Ćwierćfinały w Wiedniu, 30 października: zmęczony Medvedev, Alcaraz w poszukiwaniu rytmu, Fery po skurczach

Wiedeń dochodzi do ćwierćfinałów i 30 października hala przypomina trochę gabinet fizjoterapeuty w końcówce jesieni. Daniil Medvedev przychodzi po emocjonalnej ucieczce spod topora. Carlos Alcaraz po przerwie spowodowanej urazem nadgarstka wciąż składa swój rytm z kawałków. Arthur Fery skończył poprzedni mecz ze skurczem w nodze, a Alex De Minaur niedawno ogłosił, że kłopot z mięśniem przywodzicielem ma już za sobą.

Cztery mecze opowiadają więc cztery różne historie o tym, jak ciało i głowa znoszą koniec sezonu, zwłaszcza że w tle toczy się wyścig o turniej finałowy. Ponieważ meczów jest akurat cztery, omawiam wszystkie, w kolejności z planu gier:

12:30 — Mannarino — Medvedev
14:00 — Paul — Alcaraz
16:30 — Zverev — Fery
19:00 — Berrettini — De Minaur

Godziny podane w czasie UTC.

Mannarino — Medvedev

Adrian Mannarino ma 38 lat, przeszedł eliminacje i gra w Wiedniu tenis człowieka, któremu nigdzie się nie spieszy. Z Busem przegrał pierwszego seta 0-6 i nie pozwolił, by mecz mu się wymknął: wygrał 7-5, 6-4. Z Menšíkiem też odrobił wczesną stratę, a potem grał równiej, podczas gdy Czech mylił się coraz częściej.

Końcówkę tamtego spotkania przyćmił upadek Menšíka i uderzenie głową o kort. Mannarino prowadził jednak grę już wcześniej, więc 6-4, 7-5 z 16. zawodnikiem rankingu nie jest prezentem od losu. Na kortach krytych wygrał w tym roku dziesięć z piętnastu meczów, co jak na leworęcznego weterana jest całkiem zgrabnym drugim życiem.

Medvedev bardziej sobie w Wiedniu radzi, niż czuje się tu komfortowo. Z Méridą długo przyzwyczajał się do warunków po Ałmaty i tak to potem tłumaczył: „Musiałem po prostu dać z siebie wszystko i się przyzwyczaić” (Erste Bank Open). Z Norrie’em przegrał pierwszego seta, w decydującym kilka razy gonił wynik i był bardzo blisko porażki. Po drodze z frustracji walił dłonią w kort, a potem wygrał tie-breaka 7-1.

Zmęczenie nie jest tu domysłem. Przed Ałmaty Medvedev sam przyznawał, że przyjechał tam zmęczony po Szanghaju, a sensowny odpoczynek oznaczałby rezygnację ze sporej części kalendarza. Mannarino miał dzień przerwy, Medvedev wraca na kort zaraz po wyczerpującym meczu. Przewaga w regeneracji po stronie Francuza jest prawdopodobna, ale nie przesądza, że Rosjanin będzie fizycznie osłabiony.

Z pięciu ostatnich meczów tej pary Medvedev wygrał cztery. Ostatnie starcie, w 2025 roku na trawie w ’s-Hertogenbosch, zakończyło się 7-6(6), 6-4, a na korcie twardym w Pekinie w 2024 roku było 7-6(6), 6-2. W obu meczach pierwszy set wisiał na włosku, a to dobrze pasuje do Medvedeva, który w Wiedniu dwa razy z rzędu zaczynał ospale.

Moim okiem Medvedev jest bliżej półfinału, bo w kluczowych momentach umie się zebrać, a w Turynie ma o co grać. Spodziewam się jednak, że Mannarino wyciągnie go na długie, nieprzyjemne wymiany, zwłaszcza na początku. Handicap +4.5 dla Francuza wygląda rozsądnie, a total 21.5 gema to rzut monetą, który rozstrzygnie pierwszy set.

Paul — Alcaraz

Tommy Paul gra w Wiedniu coraz ostrzej. Z Rublowem najpierw długo się przepychał, a potem przejął kontrolę i wygrał 7-5, 6-2. Z Darderim zagrał niemal bezbłędnie, atakował od pierwszej piłki bez zwykłej ceny w postaci prostych błędów i skończyło się na 6-1, 6-1. Do tego wyszedł z tego meczu prawie bez śladu fizycznego wysiłku.

Alcaraz sam nazywa ten tydzień budową. „Potrzebuję rywalizacji, potrzebuję turniejów, potrzebuję rytmu, żeby wrócić do najlepszego poziomu” — mówił przed turniejem, jak podaje AS. Widać to po jego meczach: z Basilashvilim najpierw dominował, potem wpuścił rywala z powrotem i męczył się aż do tie-breaka wygranego 13-11. Z Chaczanowem też musiał odrabiać inicjatywę, zanim wygrał 6-4, 7-6(5).

Niepełnego rytmu nie należy czytać jako nawrotu kłopotów z nadgarstkiem. W relacjach z Wiednia nie ma żadnej wzmianki o nowym urazie. Przerwany sezon ma też dobrą stronę: Alcaraz jest dziś świeższy niż większość rywali o tej porze roku.

Historia rywalizacji mówi jednak wiele. Pięć ostatnich meczów wygrał Alcaraz, w tym dwa wielkoszlemowe w tym roku bez straty seta: w Melbourne 7-6(6), 6-4, 7-5 i w Nowym Jorku 6-4, 6-3, 6-4. Paul musi więc nie tylko dobrze zacząć, ale też naciskać właśnie wtedy, gdy Alcaraz na chwilę gubi koncentrację, i nie pozwolić, żeby jedna efektowna obrona Hiszpana przestawiła cały mecz.

Stawiam na Alcaraza, bo jego najlepsze fragmenty wciąż są lepsze od najlepszych fragmentów Paula. Wątpię jednak, żeby obyło się bez jednego zaciętego seta, skoro w obu wiedeńskich meczach Hiszpan sam sobie komplikował życie. Dlatego powyżej 21.5 gema wydaje mi się bliższe niż szybkie rozbicie, a −3.5 dla Alcaraza to dla mnie granica, której nie jestem pewien.

Zverev — Fery

Alexander Zverev otwarcie przyznawał, że jesień dała mu w kość. „W Chinach byłem kompletnie wypompowany” — mówił przed Wiedniem w rozmowie ze Sky Sport. Dodał, że przerwa od tenisa i powrót do miasta, które lubi, oddały mu energię. Wiedeń zresztą mu służy, bo wygrał tu 18 meczów przy pięciu porażkach.

Początek turnieju nie był spokojny. Landaluce doprowadził go na skraj porażki i Zverev przetrwał kilka okazji rywala, by wygrać 7-5, 3-6, 7-6(11). Z Griekspoorem było już oszczędniej: 6-4, 7-5 i żadnego dramatu.

Fery grał w Wiedniu naprawdę tylko raz, bo Fearnley skreczował przy 1-5. Z Musettim pokazał za to swój nieoczywisty tenis: częste wejścia do siatki, zmiany rytmu, granie na przekór schematom. Musetti wyrównał i prowadził w decydującym secie, a Fery odzyskał inicjatywę i wygrał 6-4, 5-7, 6-4, choć w ostatnim gemie złapał go skurcz lewej nogi. W dostępnych relacjach mowa o skurczu, a nie o urazie mięśnia.

Ich jedyne dotychczasowe spotkanie to półfinał Wimbledonu w lipcu, w którym Zverev zakończył przełomowy turniej Fery’ego wynikiem 7-6(0), 6-2, 6-4. Teraz kluczowe pytanie brzmi nie tyle, czy Fery zacznie ofensywnie, ile czy jego nogi pozwolą mu po raz kolejny biegać do siatki i z powrotem.

Zverev jest tu wyraźnym faworytem i moim okiem awansuje. Jeśli Fery nie zregenerował się po skurczu, mecz może być krótki, a −4.5 dla Zvereva powinno się obronić. Jeśli Brytyjczyk jest zdrowy, jego nietypowa gra może przynieść jednego wyrównanego seta, ale raczej nie odwróci losów spotkania.

Berrettini — De Minaur

Berrettini wszedł do ćwierćfinału po wieczorze bardziej emocjonalnym niż męczącym. Cobolli skreczował przy 2-5 z powodu urazu, a Włoch pocieszał przyjaciela. „Przechodziłem przez to wiele razy, może nawet za wiele” — mówił potem, jak relacjonuje Spazio Tennis. To słowa o cudzym bólu, a nie o nowym kłopocie własnym.

Problem w tym, że Wiedeń jeszcze go porządnie nie sprawdził. Z Etcheverrym wygrał 6-3, 6-4, mecz z Cobollim urwał się w połowie seta, więc nie wiadomo, jak Berrettini zniesie długą walkę. De Minaur pokazał tymczasem dwa oblicza: z Macháčem przegrał pierwszego seta 1-6 i musiał mozolnie odrabiać, a Tiena pokonał 6-4, 6-2 bez większych nerwów.

Wiele zależy od jego ciała. Kontuzja przywodziciela zmusiła go do kreczu w finale w Pekinie i zaburzyła przygotowania do Szanghaju. Przed Wiedniem uspokajał: „Teraz czuję się dobrze i czuję, że jestem gotowy do gry” (Yahoo Sports). To deklaracja zawodnika, a nie opinia lekarza, ale na kortach krytych nie przegrał w tym roku jeszcze ani razu.

Ogólny bilans ich meczów to 3-2 dla Berrettiniego, choć dwa z tych zwycięstw przyszły na trawie. Ostatnie spotkanie to jednak ćwierćfinał właśnie w Wiedniu, w zeszłym sezonie: De Minaur wygrał 6-1, 7-6(4). Kilka miesięcy wcześniej w Miami lepszy był Berrettini, 6-3, 7-6(7). Tie-breaki w obu meczach dobrze pokazują, co dzieje się, gdy serwis Włocha zaczyna działać.

Obraz jest tu dla mnie najbardziej mętny z całego dnia. Lekko skłaniam się ku De Minaurowi, bo w wyścigu o Turyn ma jasny cel i świetnie czuje się w hali. Wszystko zależy jednak od tego, ile pierwszych serwisów trafi Berrettini. Jeśli serwis zacznie mu wchodzić, spodziewam się tie-breaków i powyżej 22.5 gema, a mecz może pójść w każdą stronę.

Zmęczenie Medvedeva, rytm Alcaraza i nogi Fery’ego

Ten piątek w Wiedniu to dla mnie dzień pytań o regenerację. Czy Medvedev znów zacznie ospale? Czy Alcaraz utrzyma przewagę, kiedy już ją zdobędzie? Czy Fery zagra bez skurczu, a De Minaur bez myślenia o przywodzicielu? Najwięcej obiecuję sobie po popołudniu z Alcarazem i po wieczornym meczu, który wydaje mi się najmniej przewidywalny.

Moje przeczucia to tylko szkic, w którym jest sporo wątpliwości. Ja wolę po prostu patrzeć, kto w jesiennej hali ma jeszcze siły, żeby zagrać swój tenis do ostatniej piłki.