Jones i Dencheva w Antalyi: kto pierwszy uwierzy, że prowadzenie coś znaczy

Trzecia dekada września na tureckiej mączce ma w sobie coś z późnego lata w ogrodzie: sezon formalnie idzie ku końcowi, ale wszystko jeszcze rośnie. Turniej WTA 125 w Antalyi zebrał zawodniczki, które albo dopinają dobry rok, albo próbują go dopiero zacząć. W drugiej rundzie rozstawiona z numerem jeden Francesca Jones trafiła na Rositsę Denchevą, Bułgarkę, która przeszła kwalifikacje i w pierwszym meczu głównej drabinki wygrała spotkanie, jakiego się nie zapomina. Intryga nie polega na rozstawieniu ani na różnicy doświadczenia, lecz na tym, że obie mają dokładnie tę samą słabość: nie potrafią spokojnie usiedzieć na prowadzeniu.

Jones i rakieta, która przywróciła jej zaufanie do siebie

Sezon trawiasty był dla Jones rozczarowaniem, ale wyciągnęła z niego rzecz nieoczywistą — poczucie, że grając z mocniejszymi rywalkami, podniosła własny poziom bazowy. Zaraz po nim zmieniła rakietę i wygrała dwa turnieje WTA 125 na mączce z rzędu, w Rzymie i Palermo. Sama nazwała to „zastrzykiem pewności siebie, którego znowu potrzebowała”, po okresie, gdy nie umiała znaleźć rytmu.

Finał w Palermo z Fioną Ferro jest najlepszym portretem jej dzisiejszego tenisa. Jones najpierw rywalkę przygniotła, potem straciła kontrolę, w drugim secie odrobiła stratę i znów przygasła, a w decydującym oddała wypracowane przełamanie. Przy piłce meczowej dla Ferro Francuzka pomyliła się z forhendu — i Jones wzięła trzy kolejne punkty. Nie było w tym gładkości, było coś cenniejszego: umiejętność restartu po kilku odwróceniach momentum.

Ten sam wzór wraca uparcie. Półfinał w Palermo: kontrola w pierwszym secie, 2:4 w drugim, potem cztery gemy z rzędu — przy czym przyznała, że po ćwierćfinale prawie nie spała i świadomie podniosła tempo, żeby nie wpaść w długi mecz. Półfinał w Târgu Mureș zakończyła kreczem po wyrównanej pierwszej partii, a przyczyny nigdy publicznie nie potwierdzono. Nie mam więc czym tej luki wypełnić, ale to, co przyszło później, mówi więcej niż domysły.

Bo w US Open Jones przebrnęła kwalifikacje i pokonała Magdę Linette w meczu rozciągniętym przez deszcz na dwa dni. Grała bardzo dobrze do przerwy, po niej Linette przejechała drugi set, a Jones i tak odbudowała się w trzecim. Jej podsumowanie brzmi jak credo: „Jeśli wytrzymam mentalnie, nigdy w to nie będę wątpić”. W Antalyi zaczęła spokojnym zwycięstwem w dwóch setach nad Ralucą Serban — bez trzeciego seta, z pożyteczną porcją mączki w nogach.

Dencheva: cztery mecze w tygodniu i jedna piłka meczowa do odrobienia

Bułgarka przyjechała do Antalyi z rozpędem z mączki ITF. W połowie sierpnia zagrała w finale w Kuršumlijskiej Banji, wygrywając przy okazji turniej par. W ćwierćfinale z Katariną Zavatską przegrała dwa pierwsze gemy, a potem wygrała dwanaście z rzędu — to zdanie mówi o jej tenisie wszystko: gdy znajdzie głębię returnu i zacznie zabierać piłkę wcześniej, potrafi przyspieszyć w kilka minut.

Kłopot leży obok. W półfinale z Luną Vujović odrobiła 2:4, prowadziła 4:0 w drugim secie, pozwoliła na 4:4 i dopiero wtedy dokończyła sprawę. W finale z Mią Ristić została najpierw rozegrana, potem odwróciła obraz meczu, prowadziła 5:2 i nie domknęła — analiza punktowa pokazała ją jako stronę atakującą, wchodzącą w kort i chodzącą do siatki, ale też z forhendem, który przy dłuższych wymianach zaczynał się sypać. Tydzień później, na tych samych kortach, przegrała z Vujović, którą kilka dni wcześniej pokonała.

W Antalyi wygrała dwa mecze kwalifikacyjne bez straty seta, w tym z Mirianą Toną, gdzie znów prowadziła 4:1, dała się dogonić do 4:4 i natychmiast zamknęła partię. A potem przyszedł mecz z Ipek Öz — najlepszy mentalnie w jej tygodniu. Straciła prowadzenie 3:1, dwa razy odrabiała przełamanie, przy stanie 4:5 Turczynka podawała na mecz, Dencheva przełamała, wzięła trzy kolejne gemy i przejęła całkowitą kontrolę w decydującym secie. Trwało to ponad dwie i pół godziny i kosztowało dokładnie tyle, ile na to wygląda.

Do tego trzeci dzień gry z rzędu i zapisy w deblu, o których nie wiadomo, ile jej dołożą przed spotkaniem z Jones. Sama zresztą wskazywała koncentrację jako obszar do pracy — chciałaby grać „od początku do końca na tym samym poziomie” i nie zasłania się wiekiem. Mączkę wymienia jako swoją ulubioną nawierzchnię.

Kto wygra pierwszą neutralną wymianę po serwisie

Zderzenie stylów jest czytelne. Dencheva chce atakować od pierwszej piłki, wchodzić w kort, zmieniać kierunek wcześnie i kończyć przy siatce, gdzie ma zaskakująco pewną rękę. Jones żyje z czegoś przeciwnego: przeciąga wymianę, trzyma piłkę w korcie, dokłada jeszcze jedną głęboką piłkę i czeka, aż rywalka zacznie ryzykować za dużo. Ristić pokazała, że ta cierpliwość działa na forhend Bułgarki.

Dlatego kluczem będzie nie sam serwis, a pierwsza neutralna wymiana po nim. W ostatnich meczach obu zawodniczek utrzymanie podania bywało trudne, a wynik zmieniał się seriami przełamań i natychmiastowych odpowiedzi. Jones opłaci się prowadzić piłkę środkiem i na bekhend, zanim zacznie otwierać kąty; Dencheva musi zdobyć atakującą piłkę szybko, bo w dłuższym biegu za każdą piłką znajduje się terytorium Angielki. Jej wyjścia do siatki będą skuteczne po wcześniejszym wyciągnięciu Jones na skrzydło, a nie po samej sile uderzenia.

Bilansu bezpośrednich spotkań nie mam — w materiałach, na których się opieram, nie ma śladu wcześniejszego pojedynku tych dwóch, podobnie jak nie ma dedykowanej analizy tego meczu z cytatami trenerów. Warunki są proste i znane obu: otwarta mączka w Antalyi, dla Jones nawierzchnia całego jej dorobku tytułowego, dla Denchevej ta, którą lubi najbardziej. Żadna nie gra przed własną publicznością, choć Bułgarka właśnie oswoiła atmosferę meczu z lokalną rywalką.

Zdrowotnie nikt nie zgłasza problemów. Po stronie Jones ciąży podróż z Nowego Jorku i skok z twardych kortów na mączkę, po stronie Denchevej — nagromadzone minuty i trzy dni gry z rzędu. I zostaje ta jedna, wspólna cecha, która może zdecydować o wszystkim: obie potrafią stracić przewagę i obie potrafią wrócić z krawędzi. Wygra prawdopodobnie ta, która potraktuje każdy zwrot w meczu jako chwilowy, a nie jako wyrok.