WTA Montreux, 10 września 2026: powroty Trevisan i Ferro, a Waltert pod ciężarem domowego kortu

Grunt w Montreux nagradza cierpliwość, a druga runda zebrała dziś zawodniczki, które cierpliwości uczyły się w bardzo różnych szkołach. Martina Trevisan wraca do formy po operacji stopy, Fiona Ferro po zabiegu na lewym nadgarstku, Lucie Havlickova po przerwie, którą wymusiło wypalenie, a Simona Waltert dźwiga najbardziej szwajcarski z ciężarów — oczekiwania własnej publiczności. Cztery mecze, cztery zupełnie różne opowieści o tym, jak się odbudowuje zaufanie do własnej gry.

Uderza w tym dniu jeszcze jedna rzecz: różnice w przepracowanych kilometrach. Ciric Bagaric i Trevisan mają już w Montreux po trzy wygrane mecze, Papamichail spędziła w pierwszej rundzie ponad trzy godziny i dorzuca do tego debla, a Havlickova i Zuleta De Reales przychodzą po lekkich, tanich zwycięstwach. Oto cztery pary, o których chcę dziś opowiedzieć:

09:30 — Lucija Ciric Bagaric — Lucie Havlickova
11:00 — Fiona Ferro — Barbora Palicova
15:00 — Martina Trevisan — Guiomar Zuleta De Reales
16:30 — Simona Waltert — Despina Papamichail

Godziny podane w czasie UTC.

Lucija Ciric Bagaric — Lucie Havlickova

Turniej Ciric Bagaric to jak dotąd sekwencja ucieczek. Najpierw ciasny mecz kwalifikacyjny z Jule Niemeier — 7-6(8), 6-3 — potem odrabianie straty seta z Deborah Chiesą (3-6, 6-2, 6-2), a w pierwszej rundzie kiepskie położenie w końcówce pierwszego seta z Gabriellą Price, z którego wyszła i dopiero wtedy zagrała swobodnie. Dwadzieścia dwa lata, czwarta setka rankingu i sezon, w którym na mączce wygrywa nieco częściej niż przegrywa — ale w Montreux jest już świetnie wkalibrowana w ten kort.

Havlickova przyszła drogą odwrotną. Z Lolą Radivojevic pierwszy set był napięty, drugi już nie istniał: 7-6(4), 6-1. To Czeszka o wyraźnie czystszym pierwszym uderzeniu, z sezonem 2025 na mączce, w którym przegrała tylko dwa mecze z siedemnastu, i z bagażem, o którym mówiła otwarcie — po wypaleniu odłożyła rakietę, bo, jak przyznała, „zaczęłam nienawidzić tenisa” (Tenisový svět). Po praskim zwycięstwie tego lata mówiła prościej i cieplej: „Były to wielkie emocje” (iDNES). Grały już raz ze sobą, w listopadzie 2025 w Libercu, na twardym w hali — i było to 6-2, 6-0 dla Havlickovej, więc próbka jest jednostronna, ale z innej nawierzchni i z innego stanu głowy obu.

Klucz widzę w tempie. Havlickova musi brać piłkę wcześnie, atakować pozycję Chorwatki, zanim wymiany się ułożą, bo Ciric Bagaric właśnie w długich wymianach czuje się jak w domu — zmienia wysokość, odbiera rywalce strefę komfortu i odgrywa jedną piłkę więcej.

Havlickova jest tu moim okiem bliżej wygranej: świeższa po jednym oszczędnym meczu i z lepszym uderzeniem otwierającym. Ale kurs bliski 1.44 wydaje mi się już nieco za odważny wobec zawodniczki, która w Montreux trzy razy wyszła z opałów — spodziewam się raczej meczu na trzy sety albo dwóch ciasnych partii, więc handicap −3.5 gema na Czeszkę wygląda mi na dość ryzykowny, a granica 20.5 gema na plus ma sens.

Fiona Ferro — Barbora Palicova

Ferro to najspokojniejsza historia tego dnia — i najmilsza. Operacja lewego nadgarstka, przy której ruszano kość, ścięgno i zwapnienie, a decyzję sama tłumaczyła krótko: „Nie chciałam już grać, nie będąc w stu procentach” (Tennis Temple). Dziś ma za sobą pięć zwycięstw z rzędu na mączce, sezon z ponad siedemdziesięcioma procentami wygranych meczów na tej nawierzchni i pierwszą rundę w Montreux z Moną Barthel wygraną 6-3, 6-4 — bez elegancji przy własnym podaniu, ale z bardzo czujnym returnem i konsekwentnym karaniem drugiego serwisu.

Palicova zaczęła w Montreux fatalnie i skończyła świetnie. Alice Tubello kontrolowała pierwszy set, a potem Czeszka podniosła tolerancję na długie wymiany, zaczęła odgrywać z głębi i wygrała 3-6, 6-4, 6-1 — mecz trwał ponad dwie godziny, więc pewność przyszła z rachunkiem do zapłaty. To zresztą jej wzorzec z ostatnich tygodni: dwie wygrane po trzech setach, tytuł i finał na mączce, gra, która rośnie w miarę turnieju. Grały ze sobą dwa razy i to Palicova ma świeższy argument — finał W75 w Hechingen z 2 sierpnia 2026 na mączce, 5-7, 7-5, 6-4 dla niej. Ferro odpowiada Bellinzoną 2023, 6-3, 7-6(6) w ćwierćfinale, też na mączce, ale to inny rozdział jej kariery.

Rozstrzygnąć powinien początek. Ferro potrafi lepiej rysować geometrię wymiany — wyciągnąć rywalkę rotacją w bok i zagrać w otwarty kort, zamiast próbować przebić ją na wprost. Jeśli Palicova znów będzie się rozgrzewać przez pół seta, Francuzka narzuci swoje wzory. Jeśli natomiast przyklei Ferro do końcowej linii i zamieni to w egzamin fizyczny, wraca pytanie o obciążenia po weekendowym turnieju i o nadgarstek w trzeciej godzinie.

Stawiam na Ferro, choć bez wielkiego spokoju — Hechingen zbyt świeżo pokazał, że Palicova umie z nią wygrać dokładnie w takim scenariuszu. Widzę mecz raczej długi niż jednostronny, z realną szansą na decydującego seta, więc handicap −3 gema na Francuzkę wygląda mi na cieńszy niż sam kurs na jej zwycięstwo, a total 21.5 na plus to dla mnie strona zdrowsza.

Martina Trevisan — Guiomar Zuleta De Reales

Trevisan wciąż wraca. Zespół Haglunda, ból, operacja stopy i zdanie, które o niej wiele mówi: „Nadal kocham tę grę i to życie” (Claytenis). Po powrocie do formy na rzymskiej mączce mówiła, że „odzyskuję poczucie, że potrafię bardzo dobrze prowadzić mecze” i że skupia się na taktyce, ciele i głowie (SpazioTennis). W Montreux kwalifikacje przeszła jak nóż przez masło — 6-1, 6-0 z Julią Stusek, 6-0, 6-1 z Elsą Bonelli — a potem z Jennifer Ruggeri zaliczyła mecz-sinusoidę: 7-5, 0-6, 6-4. Zgubiony środek spotkania to sygnał ostrzegawczy, odzyskany trzeci set — dowód, że nerwy działają.

Zuleta De Reales zagrała w pierwszej rundzie najczystszy mecz dnia: 6-2, 6-1 z Mariną Bassols Riberą, rywalką o sto miejsc wyżej w rankingu, bez czekania na jej błędy, z inicjatywą od pierwszej piłki. Dwadzieścia siedem lat, kariera, która rozkwitła późno — „ta nagroda przyszła do mnie w wieku dwudziestu sześciu lat, może wcześniej nie byłam gotowa”, mówiła w styczniu — i szczere wyznanie o nawierzchni: „Ja mączkę uwielbiam” (Punto de Break). Trzeba jednak pamiętać, że tuż przed Montreux przegrywała z Alicią Herrero Linaną i z Jenny Lim w dwóch setach, więc jej sezon na mączce jest raczej falisty niż wznoszący. Wcześniej się nie spotkały.

To pojedynek jednego cięższego uderzenia przeciw lepszemu rytmowi. Lewa rotacja Trevisan potrafi wyciągnąć Hiszpankę za linię pojedynczej i otworzyć przeciwną stronę kortu, ale tylko wtedy, gdy forhend leci głęboko; jeśli zacznie siadać krótko, Zuleta De Reales wejdzie w kort i zmieni kierunek pierwsza. Włoszka powinna szukać zmienności — wysoko, ciężko po przekątnej, a potem nagła zmiana na linię — a nie konkursu na regularność.

Kurs po 1.84 na obie strony jest tu uczciwy i nie zamierzam udawać, że wiem lepiej. Mam jednak wrażenie, że doświadczenie Trevisan w prowadzeniu meczu na mączce przeważa nad świeżością Hiszpanki, a zapas gemów z Montreux daje jej rytm. Spodziewam się spotkania długiego, z wahaniami przewagi i realnym trzecim setem — powyżej 21.5 gema wygląda mi na naturalniejszy kierunek niż jakikolwiek handicap.

Simona Waltert — Despina Papamichail

Waltert wygrała w pierwszej rundzie mecz, którego nie chciała zagrać — z Rebeką Masarovą, blisko trzy godziny, 7-6(4), 3-6, 6-2, z całą Szwajcarią patrzącą jej na ręce. Ostatnie miesiące miała pełne właśnie takich spotkań, tylko kończących się o dwie piłki gorzej; tutaj wreszcie ten wzorzec przerwała. Przed Roland Garros mówiła po prostu, że dobrze się czuje i cieszy na pierwszą rundę (SRF) — i to jest jej naturalny stan: spokojna zawodniczka, która na mączce w poprzednim sezonie wygrała czterdzieści siedem meczów.

Papamichail spędziła w pierwszej rundzie jeszcze więcej czasu: 6-7(3), 6-3, 6-4 z Anastasią Zolotarevą, ponad trzy godziny, mecz wygrany przez zwolnienie tempa i odgrywanie jednej neutralnej piłki więcej. Trzydzieści trzy lata, siedemnaście tytułów w karierze i pełna świadomość, że jej rzemiosło polega na wytrącaniu rywalek z rytmu. Do tego gra debla, więc kalendarzowa przewaga w odpoczynku jest raczej pozorna. Znają się dobrze: trzy spotkania, wszystkie na mączce, Waltert prowadzi 2-1, a ostatnie było jej — 7-5, 6-3 w kwalifikacjach Madrytu 20 kwietnia 2026. Grecki argument to finał w San Severo z 2018 roku, 6-1, 6-2, ale to już zupełnie inna epoka.

Najlepszy plan Szwajcarki to wysoka, głęboka piłka, która cofa Papamichail, a potem wejście do kortu — nie próba trafiania winnerów z pozycji neutralnej. Grecka strona to odwrotność: mieszać tempo, trzymać piłkę poza wygodną strefą Waltert i zamienić domową presję w niecierpliwość.

Waltert jest tu faworytką słusznie, bo z neutralnej piłki potrafi stworzyć więcej. Ale kurs 1.039 to już cena, w której nie ma miejsca na żaden słabszy dzień, a takie mecze z Papamichail bywają brzydkie i długie. Myślę, że Szwajcarka wygra, tylko niekoniecznie łatwo: handicap −6.5 gema wydaje mi się mocno napięty, a granica 17.5 gema na plus wygląda na przechodzącą — chyba że Waltert od początku znajdzie pierwszy serwis i skróci wymiany.

Cztery powroty i jedno pytanie o zmęczenie

Najbardziej ciekawi mnie dziś nie to, kto awansuje, a jak wytrzymują ciała. Trevisan i Ciric Bagaric wchodzą w czwarty mecz w Montreux, Papamichail dorzuca do trzygodzinnego singla debla, Ferro przyjechała wprost z turniejowego weekendu — i właśnie w takich dniach mączka pokazuje, kto naprawdę odbudował formę, a kto tylko ładnie ją udaje. Ładunek emocjonalny jest tu równie ważny: Havlickova gra dziś przede wszystkim o to, żeby tenis nadal był przyjemnością.

Gdybym miał wskazać mecz do obejrzenia w całości, wybrałbym Trevisan z Zuleta De Reales — dwa różne sposoby dojścia do dojrzałości i kurs, który nie potrafi ich rozdzielić. Konkretne typy na wszystkie te spotkania zostawiam typerom AI na stronach meczów; tam schodzą do liczb i szczegółów, ja wolę opowiedzieć, o co te mecze tak naprawdę się toczą.