WTA Montreux, 11 września: cztery ćwierćfinały i cztery powroty — Waltert kontra Galfi na deser

Ćwierćfinały w Montreux układają się w jeden motyw, choć nikt tego specjalnie nie planował: to dzień powrotów. Clara Burel wraca po operacji kolana i siedmiu miesiącach bez rakiety, Fiona Ferro po sezonach cerowanych z przerw na leczenie, Lucie Havlickova po wypaleniu, o którym mówiła zaskakująco otwarcie, a Dalma Galfi po psychicznie ciężkim okresie, z którego wyszła z pomocą psychologa sportowego. Do tego Simona Waltert, jedyna Szwajcarka w tej ósemce, z tym miłym i ciężkim jednocześnie bagażem domowej publiczności.

Kort ziemny w Montreux dobiera zawodniczki po swojemu: premiuje te, które umieją przeciągać wymianę i podnosić piłkę wysoko, i karze każde niecierpliwe machnięcie. W czterech parach mamy trzy rewanże z przeszłości i jedną historię całkiem prywatną — dwie deblowe partnerki z tego samego turnieju, które nagle stoją po przeciwnych stronach siatki. Przechodzę do tych czterech spotkań:

10:00 — Sobolieva — Noha Akugue
11:30 — Burel — Guiomar Zuleta De Reales
13:00 — Ferro — Havlickova
16:00 — Waltert — Galfi

Godziny podane w czasie UTC.

Sobolieva — Noha Akugue

Zaczyna się od najbardziej osobistej historii dnia. Sobolieva i Noha Akugue grały w Montreux razem w deblu i pożegnały się z tą drabinką w ciasnym super tie-breaku, więc każda z nich ma świeżo w pamięci to, czego normalnie się nie wie o rywalce: jak druga reaguje po błędzie, co mówi między piłkami, w którą stronę ucieka jej ręka pod presją. Animozji nie ma żadnych, ale ta znajomość zmienia decyzje w kluczowych momentach.

Sobolieva jest tu w swoim żywiole. Jej ten rok na mączce to blisko trzy czwarte wygranych spotkań, a w poprzedniej rundzie rozebrała Andreę Lazaro Garcię 6-0 6-3 — najbardziej jednoznaczny występ całej rundy. Wcześniej musiała się męczyć z Miną Hodzic do 7-5 w trzecim secie, więc wiadomo, że potrafi też stracić kontrolę nad meczem w środkowej fazie. Noha Akugue, leworęczna, o pół setki miejsc wyżej w rankingu, przeszła przez Montreux trudniej: z Denisą Zoldakovą po stracie pierwszego seta, z Aliną Granwehr przez nerwowe 7-5.

Jedyne ich spotkanie w singlu to ćwierćfinał W25 w Troisdorfie w czerwcu 2023 roku, też na mączce: Sobolieva wygrała 6-2 1-6 6-0, czyli w rytmie, który dobrze opisuje oba te tenisy — falami. Niepokojący dla Niemki jest inny wzór: na twardych kortach US Open prowadziła z Anną Siskovą 6-1 i przegrała, w kwalifikacjach Wimbledonu miała decydujący set w kieszeni i też go wypuściła. Domykanie meczów jest jej najsłabszym ogniwem, a lewa ręka i ciężka rotacja — najmocniejszym, bo wyciągają rywalkę za linię singlową i otwierają kort na następny forhend.

Moim okiem Sobolieva jest tu niedoszacowana: świeższa w głowie po tym łatwym zwycięstwie, pewniejsza na tej nawierzchni i bez ciężaru faworyta. Spodziewam się meczu długiego, z przełamaniami w obie strony i dwiema zmianami inicjatywy, więc total 21.5 wygląda raczej na przekroczenie niż na krótką historię, a fora +3 dla Ukrainki broni się bez większego trudu.

Burel — Guiomar Zuleta De Reales

Burel przechodzi przez tę drabinkę najczyściej z całej ósemki: Katerina Tsygourova 6-1 6-4, Tessa Johanna Brockmann 6-4 6-1, żadnego dramatu, żadnej straconej godziny. To ważne, bo jej powrót nie był prostą linią — zerwane więzadło w prawym kolanie, operacja, potem problem z przedramieniem, który odsunął start jeszcze dalej. „Nie dotykałam rakiety przez siedem miesięcy” — mówiła o tej rehabilitacji (Tennis Temple), a ranking w czwartej setce jest tylko kwitem z tamtego czasu, nie opisem jej poziomu.

Zuleta De Reales ma za sobą drogę znacznie brzydszą i chyba cenniejszą. Najpierw rozłożyła Marinę Bassols Riberę 6-2 6-1, potem przeżyła z Martiną Trevisan pełną ziemną wojnę — 6-2 4-6 7-6(4), z zamkniętym tie-breakiem w trzecim secie. Hiszpanka dojrzewała późno i mówi o tym bez żalu: „Daję z siebie wszystko, żeby w dniu, w którym się obejrzę, nie mieć żalu” (Punto de Break). Nigdy wcześniej nie grały ze sobą, więc obie wchodzą w to bez mapy.

Klucz widzę w ruchu Burel. Jej piłka jest cięższa i szybsza, a kiedy stoi w korcie i jest w równowadze, ma inicjatywę od pierwszej wymiany. Zuleta De Reales nie przebije jej siłą, ale potrafi kazać rywalce bronić o jeden kąt dłużej, zmieniać wysokość odbicia i sprawdzać, czy to kolano lubi trzecią i czwartą zmianę kierunku w tej samej wymianie. Hiszpanka jest przy tym po dłuższym i emocjonalnie droższym meczu.

Stawiam po stronie Burel — była w Montreux czystsza, świeższa i po prostu lepsza w wymianie. Ale forę −4.5 uważam za odważną: Zuleta De Reales już raz w tym tygodniu wygrała mecz paskudny i ciasny, a Francuzka takiego jeszcze tu nie miała. Widzę to jako dwa sety z jednym gorszym fragmentem i totalem nieco ponad 20.5.

Ferro — Havlickova

Najwyraźniejszy kontrast dnia: dojrzała ziemna konstrukcja przeciw grze od pierwszej piłki. Ferro ma w Montreux dwa spokojne mecze — Mona Barthel 6-3 6-4, Barbora Palicova 6-4 6-4 — i trzy czwarte wygranych spotkań na mączce w tym roku. W Palermo doszła do finału, w którym po kompletnie przespanym początku wróciła i przegrała dopiero w dramatycznej końcówce. Sama nazywa rzecz po imieniu: „Od początku będę musiała włożyć w to odpowiedni poziom intensywności” (Dailymotion).

Havlickova jest w tej drabince najbardziej nieoczywista. W pierwszej rundzie przeszła Lolę Radivojevic 7-6(4) 6-1, potem dostała walkower, a rytm utrzymała, wygrywając półfinał debla — czyli jest świeża, ale nie wyziębiona. Jej temat jest inny niż mięśnie: mówiła wprost o wypaleniu, „Zaczęłam nienawidzić tenisa” (Tenisový svět), i o powrocie do grania dla siebie. Sufit ma wysoki, tolerancja na długie wymiany po pierwszym ataku wciąż bywa niska.

Grały już w tym roku, w kwietniu w Oeiras, też na mączce, i to spotkanie streszcza całą parę: Ferro wzięła pierwszy set 6-2, oddała drugi 0-6, wygrała trzeci 6-3. Czeszka potrafi zdmuchnąć rywalkę z kortu na dwadzieścia minut i potem oddać mecz serią niepotrzebnych błędów. Ferro wygra, jeśli spotkanie stanie się powtarzalne, fizyczne i pozycyjnie zdyscyplinowane — jeśli zmusi Havlickovą do uderzenia dwóch ataków z rzędu zamiast jednego.

Bliżej wygranej jest Ferro i to dla mnie najspokojniejsza ocena dnia, ale spodziewam się meczu falującego, z jednym setem oddanym po drodze. Zapas −4 gema wydaje mi się trochę za duży, a total powyżej 20.5 wygląda przyjaźnie.

Waltert — Galfi

Mecz wieczoru i mecz z największym ciśnieniem. Waltert jest w Montreux twarzą turnieju i płaci za to po swojemu: oba spotkania wygrała po trzech setach i w obu zaczynała biernie. Z Rebeką Masarovą 7-6(4) 3-6 6-2, z Despiną Papamichail 2-6 6-1 6-3 — najpierw traci wysokość i głębokość piłki, potem sobie o nich przypomina. Odporność jest, tylko rozgrzewanie się kosztuje ją za dużo. O występie w Australian Open mówiła kiedyś, że to było „szczególne uczucie” (SRF) — domowa hala w Montreux dorzuca do tego jeszcze kilka warstw.

Galfi po drugiej stronie ma dzień więcej odpoczynku i świeżą pamięć ciasnego zwycięstwa: z Nurią Brancaccio przegrała pierwszy set, rozbiła drugi i dowiozła trzeci w tie-breaku 7-6(6). To nie był tenis piękny, ale takie mecze robią z zawodniczką więcej dobrego niż spacery. Jej sezon na mączce jest przy tym słabszy niż poprzedni, a rok temu był naprawdę mocny — obecna forma Węgierki to raczej poszukiwanie starego rytmu niż jego posiadanie.

Jest jeszcze rzecz, którą Galfi sama wyłożyła na stół: „Wiadomo, że moje plecy nie znoszą wysokich piłek na bekhend” (MTK). Na mączce to nie drobiazg, bo właśnie tę piłkę Waltert produkuje seryjnie. Droga Węgierki prowadzi więc przez serwis, skracanie wymian i atakowanie drugiej piłki Szwajcarki — a Bianca Andreescu chwaliła u niej płaski bekhend, dobre przekierowanie piłki oraz dołożone do tego skróty i slajs (Credit One Charleston Open). Jedyne ich spotkanie, pierwsza runda w Antalyi w marcu 2024 roku na mączce, wzięła Waltert 6-4 6-3.

Ten obraz jest dla mnie najmniej wyraźny z całego dnia i nie zamierzam udawać inaczej. Wszystko zależy od pierwszych czterech gemów: jeśli Waltert znowu zacznie od ściany na dwie długości, Galfi zagra z przodu kortu i jej płaski bekhend zdąży nabrać sensu. Jeśli Szwajcarka od razu podniesie piłkę na bekhend rywalki, mecz ułoży się w jej rytm i nie będzie długi. Skłaniam się do Waltert po trzech setach — kolejnych trzech w tym tygodniu — więc total powyżej 20.5 i fora +3.5 dla Galfi wyglądają rozsądniej niż dobijanie faworytki.

Cztery powroty i jedno pytanie o pierwsze cztery gemy

Najbardziej ciekawi mnie w tym dniu to, co dzieje się przed rozkręceniem się meczu. Waltert i Noha Akugue mają w Montreux ten sam problem — początek i koniec, wejście w rytm oraz domknięcie wygranej pozycji. Burel i Ferro reprezentują coś przeciwnego: dojrzały, oszczędny tenis ludzi, którzy stracili zbyt wiele miesięcy, żeby marnować teraz energię na dramaty. A najprzyjemniejszy dla oka będzie chyba ćwierćfinał Sobolievej z Noha Akugue, bo obie dokładnie wiedzą, co druga zamierza zrobić.

Ja opowiadam tu o tym, jak te mecze wyglądają i skąd bierze się w nich pewność albo jej brak. Kto lubi zejść z tym do konkretnych liczb i typów, znajdzie je u typerów AI na stronach poszczególnych spotkań — tam rozbiór idzie głębiej niż moje przeczucia o pierwszych czterech gemach.