Hongkong, 4 listopada: Fernandez po finale w Tokio, Boulter walczy z wilgocią

W Hongkongu 4 listopada przeplatają się dwie rundy. Część zawodniczek dopiero zaczyna turniej w pierwszej rundzie, inne mają już za sobą mecz otwarcia w tutejszym wilgotnym powietrzu. Moim okiem cały dzień obraca się wokół jednego pytania: co jest cenniejsze, rozpęd czy odpoczynek. Leylah Annie Fernandez przyjeżdża po kolejnym wyczerpującym finale, Alina Charaeva po tytule w Europie, a Katie Boulter sama przyznaje, że jest zmęczona i że warunki dają jej w kość.

Obok tego mamy rewanż sprzed pięciu tygodni, dwudziestolatkę przeciwko doświadczonej Marii Sakkari i dwie tenisistki, które w tym sezonie zbyt często wypuszczały wygrane mecze z rąk. Zestaw jest pełny, więc biorę wszystkie pięć par po kolei:

• 06:00 — Ruzic — Charaeva
• 06:00 — Fernandez — Kenin
• 07:30 — Liu — Boulter
• 07:30 — Gibson — Sasnovich
• 09:00 — Joint — Sakkari

Godziny podane w czasie UTC.

Ruzic — Charaeva

To starcie dwóch zupełnie różnych tygodni. Charaeva, reprezentantka Armenii, wygrała pięć ostatnich meczów i przyleciała prosto z tytułem z Courmayeur. Ruzic, Chorwatka, wciąż nosi w sobie Kanton, gdzie miała mecz z Claire Liu w garści i go wypuściła. Rankingowo dzieli je jedno miejsce, więc o wszystkim zdecyduje głowa.

Porażka Ruzic z Liu boli tym bardziej, że nie była to bezradność. Wygrała pierwszego seta, doszła do piłek meczowych, a potem rywalka wyślizgnęła się w tie-breaku i domknęła mecz 6-4 w decydującym secie. Wcześniej bardzo podobnie przegrała z Boulter: dobry pierwszy set, a potem dwa oddane. To zaczyna wyglądać na nawyk. Ruzic gra wystarczająco dobrze, żeby prowadzić, i jeszcze nie dość spokojnie, żeby to prowadzenie dowieźć.

Charaeva pokazała w Courmayeur coś odwrotnego. W półfinale Elsa Jacquemot doprowadziła do decydującego seta, a Charaeva wygrała go 6-1, jakby wyrównanie w ogóle jej nie dotknęło. Po finale mówiła: „Jestem naprawdę zadowolona z tego, jak tu grałam” (ANSA). Zwycięstwo nazwała też dobrym przygotowaniem do kolejnego sezonu. Sama o zmęczeniu nie wspominała.

Przyznaję, że obraz mam mętny, i bukmacherzy też nie potrafią się zdecydować. Minimalnie bliżej wygranej widzę Charaevę, bo przyjeżdża z tygodnia, w którym zamykała każdy mecz. Pewniejsza jestem co do przebiegu. Obie mają skłonność do długich, trzysetowych historii, więc powyżej 21,5 gema wygląda mi na rozsądne oczekiwanie. Dużo zależy od tego, czy Ruzic tym razem utrzyma nerwy, kiedy znowu znajdzie się z przodu.

Fernandez — Kenin

Na papierze to nierówne starcie. Po jednej stronie leworęczna Fernandez, która ma w tym turnieju bilans 11-2, wygrała go już wcześniej i przeżywa bardzo udaną jesień w Azji. Po drugiej Kenin, której sezon na kortach twardych wygląda dramatycznie: cztery zwycięstwa na osiemnaście porażek. Jest jednak jeden szczegół, który nie pozwala mi przejść nad tym meczem do porządku dziennego.

Kenin wygrała oba dotychczasowe mecze z Fernandez, oba na twardej nawierzchni. W 2020 roku pokonała ją w drugiej rundzie US Open 6-4 6-3. W 2023 roku wygrała ćwierćfinał w Guadalajarze 6-4 6-7(6) 6-1. To stare historie, ale pokazują, że styl Kenin, czyli wczesne przyjęcie piłki i zmiany kierunku, Fernandez wcześniej przeszkadzał.

Fernandez przyjeżdża po finałach w Ningbo i Tokio. Finał z Dianą Shnaider dobrze oddaje jej obecny stan. Kilka razy wyraźnie przegrywała, odrobiła straty, wymusiła decydującego seta, a potem zabrakło już paliwa na kolejny pościg. Po wrześniowym tytule w Singapurze mówiła: „To daje mi dużo pewności siebie, ale wiem, że już następnego dnia muszę zaczynać od zera” (WTA). Nie zgłasza urazu, ale zmęczenie po tylu dniach na korcie jest realnym znakiem zapytania.

Kenin w Kantonie nie grała biernie. Z Kaitlin Quevedo odrobiła straty, wygrała drugiego seta w tie-breaku i do końca stwarzała sobie okazje. Przegrała, bo nie umiała utrzymać przewagi: każde jej przełamanie szybko wracało do rywalki. To raczej oznaka oporu niż odzyskanej pewności siebie.

Liu — Boulter

Obie zawodniczki niedawno pokonały Ruzic w trzech setach, więc znają smak wyrwanego meczu. Na tym podobieństwa się kończą. Boulter ma 182 centymetry wzrostu i gra atakiem od pierwszej piłki. Liu jest cierpliwa i przeciąga wymianę tak długo, aż rywalka straci cierpliwość. W tutejszej wilgoci, która spowalnia piłkę, to może mieć znaczenie.

Boulter w pierwszej rundzie pokonała Viktoriję Golubic 6-2 7-6(2), ale ten wynik niewiele mówi o przebiegu. Najpierw zdominowała rywalkę, potem nie zamknęła meczu, rozproszył ją hałas z zewnątrz i decyzja sędziego, i mecz znowu się otworzył. Sama mówiła: „Czuję, że powinnam była to zamknąć, ale wydarzyło się kilka rzeczy” (Sky Sports). Na jej korzyść przemawia to, że w tie-breaku wróciła do agresywnej gry.

Brytyjka otwarcie przyznaje, że zmęczenie miało wpływ na jej reakcję. O warunkach powiedziała: „Warunki są tu dla mnie dość ciężkie i wolne” (Tennis HK). Jednocześnie wydaje się dużo szczęśliwsza niż rok temu, kiedy przyjechała tu z kontuzją, a poprawę przypisuje zmianie trenera. Liu wygrała z Tatianą Prozorovą 6-2 6-4. Szybko objęła prowadzenie, a potem spokojnie odpierała próby odwrócenia meczu.

Boulter jest moim okiem bliżej zwycięstwa, bo przy jej sile każdy gem serwisowy daje jej przewagę. Nie wierzę jednak w gładki mecz. Liu umie przetrwać trudne momenty, a koncentracja Boulter w Hongkongu już raz się rozsypała. Spodziewam się trzech setów albo przynajmniej jednego tie-breaka, więc powyżej 21,5 gema wydaje mi się realne.

Gibson — Sasnovich

Ranking sugeruje wyraźną faworytkę: Gibson jest 36., Sasnovich 101. Bukmacherzy stawiają jednak na Białorusinkę, i chyba rozumiem dlaczego. Pod koniec września w pierwszej rundzie w Pekinie Sasnovich pokonała Gibson 6-1 6-4. To jedyny ich mecz, rozegrany na twardym korcie zaledwie pięć tygodni temu.

Sasnovich ma 32 lata i zachowuje się w turniejach jak ktoś, kto dobrze zna drogę przez eliminacje. Przeszła je bez kłopotów, a potem pokonała Katie Volynets 6-3 6-2. Ten wynik wygląda na łatwy, ale w obu setach to Sasnovich najpierw przegrywała. Za każdym razem wracała seriami wygranych gemów, a organizatorzy chwalili jej solidność w długich, wyrównanych gemach. Jej sezon na twardych kortach, z bilansem 28-16, też nie przypomina sezonu zawodniczki spoza pierwszej setki.

Gibson miała z Oleksandrą Oliynykovą trudny pierwszy set rozstrzygnięty w tie-breaku, a potem wygrała drugiego 6-1. Z każdym gemem grała pewniej. Australijka ma za sobą dobrą jesień w Azji i coraz częściej gra na dużych kortach. Sasnovich ma dzień więcej odpoczynku, Gibson ma w nogach mniej meczów w Hongkongu. Żadna z nich nie skarżyła się na zmęczenie.

Tu mam najwięcej wątpliwości z całego dnia. Pekin i forma Sasnovich przemawiają za nią, ale Gibson z każdym tygodniem coraz lepiej radzi sobie w wyrównanych końcówkach. Lekko skłaniam się ku Sasnovich. Przy handicapie +3 Gibson wygląda jednak całkiem rozsądnie, bo nie spodziewam się powtórki pekińskiego pogromu. Prowadzenie nad Sasnovich nie musi oznaczać kontroli nad meczem, co pokazała w meczu z Volynets.

Joint — Sakkari

Na koniec młodość kontra doświadczenie. Maya Joint ma dwadzieścia lat i odbudowuje sezon po urazie pleców, który wyłączył ją wiosną z gry. Wróciła w maju i od tamtej pory nie pojawiły się żadne informacje o nawrocie. W Tokio przeszła eliminacje i wygrała w drabince z Soraną Cirsteą 6-3 7-6(4). Ma też w tym roku finał w Seulu, a w Hongkongu bilans 4-1. Zaczęła ten turniej od wygranej z Maddison Inglis 7-5 6-2, po wyrównanym pierwszym secie.

Sakkari mówi o sobie spokojnie, ale z pewnym niedosytem. „Jestem po prostu bardzo zadowolona z tego, jak gram i jak radzę sobie w każdym meczu” (Tennis Majors), powiedziała, dodając, że wciąż potrzebuje dużych zwycięstw, żeby to potwierdzić. Przed Hongkongiem przegrała dwa trzysetowe mecze z rzędu. Z Carol Young Suh Lee wygrała 6-1 6-4, ale drugi set wymagał od niej cierpliwości i zamknęła go dopiero przełamaniem w końcówce.

Moim okiem Sakkari jest bliżej wygranej. W tym roku dobrze radzi sobie na twardych kortach, a w pierwszej rundzie pokazała, że potrafi przejąć kontrolę w końcówce. Joint ma jednak więcej meczów w nogach i więcej rozpędu, niż sugeruje jej ranking. Nie zdziwiłabym się zaciętemu setowi, a handicap +3 dla Australijki wygląda na sensowną obronę. Rozstrzygnie, kto zachowa inicjatywę, kiedy zrobi się ciasno.

Fernandez, Boulter i zmęczenie w wilgotnym Hongkongu

Najbardziej ciekawi mnie, ile sił zostało w nogach Fernandez po finałach w Ningbo i Tokio i czy Boulter utrzyma koncentrację w powietrzu, które sama nazywa ciężkim. Drugi wątek to wypuszczone przewagi. Ruzic i Kenin w ostatnich tygodniach przegrywały mecze, które miały w rękach, i dziś obie mogą to zmienić. Do tego rewanż Gibson z Sasnovich, który może okazać się najbardziej wyrównanym meczem dnia.

Moje oczekiwania to tylko obraz przed pierwszą piłką, a kort jeszcze nieraz go poprawi. Kto chce zejść do szczegółów, znajdzie konkretne typy na te mecze na stronach poszczególnych spotkań.