Montreux: leworęczny forhend Nohy Akugue kontra hiszpańska sprężystość Maristany

Montreux obchodzi dziesiątą edycję swojego turnieju i w półfinale dostaje parę, która opowiada dwie zupełnie różne historie o tym samym tygodniu. Noma Noha Akugue, numer trzy turnieju, weszła w imprezę niepewnie, a wychodzi z ćwierćfinału z najlepszym tenisem, jaki pokazała od wielu tygodni. Guiomar Maristany Zuleta De Reales przeszła tę samą drogę inaczej: przez mecz-maraton, przez przegranego wysoko seta i przez dwa spotkania rozstrzygnięte w decydującej partii. Intryga jest prosta i bardzo tenisowa — czy świeższa i bardziej agresywna zawodniczka zdąży rozstrzygnąć mecz, zanim Hiszpanka zamieni go w test cierpliwości.

Noha Akugue: tydzień, w którym nerwy zaczęły się prostować

Pierwszy mecz w Montreux był jej najsłabszym. Przegrała otwierającego seta, nie znalazła rytmu na własnym podaniu i ciągle wciągana była w długie, niestabilne fragmenty, w których to rywalka dyktowała warunki. Najważniejsze wydarzyło się jednak potem: zamiast rozsypać się jeszcze bardziej, wzięła kontrolę w drugiej partii i dotrwała do końca trzeciej.

To ma znaczenie, bo sierpień Nohy Akugue wyglądał odwrotnie. W Warszawie wygrała pierwszego seta i przegrała mecz, w kwalifikacjach US Open znów zaczęła znakomicie i została stopniowo odwrócona. To były porażki wyrównane, nie kompromitujące, ale układały się w niewygodny wzór: świetne otwarcie, potem kłopot z utrzymaniem agresji, gdy rywalka zmieniała rytm.

Z Aliną Granwehr było już czyściej — pierwszy set długo pozostawał wyrównany, ale to Niemka odskoczyła w końcówce i przeniosła tę pewność na drugą partię. Jej return zamieniał krótkie piłki w natychmiastową presję, a własne podanie ustabilizowało się po nerwowym początku spotkania.

Ćwierćfinał z Anastasiją Sobolewą był najlepszym meczem jej tygodnia. Od pierwszych gemów returnowych nie pozwoliła rywalce usiąść za serwisem i zdominowała otwarcie, a gdy drugi set stał się wyrównany, wygrała tie-break, zamiast po raz kolejny oddawać mecz do decydującej partii. Serwis wyglądał wyraźnie pewniej niż w pierwszej rundzie — i to jest w jej przypadku zmiana najbardziej wymierna. W dodatku to jej pierwszy półfinał na tym poziomie, więc do korzyści sportowych dochodzi czysty ciężar przełomu.

Maristany: zawodniczka, której nie da się wyprowadzić z równowagi na dłużej

Hiszpanka przyjechała po kwalifikacjach US Open o mieszanym bilansie, ale bardzo przyzwoitych treściach. Jodie Burrage rozebrała atakiem na podanie i wykorzystaniem każdej realnej okazji returnowej, z Tamarą Zidansek wciąż była groźna przy returnie i kilka razy przełamała, tylko jej własny serwis znosił wtedy cięższy ostrzał.

Powrót na mączkę przebiegł u niej bez okresu adaptacji. Z Mariną Bassols Ribera pilnowała podania przez cały mecz, kontrolowała wymianę od pierwszej piłki i bezlitośnie karała drugi serwis rywalki. Druga runda była już zupełnie innym egzaminem: Martina Trevisan przeciągała wymiany, wygrała drugiego seta, a całość rozciągnęła się grubo ponad trzy godziny i skończyła tie-breakiem w decydującym secie.

Ćwierćfinał z Clarą Burel pokazał obie strony obecnej Maristany. Kontrolowała pierwszego seta, w drugim zaliczyła wyraźny spadek i pozwoliła Francuzce przejąć inicjatywę w wymianie od pierwszej piłki, a potem natychmiast się pozbierała, przywróciła głębokość returnu i znów kazała rywalce serwować pod ciągłą presją. Umiejętność zrestartowania meczu po przegranym wysoko secie jest na mączce atutem rzadkim i bardzo konkretnym.

Rachunek jest jednak podwójny. Dwa ostatnie mecze to dwa trzysetowe spotkania, w tym najbardziej wyniszczające starcie całego turnieju w wykonaniu tej dwójki. Żadnych urazów ani problemów zdrowotnych nikt u niej nie zgłosił — mówimy o obciążeniu, nie o kontuzji. Półfinał na poziomie WTA 125 już w karierze osiągała, finału jeszcze nie, więc stawka jest tu dla obu stron identycznie świeża.

Kto wymusi swoją geometrię: leworęczny krzyż czy hiszpański return

Noha Akugue jest leworęczna i sama wskazuje forhend jako ulubione uderzenie, a Maristany gra prawą ręką. Daje to Niemce naturalną drogę krzyżowym forhendem w bekhend rywalki i serwis na zewnątrz po stronie przewagi, który otwiera przestrzeń na następne uderzenie. Pułapka też jest oczywista: jeśli ten krzyż stanie się jedynym pomysłem, Maristany ustawi się w wygodnym schemacie obronnym, a Hiszpanka umie potem odwracać kierunek wcześnie i wbijać piłkę w bekhend Niemki, odbierając jej czas na obejście piłki.

Drugą osią meczu jest serwis Nohy Akugue. Return to obecnie najlepiej przenoszalny element gry Maristany — sprawdził się w Nowym Jorku, rozłożył Bassols w pierwszej rundzie i wrócił w decydującym secie z Burel. Jeśli pierwszy serwis Niemki będzie wchodził, mecz pójdzie w stronę ataku od pierwszej piłki i forhendu; jeśli Hiszpanka zacznie regularnie widzieć drugi serwis, przełamania przyjdą seriami i spotkanie zrobi się returnowe.

Wspólnych meczów brief nie wykazuje, więc bilansu bezpośrednich spotkań w tej parze nie ma czym wypełnić — obie wchodzą na kort bez wzajemnych przyzwyczajeń i bez starych ran. Nawierzchnia sprzyja raczej scenariuszowi Maristany: mączka wynagradza tę, która trzyma piłkę w korcie i przeciąga wymianę po utracie pola. Zadaniem Nohy Akugue jest brać piłkę wcześniej, zwłaszcza po krótkim returnie, i nie cofać się w długie neutralne wymiany, bo właśnie tam jej tydzień był najsłabszy.

Czynnikiem, który może przeważyć, jest czas. Długi pierwszy set byłby dla Maristany droższy niż zwykle, bo zmęczenie na mączce najpierw zabiera precyzję serwisu i szybkość pracy nóg w obronie, a dopiero potem zaczyna być widoczne. Noha Akugue grała też debla, ale ten wątek zakończył się wystarczająco wcześnie, żeby nie obciążać jej grafiku. Pozostaje najciekawsze pytanie tego półfinału: czy poprawione zamykanie meczów u Niemki jest już nawykiem, czy tylko dobrym tygodniem — i czy sprężystość Hiszpanki wytrzyma jeszcze jeden restart.