Półfinały w Tokio, 31 października 2026: wypoczęta Fernandez i rozpędzona Pohankova

W sobotę, 31 października, w Tokio grane są półfinały, a na kortach spotykają się cztery zupełnie różne zmęczenia. Leylah Annie Fernandez do półfinału weszła bez gry, bo Elena Rybakina wycofała się z ćwierćfinału z powodu urazu. Kamilla Rakhimova i Diana Shnaider przeszły przez tydzień pełen decydujących setów. Mia Pohankova ma za to w nogach głównie pewność siebie.

To dzień, w którym świeżość może ważyć tyle samo co ranking. Do tego dochodzą rewanż sprzed miesiąca i nastolatka, która coraz mniej przypomina przypadkową gościnię w półfinale. Przechodzę do obu par:

• 03:00 — Fernandez — Rakhimova
• 04:30 — Shnaider — Pohankova

Godziny podane w czasie UTC.

Fernandez — Rakhimova

To spotkanie ma świeżą pamięć. Zaledwie 3 października w Pekinie Rakhimova pokonała Fernandez 6-2 4-6 6-3. Dwa lata wcześniej w Wuhan wygrała Kanadyjka, ale dopiero po tie-breaku decydującego seta. Bilans jest więc 1-1, oba mecze rozegrano na twardej nawierzchni i oba trwały trzy sety. Te dwie zawodniczki nie mają zwyczaju się nawzajem rozbijać.

Fernandez przyjechała do Tokio prosto z finału w Ningbo, gdzie Rybakina wygrała 6-2 6-2. Kanadyjka nie zrobiła jednak z tej porażki dramatu. Po meczu mówiła do swojego sztabu: „Mamy dobrą końcówkę roku. Trzeba po prostu iść dalej i dalej ciężko pracować” (Reuters / KSL). Lubię to podejście. Ona traktuje porażkę jak przystanek po drodze, a nie jak koniec drogi.

W Tokio najwięcej powiedział o niej mecz z Elise Mertens. Pierwszego seta Fernandez wygrała 6-2, a w drugim musiała bronić piłek setowych, zanim zamknęła go tie-breakiem 10-8. Taki mecz pokazuje opanowanie, kiedy wygodne prowadzenie nagle robi się niewygodne. Ćwierćfinał nic o niej nie powiedział, bo się nie odbył. Za to dał jej dzień oddechu po wyczerpującym tygodniu w Ningbo.

Rakhimova trafiła do turnieju jako szczęśliwa przegrana, ale każdy krok wywalczyła sama. Ekaterinę Alexandrovą ograła dopiero w tie-breaku decydującego seta, choć wcześniej prowadziła. Z Mayą Joint wygrała 7-5 5-7 6-1: odrobiła stratę przełamania, w środkowej fazie wypuściła przewagę, a w trzecim secie odjechała rywalce. Najbardziej podoba mi się w niej to, że po utracie kontroli nad meczem umie zacząć od nowa.

Kluczem będzie pytanie, czy dwa długie mecze zostawiły ślad w nogach Rakhimovej. O żadnym urazie nic nie wiadomo, to raczej kwestia do sprawdzenia na korcie po pierwszych dłuższych wymianach. Fernandez jako leworęczna, która przeciąga wymianę i szybko zmienia kierunek, potrafi bezlitośnie wystawić rachunek za każdy wolniejszy krok.

Shnaider — Pohankova

Shnaider dotarła do półfinału trochę jak ktoś, kto przeszedł przez burzę w za cienkiej kurtce. W pierwszym meczu Aliaksandra Sasnovich pomysłową agresją rozbiła jej rytm i zabrała drugiego seta. W ćwierćfinale z Alexandrą Ealą Shnaider przegrała pierwszą partię 2-6 i była bardzo blisko porażki. Drugiego seta uratowała w tie-breaku, który przechylił się na jej stronę po podwójnym błędzie serwisowym Eali.

Po meczu Shnaider przyznała się do wątpliwości w sposób, który mnie ujął: „Ten mecz zasługiwał na to, żeby być finałem” (WTA). Mówiła też, że nie była pewna, czy da radę, i po prostu walczyła o każdy punkt. To szczerość zawodniczki, która wie, że wygrała tego dnia charakterem, a nie kontrolą nad meczem.

Po drugiej stronie siatki stoi 18-letnia Słowaczka, która w trzech meczach w Tokio nie oddała seta. Najpierw wygrała 6-1 6-4 z Terezą Valentovą, potem 6-3 7-5 z Naomi Osaką. Z Osaką po niepewnym początku to Pohankova grała agresywniej i dokładniej. Klára Koukalová chwaliła jej wybory taktyczne i spokój w końcówce.

Mecz z Alycią Parks był sprawdzianem innego rodzaju. Pohankova wytrzymała końcówkę pierwszego seta i rozstrzygnęła tie-break, a po stracie podania od razu odpowiedziała przełamaniem powrotnym. Po zwycięstwie powiedziała: „Tu, w Tokio, czuję się naprawdę bardzo dobrze” (STVR). Dodała, że turniej się nie skończył i zostało jeszcze sporo pracy.

Słowaccy eksperci opisują ją jako zawodniczkę z wachlarzem zagrań, a nie tylko z siłą. Jak zauważa Sportnet, Magdaléna Rybáriková docenia jej czucie piłki i umiejętność zmiany rytmu. Jan Kukal widzi atut w tym, że rywalki dopiero uczą się jej gry. Mojmír Mihál podkreśla jej poruszanie się i gotowość do grania piłki wcześnie.

To ważne, bo Sasnovich już w tym tygodniu pokazała, że kreatywna agresja potrafi wybić Shnaider z równowagi. Atutem Rosjanki jest cierpliwość: zmusza rywalkę do grania kolejnej piłki i czeka, aż ta zacznie się mylić. Wszystko zależy więc od tego, czy Pohankova wytrzyma z rozsądkiem. Musi atakować, kiedy jest w równowadze, i kupować czas, kiedy zostanie zepchnięta, zamiast próbować przebić się przez każdą wymianę.

Tu mam więcej wątpliwości niż przy pierwszym meczu. Shnaider jest wyżej, ma doświadczenie i niedawno wygrała z Ivą Jovic i dwa razy z Ealą. Z drugiej strony ma w nogach dwa trzysetowe mecze, a nastolatka gra bez ciężaru oczekiwań. Myślę, że Rosjanka jest nieco bliżej finału, ale nie wierzę w wysokie zwycięstwo. Pohankova z handicapem +4 wygląda tu nieźle, a mecz w okolicach 20.5 gema może pójść w każdą stronę. Rozstrzygnie to, czy Shnaider szybko zrozumie zmiany rytmu rywalki.

Rewanż za Pekin i nastolatka bez respektu

Ten półfinałowy poranek w Tokio zadaje mi dwa pytania. Czy wolny dzień Fernandez przeważy nad tym, że Rakhimova wie już, jak ją pokonać? I czy Shnaider, która przez cały tydzień się ratowała, zdoła tym razem prowadzić mecz od początku? Najbardziej ciekawi mnie, jak Pohankova zniesie pierwszy moment, w którym coś pójdzie nie tak. Do tej pory takich chwil było niewiele, a ona za każdym razem odpowiadała natychmiast.

Moje przeczucia zostawiam powyżej, razem z wątpliwościami, bo przy tak różnym zmęczeniu łatwo się pomylić. Konkretne typy na oba mecze mają typerzy na stronach poszczególnych spotkań. Tam rozbierają te pary na części pierwsze, liczba po liczbie.