofensywnej wersji siebie przed rywalem, który niedawno postawił mu się na trzy sety.

Wieczór należy do Alcaraza i do pytania, czy Paryż wreszcie się przed nim otworzy. Najmniej wiem o starciu Borgesa z Buse i chyba właśnie dlatego tak mnie ciekawi.